II SA/Wa 2540/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. I. na decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Prokurator Krajowy decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej k.p.a., odmówił udostępnienia E. I. informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Decyzja ta zawiera pouczenie o prawie do złożenia odwołania do Prokuratora Generalnego w terminie 14 dni za pośrednictwem Prokuratora Krajowego. E. I., reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z dnia 29 czerwca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...]. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 107 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż Prokurator Generalny jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, względem Prokuratora Krajowego, podczas gdy Prokurator Krajowy jest zastępcą Prokuratora Generalnego, zaś nadzór instancyjny sprawowany przez Prokuratora Generalnego nad Prokuratorem Krajowym, o którym mowa w ustawie - Prawo o prokuraturze dotyczy wyłącznie szeroko rozumianego postępowania karnego, a nie postępowań administracyjnych, w wyniku czego niewłaściwie została pouczona o środkach odwoławczych; - prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dopuszczalne jest wyłączenie w całości jawności umów zawartych z powołaniem się na prywatność osoby fizycznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Prokurator Krajowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących środków zaskarżenia. Podniósł, że skoro w art. 29 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze ustawodawca nie określił jakich spraw prowadzonych w Prokuraturze Krajowej dotyczy nadzór instancyjny Prokuratora Generalnego, to znaczy, że dotyczy on wszelkiego rodzaju spraw prowadzonych w Prokuraturze Krajowej, w tym również spraw zakończonych wydaniem decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W świetle art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.), od decyzji organu pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a właściwym do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Stosownie do art. 29 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 66), w sprawach prowadzonych w Prokuraturze Krajowej nadzór instancyjny sprawuje Prokurator Generalny, a nadzór służbowy - Prokurator Krajowy. Właściwość instancyjną organu do rozpatrzenia odwołania ustala się na podstawie art. 17 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego regulujących właściwość w danego rodzaju sprawach i przepisów o zakresie działania organu. Art. 17 pkt 3 k.p.a. stanowi, że organami wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w art. 17 pkt 1 i 2 k.p.a. są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W niniejszej sprawie do ustalenia właściwości rzeczowej do rozstrzygania spraw w przedmiocie dostępu do informacji publicznej ma zastosowanie ustawa - Prawo o prokuraturze. Stosownie do art. 28 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o prokuraturze, jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia w stosunku do Prokuratury Krajowej, jest Prokuratura Generalna. Natomiast art. 33 § 1 tej ustawy stanowi, że prokuratorem nadrzędnym jest prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia. Nadto, w sprawach czynności prowadzonych przez prokuratora w Prokuraturze Krajowej prokuratorem nadrzędnym jest Prokurator Generalny - art. 33 § 2 ustawy. Z treści wyżej powołanych przepisów wynika zatem, że organem wyższego stopnia w przedmiotowej sprawie administracyjnej - w rozumieniu k.p.a. - jest Prokurator Generalny. W niniejszej sprawie skarżąca, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] maja 2021 r. o możliwości złożenia od niej odwołania do Prokuratora Generalnego, skierowała od tej decyzji skargę do sądu administracyjnego. Jednakże, na decyzję organu pierwszej instancji, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ jak wskazano na wstępie, do skutecznego uruchomienia kontroli sądu administracyjnego w sprawie skargi na decyzję administracyjną wymagane jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, bowiem badana skarga jest niedopuszczalna z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 up.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.