II SA/Wa 2551/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy oddala skargę Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r. o mianowaniu A. B. (dalej jako skarżący) na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] , działając na podstawie art. 223 ust. 1, 5 i 7 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował skarżącego z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy młodszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Pismem z 10 grudnia 2009 r. skarżący złożył do Szefa Służby Celnej odwołanie od decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez mianowanie go na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz nakazanie, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zastosować art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie, jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji normy ustawowej, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretację Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów zawartą w piśmie z [...] listopada 2009 r. znak [...] ; 2. art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego zajmowania przez odwołującego stanowiska w dniu wejścia w życie ustawy związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników; 3. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, polegające na błędnej wykładni terminu "zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników" oraz niezastosowanie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej podczas rozstrzygania sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w trakcie pełnienia służby zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników: 1. kierującego sekcją [...] w okresie od [...] lutego 2009 r. do [...] listopada 2009 r., 2. kierujący sekcją [...] w okresie od [...] grudnia 2009 r. do chwili obecnej. Regulamin organizacyjny jednostki oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień określają jednoznacznie, że służba kierującego sekcją obejmuje: kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonalną podwładnych i wyznaczanie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym. Skarżący podniósł również, że arkusz ocen funkcjonariusza kierującego sekcją, przewidywał ocenę funkcjonariusza na zasadach analogicznych do oceny innych kierowników. Służba odwołującego na stanowisku kierującego sekcją związana jest zatem wprost z podporządkowaniem innych funkcjonariuszy i pracowników sekcji. Zdaniem skarżącego powyższą okoliczność potwierdzają faktycznie wykonywane zadania i kompetencje kierownika sekcji. W związku z tym, że powyższa okoliczność miała miejsce przed 31 października 2009 r., tj. przed datą wejścia w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, jego mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne. Skarżący podkreślił, że zaskarżony akt mianowania rażąco narusza przepisy postępowania administracyjnego i prawa materialnego, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Szef Służby Celnej w piśmie z 14 stycznia 2010 r. wyjaśnił, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie w trybie administracyjnym. Uzasadniając powyższe stanowisko powołał się na przepisy rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego". W kolejnym piśmie z 14 stycznia 2010 r. skarżący wniósł o zmianę warunków pełnienia służby określonych w piśmie Dyrektora Izby Celnej w [...] z 30 listopada 2009 r. W odpowiedzi na to pismo, pismem z 10 marca 2010 r. Szef Służby Celnej wyjaśnił, że powołane przez skarżącego pismo nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Skarżący w piśmie z 31 sierpnia 2010 r. skierował do Szefa Służby Celnej żądanie jak najpilniejszego rozpoznania odwołania od aktu mianowania oraz określenia warunków pełnienia służby. Szef Służby Celnej w piśmie z 22 października 2010 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie mianowania na stopień służbowy. Wobec ostatecznego przesądzenia kwestii charakteru prawnego mianowań na stopnie służbowe na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Szef Służby Celnej wszczął postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie. W wyniku rozpoznania odwołania A. B., Szef Służby Celnej powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Badając zasadność żądania skarżącego dotyczącego mianowania na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, iż w jego przypadku przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko wiążące się z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej skarżący zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego i posiadał stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie go na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 5 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Organ odwoławczy podkreślił, iż podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ww. ustawy, dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Zwrócił również uwagę na załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 z późn. zm.), podkreślając, iż zawiera on pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej. W omawianym załączniku nie wyszczególniono natomiast stanowiska kierującego sekcją. Nie ulega zaś wątpliwości, że w kontekście uregulowań zawartych tak w ustawie z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak i w ww. rozporządzeniu, źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. Wobec powyższego przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy mógł mieć zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia. Organ zaznaczył, że kwestie związane ze stanowiskami kierowniczymi w Służbie Celnej unormowane zostały w Rozdziale 4 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Celnej. Wyjaśnił także, iż nie kwestionuje faktu pełnienia obowiązków kierowania przez skarżącego sekcją. Nawet jednak w sytuacji, gdy skarżący pełnił obowiązki kierowania sekcją w dniu wejścia w życie ustawy, fakt ten nie mógł skutecznie wpłynąć na określenie mu stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Kierowanie sekcją nie jest równoznaczne z zajmowaniem stanowiska kierowniczego. Istotną różnicę stanowi tryb obsadzania stanowisk kierowniczych. W izbach celnych oraz podległych jej urzędach i oddziałach celnych właściwy w tym zakresie jest dyrektor izby celnej. Organ podkreślił, że różnica pomiędzy stanowiskami kierowniczymi a kierującym sekcją została podkreślona w obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy zarządzeniu Nr 30 Ministra Finansów z 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF nr 13, poz. 72). Zgodnie z § 13 ust.5 rozporządzenia, referatami i oddziałami kierują wyznaczeni kierownicy, a sekcją osoba wyznaczona przez naczelnika urzędu. W regulacji tej istotne jest to, że odnośnie wyznaczania kierowników referatów czy oddziałów nie wymieniono organu uprawnionego do dokonania tej czynności, gdyż kwestie te zostały uregulowane w ustawie o Służbie Celnej. Natomiast odnośnie wyznaczenia osoby kierującej sekcją wskazano, że właściwym w tym zakresie jest naczelnik urzędu celnego, czyli organ, któremu nie przypisano kompetencji dotyczących obsadzania stanowisk służbowych, w tym również stanowisk kierowniczych. Organ podkreślił, że kierujący sekcją nie jest stanowiskiem służbowym w rozumieniu ustawy o Służbie Celnej i tym samym nie jest też stanowiskiem kierowniczym. Skarżący 30 października 2009 r., tj. w dniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej nie zajmował więc stanowiska kierowniczego. Natomiast zadania kierującego sekcja zostały mu powierzone w trybie § 5 ust. 3 zarządzenia Ministra Finansów. Organ zauważył jednocześnie, iż akta osobowe skarżącego nie zawierają arkuszy ocen opinii służbowych z lat 2009-2010, na podstawie których można stwierdzić, że skarżący w okresie tym oceniany był na zasadach dotyczących kadry kierowniczej. W ocenie organu z treści art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy wynika w sposób jednoznaczny, że źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. W kontekście powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, gdyż przepis ten w przypadku skarżącego nie mógł mieć zastosowania. Skoro skarżący w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie ustawy pełnił służbę na stanowisku starszego kontrolera celnego w stopniu służbowym młodszego dyspozytora celnego, to Dyrektor Izby Celnej w [...] , związany ustawowym mechanizmem przypisywania funkcjonariuszy do danego korpusu, prawidłowo dokonał mianowania skarżącego na podstawie art. 223 ust. 5 ustawy na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej. Organ za bezzasadne uznał również pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, w tym zarzuty naruszenia przepisów art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. B. zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 223 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Służbie Celnej oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 77 § 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Szef Służby Celnej nie dostrzegł żadnych uchybień w decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r. W ocenie skarżącego decyzja ta jest nieprofesjonalnym pismem i nie spełnia wymogów określonych w art. 107 k.p.a., niezbędnych dla ważności decyzji. Jej uzasadnienie jest niepełne, nie zawiera wszystkich określonych przepisami prawa elementów. Dyrektor Izby Celnej wydał tę decyzję bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. bez wyjaśnienia jakie stanowiska zajmował skarżący w trakcie pełnienia służby w Służbie Celnej i bez zastosowania art. 223 ust 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając tym samym za bezzasadny zarzut naruszenia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Podkreślił, że organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Odnośnie braku uzasadnienia aktu mianowania organ wyjaśnił, że na dzień jego wydawania organ pozostawał w przekonaniu, że akt mianowania nie jest decyzją administracyjną. O tym, że mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej ma charakter decyzji administracyjnej przesądził NSA w postanowieniu z 3 listopada 2010 r. Organ odwoławczy wskazał także, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, miał możliwość zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, lecz z prawa tego nie skorzystał. W piśmie procesowym z 8 marca 2012 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga A. B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej kwestią sporną jest wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Skarżący, powołując się na treść powyższego przepisu wskazywał, że od [...] lutego 2009 r. do [...] listopada 2009 r. zajmował stanowisko kierującego sekcją [...] , które to stanowisko związane było z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, dlatego też powinien zostać mianowany na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dla wykładni użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pojęcia "zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku" należy odwołać się do przepisów ustawy wcześniejszej z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. O tym, czy w dniu wejścia w życie określony funkcjonariusz zajmował stanowisko oraz jakie to było stanowisko rozstrzygała bowiem ustawa z 1999 r. Ustawodawca w tej ustawie tylko w jednym przypadku, a mianowicie w art. 17 ust. 13, posłużył się pojęciem "stanowisk, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników". Przepis art. 17 ust. 13 ww. ustawy stanowił, że stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w szczególności stanowiska: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej, są stanowiskami kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej. Przepis ust. 14 art. 17 tej ustawy stanowił z kolei, że do obsadzania i zwalniania stanowisk, o których mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Oznacza to, że organem właściwym do powoływania na stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników i odwoływania z tych stanowisk był dyrektor izby celnej, działający na wniosek naczelnika urzędu celnego (art. 17 ust. 12 ww. ustawy). Katalog stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników wymieniony w art. 17 ust. 13 nie był oczywiście katalogiem wyczerpującym, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie ulega jednak wątpliwości, że powoływanie na stanowiska kierownicze związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w świetle przepisów ustawy z 24 lipca 1999 r., należało do właściwości dyrektora izby celnej. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 obowiązującego do 31 października 2009 r. zarządzenia Ministra Finansów Nr 24 z 23 grudnia 2008 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF. Nr 14, poz. 103), które wydane zostało za podstawie art. 1 lit. d ust. 4 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w urzędach celnych mogły być tworzone wewnętrzne komórki organizacyjne, w tym sekcje – składające się z co najmniej 2 osób, włącznie z kierującym. Przepis § 10 ust. 3 ww. zarządzenia stanowił z kolei, że sekcją kieruje osoba wyznaczona przez naczelnika urzędu. Zapis ten został powtórzony w zarządzeniu Ministra Finansów z 29 października 2009 r. (Dz. Urz. MF Nr 13, poz. 72), w którym w § 13 ust. 5 określono, że referatami i oddziałami celnymi kierują wyznaczeni kierownicy, a sekcją osoba wyznaczona przez naczelnika urzędu. Skoro zatem w świetle przepisów ww. zarządzenia Nr 24, osoba kierująca sekcją nie była powoływana przez dyrektora izby celnej, na wniosek naczelnika urzędu celnego, lecz wyznaczana przez naczelnika urzędu, to nie można uznać, że było to stanowisko związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników w rozumieniu art. 17 ust. 13 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Zaznaczyć także należy, że ani przepisy poprzedniej ustawy, ani ustawy obowiązującej obecnie nie przewidują stanowiska kierującego sekcją. Stanowiska takiego brak było również w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), które, co zasługuje na szczególne podkreślenie, zawierało wykaz wszystkich stanowisk służbowych w Służbie Celnej oraz określało kwalifikacje wymagane do ich zajmowania. Przepisy ustawy nie przewidują przy tym możliwości pełnienia przez funkcjonariuszy celnych służby na stanowiskach innych niż stanowiska służbowe określone w przepisach ww. rozporządzenia. W sprawie niniejszej jest okolicznością niesporną, że skarżący został wyznaczony na kierującego sekcją [...] przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] . Dyrektor Izby Celnej w [...] ani nie powołał go na to stanowisko, ani też nie powierzył mu pełnienia obowiązków na tym stanowisku. Powyższe wskazuje, w ocenie Sądu jednoznacznie, że skarżący przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej nie zajmował stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w rozumieniu przepisów ustawy o Służbie Celnej z 24 lipca 1999 r. Nie było zatem podstaw do mianowania go na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Za przyjęciem innego stanowiska nie przemawiają ani regulamin organizacyjny Urzędu Celnego w [...] , ani też karta zakresu obowiązków i uprawnień skarżącego, gdyż z dokumentów tych nie wynika, aby skarżący objął stanowisko związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Skarżący, w dacie wejścia w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zajmował stanowisko starszego kontrolera celnego i posiadał stopień służbowy młodszego dyspozytora celnego, a zatem w oparciu o przepis przejściowy art. 223 ust. 5 tej ustawy został prawidłowo mianowany na stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i zasadnie uznał, że nie mógł być on zastosowany w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Zauważyć przy tym należy, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a, co w sprawie istotne, jej okoliczności faktyczne nie są sporne między stronami. Organ nie kwestionuje bowiem, że skarżący do [...] listopada 2009 r. kierował sekcją [...] , jednak, jak słusznie ocenił, fakt ten nie mógł wpłynąć na określenie skarżącemu stopnia służbowego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Kierowanie sekcją nie jest bowiem równoznaczne z zajmowaniem stanowiska kierowniczego. Odnosząc się natomiast do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r. nie zawiera uzasadnienia oraz stosownego pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych. Wobec powyższego zwrócić należy uwagę, że pierwotnie toczył się spór o to, czy akt ten jest decyzją administracyjną. Kwestia, iż rozstrzygnięcie to ma charakter decyzji administracyjnej została ostatecznie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 listopada 2003 r. Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest ocena, czy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu twierdzenie takie nie jest uzasadnione. Odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone i rozpoznane, przy czym pamiętać należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ drugiej instancji jest zobligowany, tak samo jak organ pierwszej instancji, do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż organ pierwszej instancji rozpoznał sprawę merytorycznie. Tak samo uczynił też organ odwoławczy, przy czym nie istniała podstawa do uchylenia decyzji, od której złożono odwołanie, albowiem zgodnie z treścią obowiązującego w tej dacie art. 138 § 2 k.p.a. Szef Służby Celnej uprawniony byłby do uchylenia tej decyzji jedynie, gdy zachodziłaby konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zgromadzony materiał był zaś wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, że wady uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, same w sobie nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem zadaniem organu odwoławczego nie jest jedynie ocena przedstawionej do kontroli decyzji, ale merytoryczne rozpoznanie sprawy. Jeżeli więc organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, to ma obowiązek orzec co do istoty sprawy (por. wyrok NSA z 2 grudnia 1999 r., I SA 632/99 - LEX nr 48722, wyrok NSA z 27 lipca 1999 r., IV SA 714/97 - LEX nr 47853). Mając zatem na względzie, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, zarzuty odnoszące się do decyzji organu I instancji nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku prawnego. Na podkreślenie zasługuje także to, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczna, a nie decyzja organu pierwszej instancji. Sąd może wprawdzie, uchylając decyzję zaskarżoną, uchylić również decyzję ją poprzedzającą, ale nie zmienia to faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego powodu to ta głównie decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, na co wskazano powyżej, zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Nie naruszył przy tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiało dokonanie jej konkretnych czynności procesowych. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Skarżący nie sprecyzował przy tym, jakie fakty powszechnie znane czy też znane organowi z urzędu nie zostały uwzględnione w przedmiotowej sprawie. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.