II SA/Wa 2553/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Eugeniusz Wasilewski Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2011 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R. Z. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wydanej w trybie określonym w art. 155 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] w dniu [...] sierpnia 1995 r. zwolnił Pana R. Z. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem 15 marca 1995 r., na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68, z późn. zm.). Po rozpatrzeniu odwołania Zakładów [...] S. A. decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 1995 r. Następnie Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] listopada 2008 r., uwzględniając wyrok Sądu Apelacyjnego w [...], sygn. akt [...], z dnia [...] listopada 2007 r. w związku z wezwaniem Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA, znak [...] z dnia 25 lutego 2008 r. oraz wnioskiem R. Z. z dnia 6 sierpnia 2008 r., na podstawie art. 155 k.p.a. w związku z art. 129 ust. 8 i 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję nr [...] Komendanta Głównego PSP z dnia [...] sierpnia 1995 r. w sprawie zwolnienia ze służby w PSP. W punkcie I decyzji stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia Pana R. Z., traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP, z dniem 15 marca 1993 r., a w punkcie II ustalił na dzień 15 marca 1993 r. wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego (w stawkach przed denominacją) w kwocie 4.233.125 zł. Od tej decyzji R. Z. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 132 § 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., uwzględnił odwołanie R. Z., decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w tej sprawie. Tym samym w obiegu prawnym pozostała decyzja nr [...] w sprawie zwolnienia R. Z. ze służby w PSP. Również i od tej decyzji R. Z. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a po jego rozpatrzeniu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1401/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Natomiast Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. rozpatrzył odwołanie R. Z. z dnia [...] listopada 2008 r. od pozostającej w obrocie prawnym decyzji Komendanta Głównego PSP nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] Komendanta Głównego PSP z dnia [...] listopada 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skontrolował tę decyzję i wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1124/10, oddalił skargę R. Z. na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. Skarżący pismem z dnia 18 maja 2011 r. wyraził zgodę na uchylenie decyzji nr [...] w całości na podstawie art. 155 k.p.a. i wydanie nowej decyzji zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego (sygn. Akt [...] z dnia [...] listopada 2007 r.) oraz wezwaniem organu emerytalnego (znak [...] z dnia 25 lutego 2008 r.). W obu tych dokumentach wyraził jednoznaczne żądanie, że Komendant Główny PSP ma wydać decyzję stwierdzającą zakończenie okresu zatrudnienia, traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP, z dniem 15 marca 1993 r. oraz określić składniki uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 109, poz. 1254). Komendant Główny PSP, na podstawie art. 155 k.p.a., zgodnie z treścią żądania skarżącego, wydał w dniu [...] lipca 2011 r. nową decyzję oznaczoną nr [...], którą uchylił decyzję nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 1995 r. oraz stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia Pana R. Z. z dniem 15 marca 1993 r., a nadto określił wysokość uposażenia dla celów emerytalnych w łącznej wysokości 3.778.667 zł (w stawkach przed denominacją). Od decyzji tej R. Z. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w uzasadnieniu zarzucając decyzji niezgodność z treścią art. 129 ust. 7 pkt 2 oraz ust. 10 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a także z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe. Jednocześnie wskazał, że Komendant Główny PSP, ustalając wysokość uposażenia dla celów emerytalnych na dzień zwolnienia, powinien zastosować treść § 1 ust. 1 pkt 1-3 oraz pkt 5, a także ust. 2-4 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. Nadto, skarżący zakwestionował dotychczasową podstawę emerytury na dzień zwolnienia ze służby, tj. na dzień 15 marca 1993 r., w kwocie 1.328.600 zł (w stawkach przed denominacją), którą otrzymał Komendant Główny PSP od Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA (pismo nr [...] z dnia 27 czerwca 2011 r.). Rozpoznając sprawę w II instancji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2011 r. jest prawidłowa. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia i stwierdził, że w myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zestawiając ustalony w sprawie stan faktyczny z treścią powołanego powyżej przepisu, organ II instancji stwierdził, że stan ten odpowiada hipotezie normy wynikającej z tego przepisu. I tak, organ odwoławczy stwierdził, że – po pierwsze - skarżący w piśmie z dnia 18 maja 2011 r. wyraził zgodę na uchylenie decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1995 r. Po drugie zaś, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, uchylając decyzję nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 1995 r., prawidłowo zastosował przepis art. 129 ust. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, który to przepis stanowi, iż zakończenie okresu zatrudnienia strażaka, traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej, w oparciu o przepis art. 129 ust. 9 cyt. ustawy traktuje się dla celów emerytalnych jako decyzję o zwolnieniu ze służby w PSP. W tym bowiem zakresie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ustalił, że skarżący w dniu 15 marca 1993 r. zajmował stanowisko dyspozytora w Zakładach [...] S. A. w [...] oraz posiadał stopień starszego ogniomistrza pożarnictwa, co bezpośrednio wynika z dokumentacji dla celów emerytalnych (m.in. świadectwa pracy z dnia 27 czerwca 1996 r. oraz zaświadczenia z dnia 5 sierpnia 2008 r. - wydanych przez ten zakład). Zgodnie zatem z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, stanowisko dyspozytora posiadane przez skarżącego w zakładach [...] S. A. przyrównywane jest do stanowiska dyspozytora w PSP z 17 grupą zaszeregowania. Stawkę w 17 grupie zaszeregowania w kwocie 2.650.000 zł (w stawkach przed denominacją) ustalono stosownie do obowiązującego na dzień 15 marca 1993 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 51, poz. 236). Ponieważ zakończenie okresu zatrudnienia nastąpiło przed dniem 1 lipca 1995 r. – stosownie do zapisów § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. - uposażenie zasadnicze przyjęto w maksymalnej stawce uposażenia zasadniczego, przewidzianej dla grupy uposażenia, do której jest zaszeregowane stanowisko dyspozytora w PSP. Zdaniem organu II instancji, prawidłowo ustalono także wysokość dodatku za 22 lata służby w wysokości 22% oraz wysokość dodatku za stopień starszego ogniomistrza, stosując odpowiedni § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej wg stanu prawnego na dzień 15 marca 1993 r. oraz korzystając z załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej wg stanu prawnego na dzień 15 marca 1993 r. Również wysokość dodatku służbowego została ściśle określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r., a naliczenie wysokości 1/12 nagrody rocznej obliczono od wszystkich składników uposażenia wymienionych powyżej, zgodnie z cytowanym rozporządzeniem. Nadto organ odwoławczy zauważył, że ustalenie wysokości uposażenia na dzień 15 marca 1993 r., zamieszczone w pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego PSP, jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r., w tym również z § 1 ust. 1 pkt 1-3 i 5 oraz ust. 2-4 tego rozporządzenia. Toteż zarzuty stawiane w odwołaniu przez skarżącego organ II instancji uznał za nieuzasadnione. Tym samym, wedle Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący, jako strażak niemianowany na stanowiska służbowe w PSP, nie może mieć ustalonej wysokości uposażenia dla celów emerytalnych innej, niż wyraźnie wskazana w art. 129 ust. 10 i 11 ustawy o PSP. Odnosząc się do kwestionowanej przez skarżącego kwoty podstawy wymiaru emerytury, przedstawionej przez ZER MSWiA w piśmie nr [...] z dnia 27 czerwca 2011 r., Minister stwierdził , że zarzut ten nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu, ponieważ organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Minstra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia [...] września 2011 r. nr [...] R. Z. powtórzył zarzuty zamieszczone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, Minster Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, organ odwołał się do stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyny w Warszawie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że narusza ona prawo, a tym samym skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei, zgodnie z art. 154 § 2 k.p.a., właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna (por. uchwała SN z dnia 15 grudnia 1984 r., sygn. akt III AZP 8/83, OSNC 1985, nr 10, poz. 143). Należy zaznaczyć, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 lipca 1993 r., sygn. akt I SA 1892/92, ONSA 1994, z. 3, poz. 116; 3 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 4093/01, "LEX" Omega nr 151421, tak też NSA w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010/1/4, LEX 10491). W orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 819/99, "LEX" Omega nr 55302; 2 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1854/99, "LEX" Omega nr 43956). Należy jednak zauważyć, że wspomniane postępowanie toczy się w tej samej, z materialnoprawnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2512/02, "LEX" Omega nr 113596). Gdy rozważa się więc możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a., niezbędne jest ustalenie, czy w konkretnym wypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (vide ww. uchwała NSA). W ocenie WSA w Warszawie orzekające w sprawie organy nie poczyniły takiego ustalenia i w wyniku tego uchybienia zastosowały tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. z pominięciem przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej. Dla ustalenia bowiem tożsamości przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma treść praw i obowiązków. Toteż tożsamość sprawy będzie zawsze miała miejsce, gdy zostanie zachowana identyczność skonkretyzowanych praw i obowiązków, przy czym chodzi "(...) o tożsamość sprawy mierzoną faktem konkretyzacji jednego stosunku administracyjnoprawnego" (por. Z. Kmieciak: Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 34, cyt. za uzasadnieniem powołanej powyżej uchwały NSA). Nadto, warunkiem ustalenia tożsamości sprawy jest także ciągłość regulacji prawnej. Zdaniem WSA w Warszawie, z zestawienia treść decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży z dnia [...] sierpnia 1995 r. nr [...] z treścią decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wynika, iż wskazane rozstrzygnięcia wydane zostały w dwóch różnych przedmiotach. I tak, decyzja z dnia [...] sierpnia 1995 r. została wydana w przedmiocie zwolnienia R. Z. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z powodu orzeczenia trwałej niezdolności do służby. Podstawę prawną tej decyzji stanowił przepis art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania, strażaka zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Natomiast uchylając powyższą decyzję w trybie art. 155 k.p.a., organ jednocześnie zastosował przepis art. 129 ust. 8 i 10 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia skarżącego, traktowane do celów emerytalnych jako służba w PSP, z dniem 15 marca 1993 r. oraz ustalił na ten dzień wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego (w stawkach przed denominacją) na łączną kwotę 3.778.667 zł. Z kolei zastosowany w tej sprawie przepis prawa materialnego, w brzmieniu na dzień 12 lipca 2011 r., stanowił, iż Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdza zakończenie okresu zatrudnienia strażaków, o których mowa w ust. 7 pkt 2, traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej (ust. 8 ), a strażakom, o których mowa w ust. 7 pkt 2, wysokość uposażenia dla celów emerytalnych ustala Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, przyjmując za podstawę uposażenie strażaka Państwowej Straży Pożarnej w stawkach obowiązujących w dniu kończącym okres zatrudnienia, traktowany jako służba w Państwowej Straży Pożarnej, przysługujące na stanowisku porównywalnym do stanowiska zajmowanego w dniu kończącym ten okres (ust. 10). Oznacza to, że o ile decyzja wzruszona w trybie art. 155 k.p.a. była decyzją zwalniającą ze służby w PSP - rozwiązującą stosunek służbowy (art. 43 ust. 2 pkt 1, zamieszczony w rozdziale 5. ustawy o PSP "Służba w Państwowej Straży Pożarnej"), to decyzja ją uchylająca, wydana w dniu [...] lipca 2011 r., dotyczyła kwestii rodzajowo odmiennej, a mianowicie kwestii ustalenia zakończenia okresu zatrudnienia i wysokości uposażenia na potrzeby wymiaru świadczenia emerytalnego (art. 129 ust. 8 i 10, zamieszczony w rozdziale 12. ustawy o PSP "Przepisy końcowe i przejściowe"). Zwrócić też należy uwagę, iż organ zastosował przepis art. 129 ust. 8 i 10 ustawy o PSP w brzmieniu nieobowiązującym w dniu wydania ostatecznej decyzji, którą uchylił. W dniu [...] sierpnia 1995 r. przepis art. 129 ustawy o PSP nie zawierał bowiem jednostek redakcyjnych w postaci ust. 8 i 10, a jednostki te zostały dodane do treści przepisu art. 129 dopiero w dniu 1 stycznia 2000 r. na mocy ustawy z dnia 8 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 45, poz. 436) W konsekwencji, orzekające w sprawie organy nie tylko dokonały merytorycznego rozpoznania innej sprawy, w oderwaniu od przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 1995 r., ale nie uwzględniły zmian legislacyjnych, które nastąpiły od daty wydania decyzji ostatecznej, którą wzruszyły. Skoro zatem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy wydane zostały w sprawie, w której doszło do konkretyzacji innego stosunku administracyjnoprawnego aniżeli w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 1995 r., to zarówno Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sposób rażący naruszyli przepis art. 155 k.p.a. W tej zaś sytuacji, ponownie rozpatrując wniosek skarżącego z dnia 6 sierpnia 2008 r., organy będą mogły zastosować przepis art. 155 k.p.a. zgodnie z wyrażoną powyżej oceną prawną. W sytuacji stwierdzenia braku tożsamości spraw organy winny, w przypadku wszczęcia postępowania w trybie art. 155 k.p.a. na wniosek strony, odmówić uchylenia lub zmiany pierwotnej decyzji w tym trybie. Organy winny również pouczyć skarżącego o konsekwencjach prawnych składanych wniosków i poinformować go o możliwości prowadzenia postępowania bez zastosowania trybu z art. 155 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, w pkt 2 sentencji wyroku, orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.