II SA/Wa 2554/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant apl. prok. Piotr Mączka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. orzekającą o uznaniu z dniem [...] sierpnia 2004 r. Z. P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z akt sprawy wynika, jak podkreślił Wojewoda [...], iż wnioskodawca był zatrudniony w firmie A. Sp. z o.o. w okresie od [...] czerwca 2002 r. do [...] lipca 2004 r. Na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji, to jest w okresie od 10 sierpnia 2004 r. do 10 lutego 2003 r., zainteresowany nie przepracował wymaganych 365 dni, w ciągu których uzyskałby wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W ocenie organu II instancji rejestracja bezrobotnego nastąpiła w dniu [...] sierpnia 2004 r. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom zainteresowanego, iż zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy [...] w dniu [...] lipca 2004 r. w celu rejestracji. Skargę na decyzję tę wniósł Z. P. Skarżący podniósł, iż w dniu [...] lipca 2004 r., po uzyskaniu świadectwa pracy, zgłosił się do Urzędu Pracy [...] w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. W toku rozmowy urzędnik stwierdził brak zaświadczenia o zarobkach. Następnie w dniu [...] sierpnia 2004 r. skarżący ponownie zgłosił się do ww. Urzędu Pracy i przedstawił brakujące dokumenty. Przyjęcie, iż rejestracja nastąpiła w dniu [...] sierpnia 2004 r. powoduje, iż skarżący nie posiada prawa do zasiłku, gdyż nie legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia, w ciągu którego osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zrejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z akt sprawy wynika, iż skarżący był zatrudniony w okresie od [...] czerwca 2002 r. do [...] lipca 2004 r. w firmie A. Sp. z o.o. W okresie tym uzyskiwał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, za wyjątkiem lipca i października 2002 r., kwietnia 2003 r. oraz lutego, marca, kwietnia i czerwca 2004 r. Prawidłowe ustalenie dnia zarejestrowania się skarżącego w Urzędzie Pracy [...] ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w zależności od ustalonego dnia rejestracji, skarżący legitymuje się prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdzić należy, iż załączona do akt sprawy karta rejestracyjna bezrobotnego zaopatrzona jest w dwie różne daty. W rubryce "c" zatytułowanej "Oczekiwania dotyczące przyszłej pracy" skarżący zamieścił datę [...] lipca. Data ta została następnie przekreślona i wpisano datę [...] sierpnia 2004 r. Poprawka ta została prawdopodobnie dokonana przez prowadzącego sprawę inspektora Urzędu Pracy. Z akt sprawy nie wynika jednak, jakie były powody i okoliczności dokonania owej poprawki, a w szczególności w aktach sprawy brak jest dokumentu wyjaśniającego tę kwestię. W toku ponownego badania sprawy organy administracji winny zatem ustalić rzeczywistą datę zarejestrowania się skarżącego w Urzędzie Pracy [...]. Podkreślić należy, iż poczynienie prawidłowych ustaleń w tym zakresie ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i warunkuje ustalenie prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy narusza przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, organy mają obowiązek przestrzegania zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Mają zatem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności winny z urzędu określić, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego. Organy mają także obowiązek należycie i wyczerpująco informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego – art. 9 k.p.a. Spoczywa na nich obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, co wynika z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 k.p.a. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.