II SA/Wa 2561/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda [...] (zwany dalej Organem) decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania C.S. (zwanego dalej Skarżącym) od decyzji Prezydenta [...] (zwanego dalej Organem I instancji ) z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]czerwca 2020 r. Ustalono, że decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Prezydent. [...] orzekł o uznaniu Skarżącego z dniem [...] maja 2019 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. Podniesiono, że powodem wszczęcia postępowania w przedmiocie utraty przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej, były niezdolności do pracy, wskutek zdarzeń opisanych w zaświadczeniach lekarskich potwierdzających niezdolność do pracy Skarżącego wskutek choroby, która trwała w okresach: — od 11.03.2020 r. do 14.04.2020 r. — od 15.04.2020 r. do 08.05.2020 r. — od 22.05.2020 r. do 19.06.2020 r. — od 20.06.2020 r. do 17.07.2020 r. — od 18.07.2020 r. do 14.08.2020 r. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2020 r. Wskazał, że utrata statusu nastąpiła z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie do Organu. W odwołaniu opisuje historię swojej choroby oraz wskazuje, że nie nadaje się do żadnej pracy. Wskazuje, że został wprowadzony w błąd przez pracownika Urzędu Pracy [...] w zakresie długości przerwy pomiędzy poszczególnymi zwolnieniami, która nie powodowałby utraty statusu osoby bezrobotnej. Informuje, że gdyby wiedział, iż musi być 30 dni przerwy pomiędzy kolejnymi zwolnieniami to wówczas taka przerwa miałaby miejsce, ponieważ zwolnienie było potrzebne przede wszystkim do okazania przed sądami. Podnosi, że potrzebuje ubezpieczenia zdrowotnego. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o utracie przez pana C.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2020 r. Generalnie Organ podzielił stanowisko Organu I instancji i stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409, z późn. zm., zwanej dalej ustawa o promocji). Wskazał, że z przepisu tego wynika w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem starosty/prezydenta miasta jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji czyli niezdolności do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni. Podniósł, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt. 9 ustawy o promocji 90-dniowego okresu. Zwrot "z upływem" należy rozumieć jako "z chwilą nadejścia określonego terminu trwania". Po przeprowadzeniu analizy zaświadczeń lekarskich potwierdzające niezdolność Skarżącego do pracy uznał, że 90-dniowy okres upłynął w dniu [...] czerwca 2020 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący. Podniósł, że decyzją jest niezasadna, bowiem aktywizacja zawodowa osób zarejestrowanych jako bezrobotnych nie polega jedynie na wskazaniu możliwych do objęcia stanowisk pracy bezrobotnemu, ale także umożliwieniu zorganizowania i rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej. Wskazał, że był w trakcie opracowywania strategii własnej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług dezynfekcji pomieszczeń oraz środków transportu publicznego za pomocą agregatów zamgławiających o wysokiej wydajności wytworzonych przez polską firmę i przygotowywał oferty dla potencjalnych klientów (zarówno publicznych, jak i prywatnych). Tego typu usługi są świadczone obecnie w sposób niewłaściwy (za pomocą szkodliwego i groźnego dla zdrowia i życia ozonowania), a także za pomocą agregatów o małej wydajności, co uniemożliwia dezynfekcję dużych hal, zaś dezynfekcja np. jednego wagonu kolejowego trwa kilkadziesiąt minut. Skarżący stwierdził, że przeprowadzone przez niego próby w Bazie Technicznej Kolei [...] wykazały, że za pomocą urządzeń, które zamierzał wykorzystać w tej działalności cały pasażerski wagon kolejowy wypełniany był suchą mgłą w czasie mniejszym niż półtorej minuty. Wskazał, że skreślenie z listy osób bezrobotnych uniemożliwiło skorzystanie ze środków publicznych przeznaczonych do aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych. Uważa to za złamanie prawa w zakresie misji, jaką ma świadczyć Urząd Pracy oraz uniemożliwienie ze skorzystania z pomocy Państwa Polskiego przeznaczonej nie tylko na aktywizację osób bezrobotnych, ale także osób kreujących nowe miejsca pracy. Jego zdaniem przepisy prawa, na które powołują się organy o bezwzględności obowiązywania normy prawnej, która jest podstawą skreślenia z rejestru osób bezrobotnych, nie mają zastosowania w przypadku, gdy osoba wnioskująca o przekazanie jej informacji o tym, jaki musi być odstęp pomiędzy okresami niezdolności do pracy potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim ZUS-ZLA, otrzymałaby prawdziwą informację. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Organu z dnia [...] października 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i orzekająca o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2020 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków zaświadczeń lekarskich wynika, że od [...] marca 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. pan S. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim, przy czym w myśl art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji 90-dniowego okresu. Zwrot "z upływem" należy rozumieć jako "z chwilą nadejścia określonego terminu trwania". W przypadku Skarżącego 90-dniowy okres upłynął w dniu [...] czerwca 2020 r. W związku z powyższym decyzja Organu określająca z dniem [...] czerwca 2020 r. utratę przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd podziela stanowisko Organu i potwierdza, że przepisy ustawy o promocji nie pozostawiają wątpliwości, że w razie zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 33 ust. 4 pkt 9 obowiązkiem organu jest pozbawienie określonej osoby statusu bezrobotnego. Z treści art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji wynika w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem starosty/prezydenta miasta jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji niezdolności do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni. Zasadne jest twierdzenie, że rozstrzygnięcia w kwestii statusu osoby bezrobotnej nie pozostawiono uznaniu organu. Organ nie ma zatem możliwości odstąpienia od zastosowania tego przepisu, jeżeli okres niezdolności do pracy trwał nieprzerwanie 90 dni. W zakresie możliwości wprowadzenia Skarżącego w błąd przez pracownika Urzędu Pracy [...] oraz braku wiedzy o treści normy prawnej Sąd podziela argumenty organu odwoławczego, który swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Jednocześnie zauważa, że wydanie przez lekarza zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy nie jest uzależnione wnioskami Skarżacego, ale potrzebą wydania takiego zaświadczenia. Potrzeba ta jest stwierdzona przez lekarza a nie Skarżącego. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę.