II SA/Wa 2586/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA - Joanna Kube, Protokolant - Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 76 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz.1001), po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2004 r. dotyczącej obowiązku zwrotu zasiłków za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 27 kwietnia 2001 r. w kwocie 1324,40 zł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że E. S. była zarejestrowana w Urzędzie Pracy w W. w okresie od 20 października 2000 r. do dnia 10 maja 2001 r. Przy kolejnej rejestracji ujawniono, że E. S. w okresie od 16 kwietnia 1991 r. do 30 kwietnia 2001 r. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy. W związku z tym Prezydent [...] wznowił z urzędu postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r. orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 maja 2001 r.; decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r. orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] kwietnia 2001 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania; uchylił decyzję z dnia [...] października 2000 r. orzekającą o uznaniu skarżącej z dniem [...] października 2000 r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] października 2000 r. w wysokości 446,70 zł miesięcznie oraz orzekł o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Prezydent [...] orzekł o konieczności zwrotu przez skarżącą zasiłków za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 27 kwietnia 2001 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasiłek dla bezrobotnych, pobrany za okres, za który status osoby bezrobotnej skarżącej nie przysługiwał jest zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczeniem nienależnym, które podlega zwrotowi. Skarżąca została o tym pouczona w momencie rejestracji w charakterze bezrobotnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 3 powołanej ustawy roszczenia Urzędu Pracy ulęgają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty i dlatego należność należy zwrócić za okres 3 lat wstecz od miesiąca, w którym organ dowiedział się o otrzymywanej rencie. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody [...], który utrzymał decyzję w mocy i wskazał, że stosownie do art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną z tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie zaś z ust. 2 za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ust. 1 uważa się m.in. 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach; 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie; 3) zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78; Organ wskazał, że zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym gdyż skarżąca wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych pobierała od 16 kwietnia 1991 r. do 30 kwietnia 2001 r. rentę z tytułu niezdolności do pracy. Organ poinformował również skarżącą, że zgodnie z art. 76 ust. 7 powołanej ustawy starosta może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odroczyć, rozłożyć na raty, umorzyć w całości lub części nienależnie pobrane świadczenie, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. S. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej zaś zasiłek dla bezrobotnych zużyła na codzienne potrzeby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest wyłącznie kwestia zwrotu przez skarżąca, nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 1 lutego 2000 r. do dnia 28 kwietnia 2001 r. w kwocie 1324,40 zł. Zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz.1001), obowiązującej w momencie orzekania przez organ drugiej instancji osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 3 tego artykułu za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się min. zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78. Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, czego skarżąca nie neguje, że wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych pobierała ona od dnia 16 kwietnia 1991 r. do 30 kwietnia 2001 r. rentę z tytułu niezdolności do pracy. A zatem pobrany przez nią zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia 28 października 2000 r. do dnia 28 kwietnia 2001 r. jest świadczeniem nienależnym i zgodnie z art. 76 ust. 1, jako nienależne świadczenie podlega zwrotowi. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 76 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. W związku z tym Urząd Pracy prawidłowo zażądał od skarżącej zwrotu zasiłków jedynie za okres od dnia 1 lutego 2001 r. do dnia 27 kwietnia 2001 r. w kwocie 1324,40 zł, gdyż kwoty pozostałych zasiłków uległy przedawnieniu z uwagi na upływ 3 letniego okresu ich wypłaty. Zgodnie z art. 76 ust. 7 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odroczyć, rozłożyć na raty, umorzyć całość lub część nienależnie pobranego świadczenia, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, o czym została skarżąca poinformowana w decyzji Wojewody [...]. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podobnie jak przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.