II SA/Wa 260/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Sławomir Antoniuk (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. I. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 145 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. o cofnięciu S. M. pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż na wniosek S. M. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie cofnięcia wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową i wobec nieustalenia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. M. podniósł, że pozwolenie na broń zostało mu cofnięte, gdyż został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa przeciwko mieniu. Organ Policji uznał więc, iż wobec wnioskodawcy istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem organ Policji nie uzasadnił tej obawy w sposób wystarczający, bowiem zainteresowany doręczył orzeczenia psychologiczne i lekarskie, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto Sąd Apelacyjny [...] wyrokiem z dnia [...] września 2010 r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...], który to Sąd wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 r. umorzył postępowanie wobec odwołującego się w całości. Skoro więc nie zaistniała przesłanka cofnięcia stronie pozwolenia na broń, zasadny stał się wniosek o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007r. cofającej przedmiotowe uprawnienie. Komendant Główny Policji uznał, iż argumenty zawarte we wniosku odwoławczym nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji przywołał treść art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i stwierdził, iż żadne argumenty przedstawione przez stronę nie wypełniają przesłanek wymienionych w wyżej przywołanym przepisie, więc nie jest możliwe uchylenie bądź zmiana ostatecznej decyzji w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń bojową. Organ podkreślił, iż pozwolenie S. M. cofnięto wyłącznie z uwagi na ustanie okoliczności stanowiących podstawę wydania tego pozwolenia, tj. na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Było to uzasadnione, gdyż od 1999 r. jest on emerytem, a z akt sprawy niezbicie wynika, iż pozwolenie na ten rodzaj broni uzyskał w 1994 r. w związku z zatrudnieniem w [...]. W trakcie postępowania nie przedstawił on żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, iż jego życie i zdrowie jest zagrożone, co wskazywałoby na zasadność pozostawienia mu tego pozwolenia. Natomiast wskazana w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została przez Komendanta Głównego Policji odrzucona, gdyż w dniu [...] marca 2007 r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji nastąpiło zatarcie skazania strony, m.in. za popełnienie czynu przeciwko mieniu i okoliczność ta musiała zostać uwzględniona przez organ odwoławczy. Zatem to nie skazanie strony za przestępstwa wskazane w uchylonych wyrokach sądów powszechnych stanowiło podstawę faktyczną ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną bojową, której uchylenia strona się domaga, lecz odmienne okoliczności, na które przywołane wyroki nie miały i nie mają żadnego wpływu. Przesłanki z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji nie są bowiem w żaden sposób uzależnione od jakichkolwiek decyzji organów lub wyroków sądowych. Odnosząc się natomiast do twierdzenia strony, że organ I instancji nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, iż wobec strony może zachodzić obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego Komendant Główny Policji wskazał, iż zarzut ten nie ma znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ odnosi się ona do decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007r., w której przesłankę obawy użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem lub porządkiem publicznym odrzucono. Przedstawione zaś przez stronę orzeczenia lekarskie i psychologiczne odnoszą się do jej zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią i nieprzedstawienie ich (lub też otrzymanie negatywnych orzeczeń) skutkowałoby cofnięciem jej pozwolenia na broń na podstawie innych przepisów, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 lub też art 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 3 ustawy obroni i amunicji. Komendant Główny Policji wyjaśnił także, iż nie może się odnieść do decyzji cofającej stronie pozwolenie na broń palną myśliwską, gdyż nie złożyła ona od niej odwołania, więc ostateczna stała się decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 r. Ponadto w swoim wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. wniosła ona jedynie o wznowienie postępowania dotyczącego cofnięcia jej pozwoleń na broń palną bojową i gazową. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił ww. decyzji rażące naruszenie art. 145 § pkt 8 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją cofającą stronie pozwolenie na broń palną bojową. Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. cofająca mu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej wydana została na podstawie art. 18, ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W decyzji tej podniesiono, iż w dniu [...] grudnia 2003 r. skarżący został przez Sąd Rejonowy w [...] uznany winnym i skazanym za popełnienie czynu przeciwko mieniu. Jedynie ta przesłanka stanowiła podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej i gazowej. Natomiast Sąd Apelacyjny [...] wyrokiem z dnia [...] września 2010 r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w [...] skazujący stronę za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...], który wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 r. umorzył postępowanie w tej sprawie w całości. Skoro cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej tylko na podstawie tego, iż został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko mieniu, tzn. w oparciu o przepis artykułu 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, a postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie umorzone, to ewidentnie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania w tej sprawie i uchylenie wadliwej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową polegającą na stworzeniu możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy już zakończonej wydaną decyzją ostateczną. Dlatego też, wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z istotnych wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. W świetle postanowień art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., warunkiem wznowienia postępowania na tej podstawie jest istnienie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, która została wydana w oparciu inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przy czym granice postępowania wznowieniowego wyznaczone są zakresem treści ostatecznej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący domaga się w trybie wznowienia postępowania uchylenia decyzji ostatecznej Komendanta Głównego Policji cofającej mu pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z powołanym przepisem, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Zatem Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, iż powołane przez skarżącego okoliczności wskazujące na wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnego orzeczenia sądowego skazującego skarżącego na przestępstwo przeciwko mieniu nie mają jakiegokolwiek znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji w oparciu o przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Nie jest także oparte na prawdzie twierdzenie skarżącego, iż wyłączną przyczyną cofnięcia mu pozwolenia na broń przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] była jedynie przesłanka określona w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Otóż w podstawie prawnej decyzji, jak i jej uzasadnieniu organ I instancji powołał się również na drugą fakultatywną przesłankę uzasadniającą cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń z tej przyczyny, że ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do jej wydania (art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji). Przechodząc na emeryturę skarżący przestał realizować obowiązki służbowe, których wykonywanie wiązało się z posiadaniem broni w celach obronnych, np. przed kłusownikami, zwierzyną, itp. Dostrzec należy, iż na etapie postępowania odwoławczego w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń, organ II instancji (z powodu zatarcia skazania w dacie orzekania) zrezygnował ze stawiania skarżącemu zarzutu, iż jest osobą wzbudzającą uzasadnioną obawę użycia broni w sposób sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym, z powodu zatarcia skazania w dacie orzekania, to jednak był on w pełni uprawniony do stwierdzenia, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 18 ust. 4 ustawy o broni amunicji. Można ewentualnie rozważyć zasadność wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji utrzymującej w mocy decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w miejsce decyzji reformatoryjnej, uchylającej decyzję organu I instancji i cofającej pozwolenie na broń (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a), lecz w postępowaniu wznowieniowym nie ma to istotnego znaczenia, albowiem ostatecznie w sprawie nie mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie, jak pozbawiające skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej. Biorąc pod uwagę, iż stwierdzenie faktu występowania jednej z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a zakres rozpoznania sprawy w toku wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., Komendant Główny Policji zasadnie wznowił postępowanie na wniosek strony. Strona bowiem dochowała terminu wymaganego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz powołała się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Skoro jednak okoliczności przywołane we wniosku przez stronę nie dawały podstaw do uchylenia wnioskowanej decyzji ostatecznej, organ prawidłowo orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy skarga nie mogła zostać uwzględniona. Sąd na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.