II SA/Wa 2634/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania – oddala skargę – Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: “k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o wypłacie K. B. odprawy mieszkaniowej w kwocie [...] zł i orzekającą o wypłacie odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] czerwca 1997 r. K. B. złożył do Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w G. wniosek o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery stałej z tytułu służby wojskowej pełnionej w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej. Działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), zainteresowany w dniu [...] października 2010 r. złożył oświadczenie, w którym zrzekł się przysługującego prawa do wypłaty ww. ekwiwalentu pieniężnego na rzecz odprawy mieszkaniowej. Następnie, w dniu [...] października 2010 r., złożył wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G., działając m.in. na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, art. 13 ust. 6, art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.), orzekł o wypłaceniu K. B. odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł. W dniu [...] stycznia 2011 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G. wpłynęło zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień, w którym wskazano mniejszą, posiadaną przez K. B., wysługę lat niż przyjęto do wyliczenia odprawy mieszkaniowej w ww. decyzji na podstawie zaświadczenia Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] maja 1997 r. Udzielając wyjaśnień odnośnie treści pisma Wojskowej Komendy Uzupełnień, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w G. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. poinformował, iż K. B. pełnił służbę wojskową przez okres 19 lat, 9 miesięcy i 16 dni. W dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej K. B. przysługiwało uposażenie według stopnia wojskowego z tytułu posiadanej wysługi lat (okres służby wojskowej oraz okres zatrudnienia) wynoszącej łącznie 26 lat, 6 miesięcy i 24 dni. Jednocześnie wskazał, że od dnia 1 lipca 2004 r. do ustalenia wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową nie uwzględnia się żadnych innych okresów oprócz służby wojskowej. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G., powołując w podstawie prawnej art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie prowadzonej z wniosku K. B. i zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w G., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, art. 13 ust. 6, art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. o wypłacie K. B. odprawy mieszkaniowej w kwocie [...] zł i orzekł o wypłacie odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniające wznowienie postępowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania. Motywując decyzję nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podkreślił, że celem instytucji wznowienia postępowania jest weryfikacja ostatecznych decyzji, które zostały wydane w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w wadliwy sposób. W wyniku wznowienia postępowania otwiera się możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ administracji publicznej dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., obowiązany jest wyczerpująco wyjaśnić i ustalić stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie przyznanej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. kwoty odprawy mieszkaniowej nastąpiło w oparciu o informacje zawarte w zaświadczeniu Wojskowego Biura Emerytalnego w G. z dnia [...] maja 1997 r. Z powyższego wynikało, że strona posiada wysługę 26 lat, 6 miesięcy i 24 dni. Jednak Wojskowy Komendant Uzupełnień w S. w zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził, że K. B. pełnił zasadniczą służbę wojskową w okresie od dnia [...] października 1972 r. do dnia [...] października 1974 r. oraz zawodową służbę wojskową od dnia [...] sierpnia 1978 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. Następnie, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w G., pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdził, iż wyżej wymieniony pełnił służbę wojskową przez okres 19 lat, 9 miesięcy i 16 dni, wskazując jednocześnie, że do dnia [...] czerwca 2004 r. do okresu wysługi, od której uzależniona była wysokość uposażenia według stopnia wojskowego zaliczano okres zatrudnienia przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej. W dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zainteresowanemu przysługiwało uposażenie według stopnia wojskowego z tytułu posiadanej wysługi (okres służby wojskowej oraz okres zatrudnienia) wynoszącej łącznie 26 lat, 6 miesięcy i 24 dni. Zaś od dnia 1 lipca 2004 r. do ustalenia wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową nie uwzględnia się żadnych innych okresów oprócz służby wojskowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że w myśl art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), odprawa mieszkaniowa wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Powołany przepis wskazuje, iż do wysokości odprawy można jedynie uwzględnić wysługę lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, zaś obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) nie przewidują możliwości zaliczenia lat pracy cywilnej do wysługi lat, o której mowa w art. 47 ww. ustawy. Zatem strona, w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., faktycznie posiadała wysługę obejmującą okres 19 lat, 9 miesięcy i 16 dni służby wojskowej, nie zaś - jak przyjął organ I instancji w ww. decyzji - okres 26 lat, 6 miesięcy i 24 dni, a więc łączny okres służby wojskowej i zatrudnienia. Organ I instancji o powyższej okoliczności powziął wiadomość w dniu [...] stycznia 2011 r. (zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w S. z dnia [...] stycznia 2011 r.) oraz w dniu [...] kwietnia 2011 r. (pismo Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] kwietnia 2011 r.), a więc po wydaniu ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2010 r. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniające ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Na powyższą decyzję K. B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy nie istniały podstawy do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z ww. przepisem w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia ww. przesłanek. Nadto, nowe okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności musiałyby przedstawiać określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z niezależnych od niego przyczyn, mających wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Przez okolicznści faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa. Podkreślono, iż nie można wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, w takim przypadku wystąpiłaby sytuacja odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą to organ jest związany. Do okoliczności takich nie można więc zaliczać dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego sprawy, ani też zastosowania w danym stanie faktycznym określonych przepisów lub ich interpretacji. Odmienna, a nawet błędna, ocena dowodu, który istniał i był znany organowi administracji publicznej nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. Tymczasem, jak podniesiono w skardze, organ niejako sam przyznaje, iż dowód, na podstawie którego wydano decyzję, istniał już w chwili orzekania i nie są to żadne nowe okoliczności nieznane wcześniej. Kwestia błędnego wyciągnięcia wniosków z przedłożonego zaświadczenia nie ma i nie może mieć wpływu na zamiar zmiany treści decyzji ostatecznej. Podejmując decyzję w dniu [...] listopada 2010 r. organ mógł bowiem dokonać ustaleń dodatkowych. Brak takich działań nie może mieć swego odzwierciedlenia w możliwości zastosowania do tego przypadku instytucji wznowienia postępowania. Okresy wskazane w zaświadczeniu WBE w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zmieniły się w stosunku do tych wykazanych wcześniej w zaświadczeniu z dnia [...] maja 1997 r., inna jest jedynie ich interpretacja. Organ nie wszedł zatem w posiadanie żadnych nowych okoliczności, których dodatkowo nie mógł znać wydając wcześniej decyzję. Wykładnia przepisów prawnych, nie jest nowym dowodem ani nowym faktem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym bardziej więc błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2011 r. nie narusza prawa, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G. z dnia [...] listopada 2010 r. orzekającą o wypłacie K. B. odprawy mieszkaniowej w wysokości [...] zł na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.). Wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajną instytucją procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od - wyrażonej w art. 16 k.p.a. - zasady trwałości decyzji. Zasada ta nie ma jednak wartości absolutnej, bowiem ustawodawca, kierując się względami praworządności i mając na względzie interesy uczestników postępowania przewidział możliwość zakwestionowania ostatecznej decyzji administracyjnej. Zważywszy, że wznowienie postępowania czyni wyłom w trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, uzasadniające je wady muszą mieć szczególny, wyjątkowy charakter. Stąd też Kodeks postępowania administracyjnego w sposób wyczerpujący wyliczył podstawy wznowienia, nie dopuszczając wykładni rozszerzającej (por. np. wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt I SA 1739/97, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl) Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego zawarte zostały w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 k.p.a. W myśl art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przepis zawarty w art. 150 § 1 k.p.a. określa właściwość organu administracji publicznej, rozstrzygającego o wznowieniu postępowania. Stanowi on, że organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W art. 151 k.p.a. wskazano natomiast sposoby zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego właściwy organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie wyżej wymienionych przepisów i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie organ orzekający w trybie wznowieniowym działał w zgodzie z powyższymi przepisami procesowymi. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. był organem właściwym do wydania postanowienia o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2010 r. o wypłacie K. B. odprawy mieszkaniowej (art. 147 zdanie pierwsze k.p.a.). Wznowienie postępowania umożliwiło natomiast przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazany przepis ustanawia gwarancję pełnej realizacji w toku postępowania administracyjnego ogólnej zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), tworząc ostatnią, w ramach tego postępowania, możliwość poprawnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o który organ wydaje decyzję administracyjną. Wznowienie postępowania na tej podstawie daje bowiem szansę ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w trakcie którego zostaną zbadane te dowody lub okoliczności, których w postępowaniu głównym nie wykryto i nie rozpatrzono, a które dla podstaw faktycznych decyzji mają istotne znaczenie (W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 244). Istotą sprawy weryfikacyjnej jest więc wykazanie, że organ administracji publicznej prowadzący pierwotne postępowanie nie miał pełnego obrazu stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy (nie znał stanu faktycznego w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia), gdyż nie znał wszystkich okoliczności faktycznych lub nie zgromadził pełnego materiału dowodowego. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1256/10, Lex nr 744959). Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne bądź nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, choć istniały już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są nowymi tylko dlatego, zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny po wydaniu decyzji. Warunkiem zastosowania ww. przepisu jest również to, aby nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy, co oznacza, że muszą dotyczyć przedmiotu sprawy a także mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 35). W orzecznictwie podkreśla się, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt III RN 125/1999). Przenosząc powyższe uwagi na stan kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż organy orzekające prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2010 r. z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a konsekwencji do weryfikacji decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Natomiast odmienne w tej kwestii stanowisko skarżącego nie znajduje prawnego uzasadnienia. Przesłanką wznowienia przedmiotowego postępowania była nowa okoliczność dotycząca wymiaru wysługi lat w rozumieniu art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497), a w konsekwencji dla określenia wysokości przysługującej skarżącemu odprawy mieszkaniowej. Wydając decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2010 r. o wypłacie odprawy mieszkaniowej w określonej wysokości, organ oparł się o dane wynikające z dokumentów załączonych przez skarżącego do wniosku z dnia [...] października 2010 r. o wypłatę odprawy mieszkaniowej, w szczególności dane wynikające z zaświadczenia nr [...] Wojskowego Biura Emerytalnego w G. z dnia [...] maja 1997 r., z treści którego wynikało m.in., że na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do wysługi lat według stopnia wojskowego dla celów uposażeniowych zaliczono 26 lat, 06 miesięcy, 24 dni. Jednocześnie składając ww. wniosek skarżący zaznaczył, że załącza decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej wraz z zaświadczeniem o wysłudze lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową (...), wydanym przez Wojskowe Biuro Emerytalne (pkt II.3 wniosku). Biorąc pod uwagę sposób wypełnienia formularza wniosku organ mógł przyjąć i przyjął do obliczenia odprawy mieszkaniowej wysługę 27 lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową uznając, że wielkość ta znajduje potwierdzenie w ww. zaświadczeniu Wojskowego Biura Emerytalnego. Okoliczność co do istnienia różnicy w wysłudze lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową w stosunku do wysługi lat wykazanej w ww. zaświadczeniu, została wykryta przez organ po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2010 r. Z pisma Wojskowego Komendanta Uzupełnień w S. z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz wyjaśnień Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ powziął informację o stażu służby wojskowej skarżącego (19 lat, 9 miesięcy i 16 dni), a w konsekwencji o wysłudze lat (20 lat), która winna stanowić podstawę naliczenia odprawy mieszkaniowej. Wydając ww. decyzję ostateczną organ nie posiadał informacji o tym, że wysługa lat wskazana w zaświadczeniu WBE w G. z dnia [...] maja 1997 r. obejmuje nie tylko okres służby wojskowej, ale również okres zatrudnienia przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej w wymiarze 6 lat, 9 miesięcy i 16 dni. Z powyższego wynika, że ww. okoliczność dotycząca różnicy w wymiarze wysługi lat, wynikającej ze stażu służby wojskowej skarżącego, jest nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznaną organowi, który tę decyzję wydał. Jak wskazano powyżej, bez znaczenia pozostaje kwestia, czy ujawniona nowa koliczność nie była znana organowi - prowadzącemu postępowanie w trybie zwykłym - w wyniku zaniedbań np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy też z innych powodów. Wskazana okoliczność faktyczna ma niewątpliwie istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, bowiem dotyczy jej przedmiotu i ma wpływ na podjęte rozstrzygnięcie odnośnie wymiaru odprawy mieszkaniowej. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W szczególności nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, iż zmiana treści decyzji ostatecznej wynika z wyciągnięcia przez organ błędnych wniosków z przedłożonego zaświadczenia WBE z dnia [...] maja 1997 r., gdyż - jak wskazano w skardze - nic nie stało na przeszkodzie by, podejmując decyzję ostateczną, organ dokonał ustaleń dodatkowych. To nie odmienna ocena materiału dowodowego, tj. ww. zaświadczenia, stanowiła podstawę weryfikacji decyzji ostatecznej, lecz ujawnienie i rozpatrzenie nowych okoliczności faktycznych, które w postępowaniu zwykłym nie zostały przez organ ujawnione i rozpatrzone. Nawet gdyby przyjąć, że brak ujawnienia i rozpatrzenia ww. okoliczności wynikał z zaniedbań organu, to taka wadliwość proceduralna, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, podlega usunięciu w trybie wznowieniowym. W konkluzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie stwierdzono również naruszenia art. 7 k.p.a. w sytuacji wystąpienia ww. przesłanki wznowienia postępowania. Powołane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, wydane w sprawach wznowienia postępwania, dotyczą jednak odmiennych stanów faktycznych i pozostają bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administarcyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.