II SA/Wa 2642/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Asesor WSA Janusz Walawski Protokolant Łukasz Pilip po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. Z. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002 r. sygn. akt II SA 1071/02 przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - oddala skargę - W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z., powołując się na przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wnosił o wymierzenie kary grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z niewykonaniem przez ten organ zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 1071/02 i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wymienionym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, z uwagi na brak przesłanek do umorzenia prowadzonego postępowania oraz wskazał, jakich czynności organ powinien dokonać, aby wyeliminować zaistniałe nieprawidłowości. Zalecenia te nie zostały wykonane i stan faktyczny sprawy pozostaje taki, jak na dzień rozpoznawania jej przez NSA. Na pisemne wezwanie o wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ nie udzielił odpowiedzi. Sprawa pozostaje niezałatwiona przez okres 6 lat, a stan ten wynika z nieudolności urzędu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który nie wykorzystał przysługujących mu uprawnień do załatwienia sprawy we właściwym czasie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż zarzut skarżącego o niewykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002 r. jest bezzasadny. W następstwie bowiem tego wyroku wydano dwie orzekające co do istoty sprawy decyzje administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2002 r. sygn. II SA 1071/02, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że postępowanie w sprawie dotyczyło przeniesienia skarżącego, jako pracownika mianowanego z Urzędu Wojewódzkiego w [...] do Starostwa Powiatu B. z siedzibą w U., dokonanego decyzją Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] listopada 1998 r., która to decyzja została następnie uchylona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy obu instancji nie wyjaśniły, czy przeniesienie skarżącego do Starostwa Powiatu B. straciło swoją aktualność wobec uchylenia decyzji o przeniesieniu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. Sąd wskazał, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu administracji publicznej będzie rozpatrzenie sprawy w świetle wszystkich wchodzących w rachubę przepisów oraz udzielenie skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek aby nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Skarżący jest bowiem zainteresowany uzyskaniem decyzji merytorycznej po dokładnym ustaleniu okoliczności faktycznych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. [...] umorzył postępowanie w sprawie przeniesienia M. Z. z dniem [...] stycznia 1999 r. do pracy w Starostwie Powiatu B. z siedzibą w U. uznając, że skoro ustalenie stosunku pracy M. Z. nastąpiło na drodze sądowej, stosunek pracy łączący ww. z [...] Urzędem Wojewódzkim w [...] wygasł w dniu [...] czerwca 1999 r., a obecnie przepisy art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) straciły swoją aktualność, to Dyrektor Generalny [...] UW w [...] nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia o przeniesieniu M. Z. do pracy w innym urzędzie z dniem [...] stycznia 1999 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powyższą decyzję Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] uchylił w całości i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że do mianowanych urzędników państwowych obecnie nie stosuje się art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Do tych urzędników ma zastosowanie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, stanowiący, że spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. Tym samym sprawa administracyjna stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdyż nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracji. W dniu 4 lutego 2003 r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, polegającą na nierozstrzygnięciu jego odwołania z dnia 23 listopada 1998 r. od decyzji z dnia [...] listopada 1998 r., na mocy której został przeniesiony do pracy w Starostwie Powiatu B. z siedzibą w U. Wyrokiem z dnia 16 maja 2003 r., sygn. akt II SAB 39/03 Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił, gdyż stwierdził, że nie zachodzi zarzucana bezczynność organu administracji publicznej. Analiza treści skargi złożonej w niniejszej sprawie zarzucającej organowi niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002 r. skarżący upatruje, podobnie jak w sprawie ze skargi na bezczynność organu, w umorzeniu postępowania w sprawie jego odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 1998, a tym samym niezajęcie przez organ administracji państwowej merytorycznego stanowiska w przedmiocie legalności przeniesienia skarżącego do pracy w innym urzędzie. W ocenie skarżącego na brak podstaw do umorzenia postanowienia miał wskazać Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2002 r., uchylającym zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2002 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny obu tych decyzji, Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w tej sprawie. W wyniku odwołania skarżącego sprawę rozpoznawał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w I instancji. Skarżący tylko w drodze skargi na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji mógłby skutecznie zarzucić organowi, iż podejmując decyzję nie wykonał zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok tego Sądu z dnia 16 lipca 2002 r., jak już wyżej wskazano, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i "jego wykonanie", a ściślej uwzględnienie wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku mogło nastąpić jedynie w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji publicznej. Jeśli po ponownym rozpatrzeniu sprawy organy, zdaniem skarżącego, rozstrzygnęły sprawę niezgodnie z oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu NSA, to skarżący mógł ten zarzut skutecznie podnosić jedynie w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Z załączonych akt wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt II SA 2186/03 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi M. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2003 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 206/04 zażalenie na powyższe postanowienie oddalił. Z tych wszystkich względów skargę należało uznać za nieuzasadnioną i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.