II SA/Wa 2646/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Jacek Fronczyk, Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął H. R. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że podstawą wszczęcia wobec H. R., w dniu [...] maja 2011 r., postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń był wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...], sygn. akt [...], mocą którego strona została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kk. i skazana na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka wynosi 20 zł, a nadto orzeczono wobec niej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ustawodawca przyznał bowiem w ten sposób bezwzględny prymat interesowi społecznemu, wyrażającemu się w tym, by broni nie mogły posiadać osoby, które wskutek swojego postępowania stanowią zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji H. R., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił jej: 1. naruszenie prawa procesowego: – art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności brak wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem, za który strona została skazana, a cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem skarżącego, które pozwoliły na uznanie, że zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, – art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne decyzji, w tym brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, – art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 sierpnia 2011 r., nowelizującą ustawę o broni i amunicji, obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., podczas gdy zastosować należało art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w dotychczasowym brzmieniu, jako regulację względniejszą dla adresata wskazanej normy prawnej, w rezultacie czego doszło do cofnięcia odwołującemu pozwolenia na broń, mimo braku wykazania istnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w przywołanym przepisie. W związku z tym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., wydaną po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że błędne jest stanowisko pełnomocnika strony, iż sprawa niniejsza powinna być rozpatrzona w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). W myśl bowiem art. 3 ww. ustawy, przepisy dotychczasowe można stosować tylko do spraw wszczętych i nie zakończonych przed jej wejściem w życie, co nastąpiło w dniu 10 marca 2011 r. Natomiast w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2011 r., stąd też organy Policji były zobowiązane do stosowania przepisów w brzmieniu obowiązującym po 10 marca 2011 r. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. W sprawie zastosowano pkt 6 lit. a powołanego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Bezsporne jest bowiem, że popełnione przez H. R. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, określone w art. 178 a § 1 kk., jest przestępstwem umyślnym kierunkowym, a więc wypełnia przesłanki wskazanego przepisu prawa materialnego. Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem, iż cofnięcie stronie pozwolenia na broń jest dodatkową sankcją karną za ten sam czyn, ponieważ działanie takie jest wyłącznie skutkiem administracyjnoprawnym, określonym w ustawie o broni i amunicji, wynikającym z faktu, iż strona spełniła przesłanki, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy. Zaznaczył ponadto, że w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy lub jej braku w stosunku do posiadacza broni, a jedynie rozstrzyga w przedmiocie konsekwencji administracyjnoprawnych, wynikających z postępowania strony jako posiadacza tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń palną. W ocenie organu bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej, gdyż organ pierwszej instancji rozważył wszystkie okoliczności w sprawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, które zgodnie z wymogami uzasadnił. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika strony dotyczącego przyznania mu kosztów postępowania stwierdził, że koszty reprezentacji strony w niniejszym postępowaniu obciążają stronę. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik H. R. zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...), poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem jego literalne brzmienie nie wyklucza stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 10 marca 2011 r., jako prawa obowiązującego w dniu popełnienia czynu zabronionego i względniejszego dla sprawy, b) art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 5 stycznia 2011 r., podczas gdy zastosować należało art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy w dotychczasowym brzmieniu, jako regulację względniejszą dla adresata wskazywanej normy prawnej. W rezultacie doszło do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń pomimo braku wykazania, że zachodzi "uzasadniona obawa", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, lecz jedynie na podstawie faktu skazania go za przestępstwo określone w art. 178 a § 1 kk. i bez względu na inne okoliczności, w tym charakter i dotychczasowe jego postępowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 76 § 1 i § 3 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez poczynienie przez organy niczym niepopartych wywodów co do występowania "uzasadnionej obawy" użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pozostających w sprzeczności z wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., wymierzającym skarżącemu najłagodniejszą z przewidzianych kar oraz pozostałym materiałom dowodowym, m. in. w postaci pozytywnych opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania i środowiska łowieckiego, b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwej oceny, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy okoliczność istnienia "uzasadnionej obawy" z art. 15 ust. 1 pakt 6 ustawy, została udowodniona. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz poglądy doktryny wywiódł, iż w sprawie winny być zastosowane przepisy ustawy o broni i amunicji sprzed nowelizacji, jako względniejsze dla strony. Konsekwencją zaś ich zastosowania winno być uznanie, że samo skazanie skarżącego za popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 178 a § 1 kk., bez wykazania występowania uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie mogło skutkować cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzyma ł w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie z treścią art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż w przepisie art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca określił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to a contrario, że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia H. R. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich zostało wszczęte w dniu [...] maja 2011 r. To zaś skutkuje stosowaniem w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Nietrafna jest w tym zakresie argumentacja pełnomocnika skarżącego, że organy Policji winne były stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, jako prawo względniejsze dla sprawcy oraz obowiązujące w dniu popełnienia czynu zabronionego. Zasada, że należy stosować prawo względniejsze dla strony, mogłaby być bowiem rozważana jedynie w sytuacji, gdyby ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnych w powołanym przepisie art. 3 ustawy nowelizującej. Natomiast data popełnienia czynu zabronionego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż ustawodawca we wspomnianym przepisie art. 3 kwestię, w jakim brzmieniu przepisy należy stosować, uzależnił wprost od daty wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a nie od daty popełnienia czynu zabronionego. Przechodząc do meritum należy podnieść, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], prawomocnym od dnia [...] r., H. R. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178 z § 1 kk., tj. tego, że w dniu [...] r. w [...] na ul. [...], która jest drogą publiczną, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości [...] oraz wymierzono [...], a nadto orzeczono [...]. Przestępstwo, za które został prawomocnie skazany skarżący, bez wątpienia jest przestępstwem umyślnym kierunkowym, co zasadnie podniósł organ w zaskarżonej decyzji. Zatem wobec wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Decyzja wydawana na tej podstawie w żadnym przypadku nie jest decyzją uznaniową, co zdaje się sugerować pełnomocnik skarżącego, bowiem treść wskazanych przepisów nie budzi w tej kwestii żadnych wątpliwości. Stąd też podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku wykazania przez organy Policji zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są całkowicie chybione. Wystąpienie "uzasadnionej obawy", jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, przewidywał bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., który, jak Sąd wskazał już wyżej, w sprawie nie mógł mieć zastosowania. W związku z tym również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a powiązane ze stosowaniem poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji, nie mogły zostać uznane za trafne. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.