II SA/Wa 265/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w [...] , pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] nakazującą przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych polegające na naniesieniu adnotacji w księdze chrztów uczestnika M. S. Do skargi z dnia 5 stycznia 2016 r. załączony został wniosek (z tej samej daty, skierowany do organu) o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. Na kopercie (k. 137) w której nadano decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. istnieje adnotacja, że adresat nie podjął przesyłki w terminie. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 16 lipca 2015 r., powtórne awizowanie nastąpiło w dniu 24 lipca 2015 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona w trybie zastępczym w dniu [...] lipca 2015 r. na co wskazuje organ w odpowiedzi na skargę. Skarżący wskazał, że nie otrzymał od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] i nie miał możliwości zapoznania się z nią. Podał, iż jako Proboszcz jest jedyną osobą upoważnioną do odbioru korespondencji i w okresie wakacyjnym w lipcu i sierpniu znajdował się na urlopie, na którą to okoliczność przedstawia zaświadczenie z Kurii Diecezjalnej. W tym czasie zastępowany był przez innego księdza i nie miał możliwości odbioru oraz zareagowania w terminie na przesłaną decyzję, a tym samym zrealizowania praw strony, którą reprezentuje w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 ww. ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W ocenie Sądu, wniosek Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym. Złożył pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...]. Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. skarżący został poinformowany przez organ, że na podstawie zebranego materiału dowodowego zostanie wydana decyzja oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od doręczenia pisma, co nastąpiło w dniu 7 maja 2015 r. Skarżący powinien spodziewać się, że w niedługim czasie organ wyda decyzję administracyjną wskutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący oświadczył we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, że w lipcu i sierpniu 2015 r. znajdował się na urlopie. Tymczasem z załączonego zaświadczenia Kurii Biskupiej [...] wynika, że Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w [...] przebywał na urlopie jedynie w lipcu 2015 r. Należy zauważyć, że skarżący był zastępowany przez innego księdza podczas urlopu, co sam podkreśla, nic nie stało także na przeszkodzie aby upoważnić inną osobę do odbioru przesyłek. Rozpoznając złożony wniosek, należy stwierdzić, że w orzecznictwie i w literaturze prawniczej już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Skarżący nie uprawdopodobnił, iż potrzeba wyjazdu na urlop była nagła, a jego pobyt na urlopie w tym czasie niezbędny. Nadto strona w żaden sposób nie wskazywała w jaki sposób zabezpieczyła swoje interesy w toczącym się postępowaniu administracyjnym (ustanowienie pełnomocnika procesowego, czy też pełnomocnika do odbioru korespondencji). Sam fakt wyjazdu bez zabezpieczenia swoich interesów nie może stanowić o braku winy przy uchybieniu terminu, zwłaszcza że skarżący nie uprawdopodobnił aby pobyt na urlopie miał charakter nagłego wyjazdu. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było spowodowane przyczynami wskazującymi na brak jej winy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.