II SA/Wa 2652/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na pismo Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2021 r. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu A. P. uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 (dwieście) złotych. W dniu [...] maja 2021 r. A.P. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich sprawozdań sędziów sprawozdawców w sprawie [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Dyrektor Biura [...], działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, poinformował skarżącego, że referat sędziego sprawozdawcy ma status materiału wewnętrznego, w związku z czym jego treść i forma nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., niema on także charakteru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. W ww. piśmie wyjaśniono także skarżącemu, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj działalności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Wskazano również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Służą one wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. W dniu [...] lipca 2021 r. A. P., reprezentowany przez dwóch profesjonalnych pełnomocników, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na, jak wskazał: decyzję Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, czyli całości referatu sędziego sprawozdawcy w sprawie [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z daleko idącej ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że dokument Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2021 r. nie zawiera wszystkich elementów decyzji, skarżący wniósł o zobowiązanie Sądu Najwyższego do wydania decyzji w sprawie i do udostępnienia żądanej informacji publicznej. a także o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść na następujące akty: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie natomiast z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż brak właściwości sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi, nieuzupełnienie braków formalnych skargi, zawisłość sprawy przed sądem, brak zdolności sądowej jednej ze stron czy brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi żadnych wątpliwości, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jeśli wnioskodawca żąda udostępnienia informacji, która nie jest informacją publiczną, to organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, powinien jednak zawiadomić wnioskodawcę, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu. Skoro zaś przepisy u.d.i.p. nie znajdują w takiej sytuacji zastosowania, to nie można zastosować również art. 16 u.d.i.p. Przypomnieć zatem należy, że zaskarżonym pismem, działający z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego Dyrektor [...] Sądu Najwyższego, poinformował skarżącego jedynie, że referat sędziego sprawozdawcy w konkretnej sprawie nie jest informacją publiczną. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną. Pismo to nie rozstrzyga bowiem władczo o uprawnieniach czy też obowiązkach skarżącego, nie wskazuje również podstawy prawnej rozstrzygnięcia, lecz powołuje przepisy jedynie informacyjnie. W konsekwencji nie można uznać, by zaskarżone pismo stanowiło decyzję administracyjną, o co wnosi skarżący. Wskazać też trzeba, że pismo informacyjne nie zostało wymienione jako akt, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie zawiera nadto elementów pozwalających zakwalifikować je do którejkolwiek kategorii zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów wyszczególnionych w treści art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a., w konsekwencji należy więc uznać, że skarga na takie pismo jest niedopuszczalna. Wyjaśnić nadto należy, że decyzja administracyjna wydawana jest przez określony organ, któremu taka kompetencja przysługuje. Jednak wskazany w skardze Sąd Najwyższy nie jest jednym z takich organów. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2021 r. poz. 154) Sąd Najwyższy jest organem władzy sądowniczej, powołanym m.in. do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Na jego czele stoi Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, który kieruje pracami Sądu Najwyższego i reprezentuje Sąd Najwyższy na zewnątrz (art. 14 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym), zatem to właśnie Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest organem właściwym do bycia podmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Dodać również należy, że przedmiot postępowania określa sam skarżący, dlatego też wobec wyraźnego wskazania przez skarżącego, reprezentowanego przez dwóch profesjonalnych pełnomocników, przedmiotu skargi jako decyzji Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2021 r. jak też wobec treści uzasadnienia skargi, Sąd nie mógł uznać tej skargi za skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jeśli jednak skarżący uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być mu udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p., to ma prawo kwestionowania bezczynności organu w drodze skargi do sądu administracyjnego. Rozpoznanie niniejszej skargi nie zamyka skarżącemu możliwości skorzystania z ochrony sądowej poprzez złożenie skargi na bezczynność, tym bardziej, że jej złożenie nie jest obwarowane żadnym terminem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. jak w pkt. 1 sentencji, a o zwrocie wpisu – na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.