II SA/Wa 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.N. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Przedmiotem skargi A.N. w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał, że skutkiem decyzji będą nieodwracalne gdyż pozbawią skarżącego wraz z rodziną miejsca zamieszkania co w konsekwencji oznacza bezdomność. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że żądanie strony o wstrzymanie wykonania niniejszego postanowienia nie jest zasadne bowiem nie kwalifikuje się ono do wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W dalszej konsekwencji oznacza to zatem, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu – jako gwarancja procesowa stron i uczestników postępowania – może dotyczyć tylko tej kategorii aktów, których wykonanie mogłoby wywołać te dwa, ściśle unormowane skutki. Innymi słowy, zastosowanie tej instytucji możliwe jest tylko wobec tych aktów, które podlegają wykonaniu. Do kategorii aktów administracyjnych należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, którego wstrzymania wykonania domaga się skarżący. W przypadku tego postanowienia nie ma podmiotu, który na jego podstawie byłby zobowiązany do podjęcia jakiegoś działania, zaniechania działania, zniesienia zachowania innych podmiotów, czy też świadczenia. Postanowienie to nie kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania przez Sąd. W tym zakresie to nie postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego może wywołać skutki, ale ewentualna, niekorzystna dla skarżącego decyzja administracyjna. Wobec tego oczywistym jest, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, mające ze swej istoty charakter incydentalny i ściśle procesowy, nie może, i to nawet pośrednio, wywołać skutków prawnych zastrzeżonych dla decyzji administracyjnej. O ile zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu mógłby dotyczyć takiej właśnie decyzji, to bez wątpienia nie może on odnieść postulowanego przez skarżącego skutku wobec postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. W tej zaś sytuacji, rozpoznanie wniosku o wstrzymanie pod kątem zasadności zarzutów skargi, czyli przyszłego rozstrzygnięcia sprawy, byłoby na tym etapie postępowania przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.