II SA/Wa 2676/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Sławomir Fularski, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości – oddala skargę – [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zwolnił J. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska z dniem [...] września 2011 r. i z dniem [...] września 2011 r. przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wskazał, iż właściwy przełożony zobowiązany jest między innymi do kształtowania polityki kadrowej jednostki, przede wszystkim poprzez właściwy dobór kadry. Do niego należy ocena zasadności i celowości przeniesienia i mianowania policjanta na określone stanowisko. Komendant wskazał, iż niniejsza decyzja stanowi realizację wniosku Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2010 r. o przeniesienie J. B. do pełnienia dalszej służby w KMP w S. na równorzędne stanowisko służbowe z dotychczasowymi składnikami uposażenia, a uzasadniona jest potrzebami służby oraz kwalifikacjami zawodowymi policjanta. Organ podał, iż policjant posiada doświadczenie, zasób wiedzy zawodowej i ogólnej, która pozwoli na prawidłowe pełnienie służby w KMP w S. Kolejnym powodem przeniesienia J. B. do pełnienia dalszej służby w wymienionej jednostce są sporządzone na polecenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, w związku ze zgłaszanymi sytuacjami konfliktowymi w KPP w L., opinie psychologów stwierdzające, iż zachowanie policjanta negatywnie wpływa na atmosferę panująca w KPP w L. Jako możliwość poprawy sytuacji wskazano przeniesienie J. B. do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania J. B. od opisanego wyżej rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, w dniu [...] października 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i daty przeniesienia, ustalając datę zwolnienia na dzień [...] października i datę przeniesienia na dzień [...] listopada 2011 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz dotychczasowy przebieg postępowania. Zaznaczył, iż decyzja o przeniesieniu J. B. stanowi realizację wniosku Komendanta Miejskiego Policji w S. oraz uzasadniona jest przede wszystkim potrzebami służby i kwalifikacjami policjanta, jak również jego wiedzą i doświadczeniem, które pozwalają na prawidłowe pełnienie przez wymienionego służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Nadto będzie to stanowiło wzmocnienie kadrowe tej jednostki wobec występującej liczby wakatów. W ocenie organu dodatkową przesłanką uzasadniającą przeniesienie policjanta są występujące w KPP w L. sytuacje konfliktowe z jego udziałem. Komendant Główny Policji wskazał, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i interes strony. Zauważył, iż w wyniku wydania zaskarżonego rozkazu warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez J. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, że organ naruszył przepisy postępowania tj. art. 6 –16, 35, 36, 75, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa. Ponadto zarzucił, że organ naruszył art. 35, 36 ust. 3, art. 67 ustawy o Policji i ustawę z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powyżej przytoczony przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w zakresie w nim wymienionym. Przepis ten nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji w przedmiocie mianowania, przenoszenia oraz zwalniania z zajmowanego stanowiska służbowego. Natomiast art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę. Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, iż decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Oceniając rozkaz personalny organu pierwszej instancji, tj. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, stwierdzić należy, iż był on uprawniony do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do ingerencji w decyzję organu Policji o przeniesieniu z urzędu policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, o ile decyzja ta nie nosi cech dowolności. To na organie podejmującym decyzję "uznaniową" ciąży obowiązek wykazania, że decyzja ta została wydana z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji, spełniające warunki określone w art. 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, a stanowisko organu związane z przeniesieniem skarżącego zostało wyczerpująco uzasadnione. Podkreślić należy, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może on w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.