II SA/Wa 268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.S. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. o uznaniu [...] M. S. [...] Wydziału [...] winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci nagany. W uzasadnieniu [...] Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, którego analiza pozwala na ustalenie następującego stanu faktycznego: w nocy z [...] na [...].02.2014 r. w godz. 19:00 - 7:00 [...] M. S. pełnił służbę razem z post. M. O. w patrolu zmotoryzowanym radiowozem oznakowanym marki [...] o nr rejestracyjnych [...], w rejonie służbowym obejmującym sektor [...] Komisariatu Policji w [...];[...] M. S. był kierowcą przedmiotowego pojazdu. Ok. godz. 3:00 [...] S. K. - Kierownik [...] Wydziału [...] KMP w [...], pełniący służbę kontrolnego KMP w [...], wydał [...] M. S. i post. M.O. polecenie, aby dokonali kontroli stanu rzeki [...], ze szczególnym uwzględnieniem ul. [...] oraz bulwaru pod mostem. W czasie przejazdu ul. [...] post. M.O. poinformował [...] M. S. o tym, że zauważył światła stopu pojazdu, które zapaliły się w bocznej, gruntowej leśnej drodze; [...] M. S. podjął decyzję o wjeździe radiowozem we wskazane miejsce, celem dokonania kontroli pojazdu. Po przejechaniu kilkudziesięciu metrów, policjanci wysiedli z radiowozu i dalej poszli pieszo; żadnego pojazdu jednak nie ujawnili; po powrocie do radiowozu [...] M. S. podjął manewr zawracania, podczas którego przednie koła radiowozu zapadły się w miękkie podłoże, uniemożliwiając dalszą jazdę. O zaistniałym zdarzeniu M. S. poinformował telefonicznie [...] S. K., który wyraził zgodę na skorzystanie z pomocy Straży Pożarnej do wyciągnięcia radiowozu na twarde podłoże. Funkcjonariusze Straży Pożarnej przy pomocy swojego pojazdu wyciągnęli radiowóz na twarde podłoże, nie byli jednak w stanie odwrócić go przodem do wyjazdu z uwagi na zadrzewienie terenu. Po odjeździe funkcjonariuszy Straży Pożarnej, [...] M.S. zatrzymał kierującego ciągnikiem rolniczym i poprosił go o pomoc w wyciągnięciu radiowozu. Następnie radiowóz został doczepiony do ciągnika rolniczego i wyciągnięty w taki sposób, że [...] M. S. mógł wyjechać samodzielnie do drogi głównej. W trakcie wyjazdu, uszkodzeniu uległ zderzak przedni z lewej strony, na skutek najechania na wystającą z podłoża karpę. Po uruchomieniu radiowozu, z rury wydechowej zaczęła wydobywać się duża ilość dymu; [...] M. S. zgasił silnik i powiadomił o zdarzeniu [...] A. T. - pełniącego od godz. 6:00 służbę kontrolnego KMP w [...], który polecił za pośrednictwem dyżurnego KMP w [...] wezwać lawetę do transportu uszkodzonego pojazdu. [...] M. S. i post. M. O. zostali rozliczeni ze służby przez [...] A. T. o godz. 12:50 w dniu [...].02.2014 r.; w tym samym dniu [...] M. S. o zaistniałym uszkodzeniu radiowozu powiadomił raportem Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Przeprowadzone oględziny radiowozu marki [...] o nr rejestracyjnych [...] wykazały, że posiada on uszkodzenia przedniego zderzaka, osłony silnika oraz sprzęgła. Komendant Miejski Policji w [...] po zapoznaniu się z raportem [...] M. S., w dniu [...].02.2014 r. polecił przeprowadzić w tej sprawie czynności wyjaśniające. Postanowieniem Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...].04.2014 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. S. przedstawiając zarzut o treści: w dniu [...] lutego 2014 r. w [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązanym do dbałości o powierzony sprzęt służbowy nie zachował należytej staranności w czasie jego eksploatacji co doprowadziło do uszkodzenia radiowozu marki [...] o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z pkt 10 karty opisu pracy na stanowisku z dnia [...].12.2013 r. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...].05.2014 r. Komendant Miejski Policji w [...] uznał [...] M.S. winnym popełnienia zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną – nagana. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...].06.2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżone Orzeczenie Nr [...] z dnia [...].05.2014 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego z uwagi na fakt, iż materiał zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym nie potwierdził bezsprzecznie faktu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez [...] M. S. w sposób określony w kwalifikacji prawnej zarzutu. Czynności dowodowe w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym zostały przedłużone do 2 miesięcy postanowieniem Nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].07.2014 r. W dniu [...].07.2014 r. przełożony dyscyplinarny Postanowieniem Nr [...] zmienił zarzut w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym zarzucając policjantowi, iż: " w dniu [...] lutego 2014 r. w [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązanym do dbałości o powierzony sprzęt służbowy nie zachował należytej staranności w czasie jego eksploatacji co doprowadziło do uszkodzenia radiowozu marki [...] o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z pkt 10 karty opisu pracy na stanowisku z dnia [...].12.2013 r." W dniu [...].07.2014 r. Komendant Miejski Policji w [...] Postanowieniem Nr [...] zawiesił postępowanie dyscyplinarne do czasu wydania zgody na udział obwinionego w czynnościach dowodowych przez lekarza, który orzekł czasową niezdolność policjanta do służby. W dniu [...].08.2014 r. związku z powrotem obwinionego do służby, postanowieniem Nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne; W dniu [...].08.2014 r. Postanowieniem Nr [...] Komendant Główny Policji przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym do dnia [...].09.2014 r. W dniu [...].09.2014 r. postanowieniem Nr [...] Komendant Główny Policji przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym do dnia [...].10.2014 r. Wnioskiem z dnia [...].09.2014 r. [...] M.S. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wyłączenie od udziału w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym przełożonego dyscyplinarnego. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].09.2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił wyłączenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego zostały zaplanowane przez rzecznika dyscyplinarnego na dzień [...].10.2014 r.; o dacie wykonania tej czynności obwiniony został prawidłowo powiadomiony w dniu [...].10.2014 r.; obrońcy obwinionego zawiadomienie zostało wysłane w dniu [...].09.2013 r. za pośrednictwem poczty; zarówno obwiniony jak i obrońca nie stawili się we wskazanym terminie; (karta nr 88 akt postępowania); w dniu [...].10.2014 r. rzecznik dyscyplinarny telefonicznie poinformował obwinionego o zaplanowanej czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego w dniu [...].10.2014 r.; zobowiązał go również do poinformowania obrońcy o dacie przeprowadzenia tej czynności; obwiniony jak i obrońca nie stawili się we wskazanym terminie. W dniu [...].10.2014 r. rzecznik dyscyplinarny prowadzący przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych (karta nr 91 akt postępowania). Przesłuchany w dniach [...].04.2014 r. i [...].09.2014 r. w charakterze obwinionego [...] M. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i odmówił złożenia wyjaśnień. [...] Komendant Wojewódzki Policji po dokonaniu analizy akt postępowania dyscyplinarnego, oceny zgromadzonego materiału dowodowego, treści zaskarżonego orzeczenia oraz odwołania obwinionego i obrońcy, którzy wnosili o uchylenie orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz o umorzenie postępowania dyscyplinarnego, stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdza fakt popełnienia przez [...] M. S. przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w przedstawionym mu zarzucie. Organ wskazał, że co prawda przesłuchany w charakterze obwinionego [...] M. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, lecz inne dowody zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego bezsprzecznie potwierdziły, że uszkodzenie radiowozu marki [...] o nr rejestracyjnych [...] nastąpiło na skutek niezachowania należytej staranności w czasie jego eksploatacji przez obwinionego. Organ podał, że o fakcie uszkodzenia pojazdu, obwiniony powiadomił Komendanta Miejskiego Policji w [...] raportem z dnia [...].02.2014 r., następnie okoliczności zdarzenia obszernie wyjaśnił w notatce urzędowej z dnia [...].02.2014 r., wyjaśnienia jego zostały potwierdzone przez post. M. O. w notatce urzędowej a następnie w protokole przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...].04.2014 r. Z wyjaśnień policjantów wynika, że podczas wyciągania radiowozu "nie zostały uszkodzone żadne elementy pojazdu z wyjątkiem przednich chlapaczy"; następnie, podczas wyjeżdżania do głównej drogi przez obwinionego, pękł zderzak przedni z lewej strony od kierowcy, na skutek najechania na wystającą z podłoża karpę; po wyjeździe na ulicę, z rury wydechowej radiowozu zaczęła wydobywać się duża ilość dymu; po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniająco - szkodowego ustalono, że uszkodzeniu uległy sprzęgło, zderzak przedni i osłona silnika, na skutek wyjazdu i wyciągania radiowozu z grząskiego, leśnego terenu; wartość strat wyniosła 5 141,50 zł. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść przepisu art. 132 ust. 1 i art. 132 ust. 3 pkt 3. Wskazał, że karta opisu pracy na stanowisku [...] Wydziału [...] KMP w [...] nie stanowi przepisu prawa obowiązującego powszechnie, jest jednak dokumentem resortowym określającym jaki zakres zadań/obowiązków wykonuje policjant, i wskazuje, za co policjant ponosi odpowiedzialność. Przedmiotowy dokument nie zawiera określenia, o jaką odpowiedzialność chodzi. Jednak zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, za naruszenie przepisów resortowych policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz niezależnie od tego odpowiedzialności majątkowej, w przypadku powstania szkody na skutek działania lub zaniechania policjanta. Zgodnie z zapisami Karty opisu pracy na stanowisku [...] Wydziału [...]KMP w [...],[...] Wydziału [...] ponosi odpowiedzialność za powierzony sprzęt służbowy (pkt 10 tiret 3), oraz za wykonanie czynności z należytą starannością podczas pełnionej służby (pkt 10 tiret 2). [...] M. S. naruszył przytoczony powyżej przepis, poprzez niezachowanie należytej staranności w czasie eksploatacji powierzonego sprzętu służbowego, co doprowadziło do jego uszkodzenia. [...] Komendant Wojewódzki Policji podał, że [...] S. K. - kontrolny jednostki nad służbami patrolowymi polecił policjantom, aby sprawdzili stan wody w rzece [...] w rejonie ul. [...]; z treści polecenia wydanego policjantom wywnioskować można, że warunki atmosferyczne panujące w owym czasie sprawiły, iż istniała obawa o podniesienie się poziomu wody na rzece Wiśle; policjanci nie wykonali tego polecenia. [...] M.S. podjął decyzję o przerwaniu zleconej przez kontrolnego czynności, po czym zjechał na nieutwardzoną drogę. Podejmując taką decyzję mógł i powinien przewidzieć, że warunki pogodowe spowodowały rozmięknięcie gruntu a wjazd na nieutwardzoną, leśną drogę spowodować może unieruchomienie pojazdu poprzez jego zakopanie. Komendant wskazał nadto, że obwiniony, po zakopaniu radiowozu w grząskim gruncie, nie podjął żadnych czynności, aby zminimalizować ewentualne uszkodzenia pojazdu. [...] M.S. pełnił służbę w dyspozycji dyżurnego Komisariatu Policji w [...]. Po stwierdzeniu, że nie zdoła samodzielnie wyjechać radiowozem na utwardzoną drogę, zobowiązany był o zaistniałym zdarzeniu poinformować drogą radiową dyżurnego Komisariatu Policji, celem uzyskania pomocy w zakresie specjalistycznego pojazdu holowniczego, któryby został użyty do wyciągnięcia radiowozu. Tłumaczenie [...] M.S. i policjanta pełniącego z nim służbę o tym, że brak było możliwości skontaktowania się ze służbą dyżurną, organ uznał za przyjętą linię obrony. Organ wskazał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obwinionego i jego obrońcy w przedmiocie niewyczerpania wszystkich możliwości dowodowych wobec zaniechania przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej i kierującego ciągnikiem rolniczym. Organ rozpatrując zarzuty obwinionego i obrońcy odnośnie zakończenia czynności dowodowych bez zapoznania ich z aktami postępowania dyscyplinarnego, stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 135h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara dyscyplinarna powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Biorąc pod uwagę przesłanki wpływające na złagodzenie wymiaru karu organ uwzględnił, że [...] M. S. nie był do chwili obecnej karany dyscyplinarnie. Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny uznał, że karą współmierną do popełnionego przez [...] M. S. przewinienia jest nagana. Nagana jest najłagodniejszą karą dyscyplinarną spośród kar wymienionych w katalogu zawartym w art. 134 ustawy o Policji. W ocenie organu kara nagany jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. stało się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, że w sprawie naruszone zostało prawo do obrony poprzez uniemożliwienie obrońcy i obwinionemu udziału w końcowym zapoznaniu z aktami postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji uniemożliwiono złożenie ewentualnych wniosków dowodowych. Nadto, nie wyczerpano wszystkich możliwości dowodowych, nie przesłuchano naocznych świadków zdarzenia, a w konsekwencji nie ujawniono wszystkich okoliczności w jakich doszło do uszkodzenia radiowozu. Skarżący podał, że przywołanie w kwalifikacji czynu dyscyplinarnego pkt 10 tiret 3 Karty opisu pracy na stanowisku [...] Wydziału [...] KMP w [...] przy jednoczesnym braku uszczegółowienia jaki rodzaj odpowiedzialności ponosi policjant za powierzony sprzęt służbowy, nie może stanowić podstawy do ukarania w procedurze dyscyplinarnej. Wskazał, że pokrył koszty związane z naprawą radiowozu jakie w konsekwencji postępowania szkodowego w powyższej sprawie wskazał uprawniony przełożony. Niezrozumiałe jest w ocenie skarżącego wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia, iż z jego winy uszkodzeniu uległy sprzęgło, zderzak przedni i osłona silnika co miało wygenerować straty w wysokości 5 141, 50 złotych podczas gdy po przeprowadzonym postępowaniu szkodowym obciążono go kwotą ok. 3 400 złotych, za uszkodzone "chlapacze", zderzak i część sprzęgła, którą to kwotę uregulowałem bez żadnych uwag co do jej wysokości i zasadności. Niezrozumiałe jest dla skarżącego nieprzesłuchanie funkcjonariuszy Straży Pożarnej oraz kierującego ciągnikiem rolniczym czyli bezpośrednich świadków zdarzenia nie skorzystano. Nie została dopełniona dyspozycja artykułu 135e ust. 1 ustawy o Policji mówiącego o tym, że rzecznik dyscyplinarny w szczególności przesłuchuje świadków zdarzenia. Skarżący podniósł, że wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna do zaistniałego zdarzenia, jego konsekwencji dla strony służbowej, stopnia zawinienia, okoliczności zdarzenia, zachowania się skarżącego przed i po zdarzeniu oraz dotychczasowej nienagannej służby. W ocenie skarżącego przełożony dyscyplinarny mógł zakończyć postępowanie dyscyplinarne odstąpieniem od ukarania ze względu na stopień winy oraz ze względu na to, że właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają, że będzie przestrzegał dyscypliny służbowej. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wskazał, że nie zostały naruszone ani przepisy materialne ani procesowe, a popełnienie przez [...] M. S. przewinienia dyscyplinarnego zostało mu udowodnione i uzasadniało wymierzenie kary nagany jako współmiernej do stopnia zawinienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, jak również orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...]października 2014 r. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi zaś, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Taką właśnie kwalifikację prawną organ zastosował w odniesieniu do czynu zarzuconego [...] M.S.obwinionemu o to, że " w dniu [...] lutego 2014 r. w [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązanym do dbałości o powierzony sprzęt służbowy nie zachował należytej staranności w czasie jego eksploatacji co doprowadziło do uszkodzenia radiowozu marki [...] o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z pkt 10 karty opisu pracy na stanowisku z dnia [...].12.2013 r." Oczywiście dbałość o powierzony sprzęt służbowy jest obowiązkiem każdego policjanta i nie zmienia tego okoliczność, że karta opisu pracy na stanowisku [...] Wydziału [...] KMP w [...] nie stanowi przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Tym niemniej, ocena, czy w sprawie mamy do czynienia z niedopełnieniem obowiązku służbowego, który kwalifikowany jest przez ustawodawcę jako naruszenie dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji), a zatem ustalenie, czy doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, zawsze wymaga rozważenia okoliczności danego przypadku. Zdaniem Sądu, na gruncie powołanych przepisów ustawy o Policji, w tym w szczególności na gruncie art. 132 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, nie sposób przyjąć, za organem, że zarzucony skarżącemu czyn stanowi – w okolicznościach sprawy – przewinienie dyscyplinarne. Organy uznały w tej sprawie, że zarzucone skarżącemu niezachowanie należytej staranności podczas "eksploatacji" radiowozu stanowi niedopełnienie obowiązku służbowego w postaci dbałości o powierzony sprzęt służbowy. W zarzucie nie sprecyzowano jednak, w którym momencie to niezachowanie należytej staranności miało miejsce. Jest przy tym mowa o uszkodzeniu radiowozu w wyniku niezachowania tejże należytej staranności, jednakże w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym nie przesłuchano wszystkich osób mogących mieć wiedzę, co do tego, w którym momencie to uszkodzenie mogło nastąpić, w tym funkcjonariuszy Straży Pożarnej, którzy wyciągali radiowóz na twardsze podłoże oraz kierującego traktorem, który holował radiowóz do drogi głównej. Wprawdzie przepis art. 132 ust. 3 zawiera otwarty katalog przykładowych czynów, które można zakwalifikować jako naruszenie dyscypliny służbowej, ale takie ujęcie zarzucanego czynu, jak w postawionym skarżącemu zarzucie – na gruncie stanu faktycznego zdarzenia – nie pozwala przyjąć, że nie dopełnił on obowiązku służbowego, o którym jest mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W sprawie tej policjanta nie obwiniono o to, że nie wykonał polecenia sprawdzenia stanu wody na rzece [...], choć w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego [...] Komendant Wojewódzki Policji mówi o tym wprost. M.S. nie obwiniono też o to, że o zdarzeniu zaistniałym o godzinie 3.00 nad ranem w dniu [...] lutego 2014 r. nie zawiadomił dyżurnego Komisariatu Policji celem uzyskania właściwej pomocy w zakresie specjalistycznego pojazdu holowniczego, który zostałby użyty do wyciągnięcia radiowozu, choć i o tym, jako obowiązku policjanta, jest mowa w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Policja jest uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymagają – jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie zatem policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Odpowiedzialność dyscyplinarna ma przeciwdziałać takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Kwalifikowanie określonego działania, czy zaniechania policjanta na gruncie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji zawsze wymaga wszechstronnego rozważenia w kontekście okoliczności danego przypadku. W tej sprawie – w ocenie Sądu – okoliczności faktyczne nie pozwalały na uznanie, że zarzucony skarżącemu czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zdarzenie w trakcie manewru zawracania radiowozem w postaci ugrzęźnięcia samochodu w miękkim podłożu i skutek – być może w wyniku tego zdarzenia, czego w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyjaśniono jednoznacznie – w postaci uszkodzenia radiowozu nie mogą być – w stanie faktycznym tej sprawy – kwalifikowane jako naruszenie dyscypliny służbowej. Umiejętności funkcjonariusza Policji jako kierowcy, wobec powierzenia mu radiowozu w celu wykonywania czynności służbowych, nie są okolicznością, która poddaje się weryfikacji w postępowaniu dyscyplinarnym. Tym samym, przy tak sformułowanym zarzucie, jaki postawiono policjantowi, nie było podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Mając powyższe na uwadze, ocena zarzutów skargi pozostała bez znaczenia w sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.