II SA/Wa 269/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia -odmówić przywrócenia terminu - Postanowieniem z dnia 16 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (sygn. akt II SA/Wa 269/09 ), z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego terminu. Orzeczenie doręczone zostało skarżącemu w dniu 20 marca 2009 r. W dniu 27 marca 2006 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wskazanej wyżej skargi. W uzasadnieniu podał, że sprawa z jego skargi jest kontynuacją postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. Podniósł, że skargi na bezczynność organów wnosił bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stąd również skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. złożył bezpośrednio do Sądu. Uważał bowiem, że skoro przyjęto do rozpoznania skargi na bezczynność, to i w przypadku skargi na decyzję jego działanie nie wywoła ujemnych skutków prawnych. Podał, że błąd ten spowodowany był tym, iż przy wnoszeniu skargi działał w sprawie bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ustała w dniu 20 marca 2009 r., a zatem w dniu, w którym skarżącemu doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego terminu. Stąd też wniosek złożony przez stronę w dniu 27 marca 2009 r. Sąd uznał za wniesiony w terminie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Skarżący, był prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wbrew pouczeniu zawartemu w decyzji postanowił złożyć skargę bezpośrednio do Sądu, skutkiem czego było uchybienie ustawowemu terminowi. Działanie swoje skarżący uzasadnił dotychczasowym przyjmowaniem przez Sąd do rozpoznania jego skarg na bezczynność organów. Podane przez stronę przyczyny uchybienia terminowi nie uzasadniają w niniejszej sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy. Organ administracji publicznej kierując się przepisami prawa prawidłowo pouczył stronę o przysługującym jej środku zaskarżenia oraz terminie i sposobie jego złożenia. Działanie organu w tym zakresie nakierowane jest na dobro strony i służyć ma jej interesom. Nieskorzystanie przez skarżącego z pouczenia zawartego w decyzji, skutkiem czego było wniesienie skargi z uchybieniem terminu, nie było zatem wynikiem zdarzeń niezależnych od strony, których nie mogła w żaden sposób przezwyciężyć. Zarówno przeświadczenie skarżącego o tym, że w wyniku takiego działania nie nastąpią ujemne skutki prawne, jak i twierdzenie, że było to spowodowane działaniem bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej, można mówić tylko w przypadku, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał istnienia rzeczywistej przeszkody, która uniemożliwiła mu wniesienie w terminie skargi. Mimo, iż miał możliwość złożenia skargi w terminie, nie zdecydował się na działanie zgodne z pouczeniem zawartym w decyzji. Nie można samego faktu oczekiwania przez skarżącego innego wyniku takiego działania uznać za uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi, jak wymaga tego art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 - § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.