II SA/Wa 269/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - odrzucić wniosek - Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 grudnia 2011 r., odmówił B. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. W pouczeniu wskazano, że od powyższego postanowienia przysługuje zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią pouczenia skarżąca wywiodła od postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych, który pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] przekazał je do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji zgodnie z właściwością. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 658/12 stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. Sąd wskazał, że jeżeli prośba o przywrócenie dotyczy terminu do wniesienia odwołania, to organem właściwym do jej rozpatrzenia jest, zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania co oznacza, że postanowienie takie wydawane jest zawsze w postępowaniu jednoinstancyjnym, które kończy postępowanie administracyjne, ponieważ jest ono ostateczne. Na postanowienie to nie przysługuje więc żaden środek odwoławczy, co oznacza, że nie ma do niego zastosowania przepis art. 127 § 3 k.p.a. lecz od postanowienia tego służy wyłącznie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd wywiódł zatem, że skoro od decyzji Komendanta [...] Policji przysługiwało skarżącej odwołanie do Komendanta Głównego Policji, to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien być rozpatrzony, zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a., przez organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, czyli Komendanta Głównego Policji, który o przywróceniu terminu będzie orzekać w sposób ostateczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zatem, że rozpoznanie przez Komendanta Głównego Policji zażalenia wniesionego wobec błędnego pouczenia i wydanie w wyniku jego rozpatrzenia postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymującego w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2011 r. stanowiło rażące naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] listopada 2011 r. co do prawa złożenia, w terminie siedmiu dni, zażalenia, nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Stanowić może natomiast ewentualne uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu. Odpis sentencji wyroku z dnia 13 września 2012 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 września 2012 r. (dowód doręczenia - k. [...] akt sądowych o sygn. II SA/Wa 658/12). W dniu 3 stycznia 2013 r., B. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata J. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podano, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło w wyniku zastosowania się strony do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Powołując się zaś na wskazania wyroku z dnia 13 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej podkreślił, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że po wyroku stwierdzającym nieważność postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., doręczonym mu w dniu [...] grudnia 2012 r., stwierdził niedopuszczalność zażalenie złożonego od postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżącej 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął bieg, od dnia doręczenia mu postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę, odnosząc się do złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu, organ wskazał , że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do postanowień art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Art. 88 P.p.s.a. stanowi jednakże, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Należy wskazać, iż rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został złożony do Sądu zgodnie z wymogami art. 87 § 3 P.p.s.a. za pośrednictwem organu. Dołączona została do niego również skarga. Sąd przystępując do analizy przedmiotowego wniosku w pierwszej kolejności zobowiązany jest do ustalenia, czy został on złożony w siedmiodniowym terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku zaprezentowanym przez stronę skarżącą, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu doręczenia skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012 r. sygn. II SA/Wa 658/12. W orzeczeniu tym bowiem przesądzone zostało, że od postanowienia Komendanta Głównego Policji [...] listopada 2011 r. nr [...] nie przysługiwało zażalenie lecz skarga do sądu administracyjnego. Błędnie zatem pełnomocnik skarżącej wywodzi, że przyczyna uchybienia terminu ustała dopiero po doręczeniu mu postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia od zaskarżonego postanowienia, skoro było ono tylko oczywistą konsekwencją wskazanego wyżej orzeczenia sądu. Natomiast wiedzę o tym, że od postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] przysługuje skarga do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzyskała w dniu doręczenia jej wyroku w sprawie o sygn. II SA/Wa 658/12. Z zestawienia zatem daty doręczenia stronie skarżącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012 r. sygn. II SA/Wa 658/12– będącej datą ustania przyczyny uchybienia terminu (19 września 2012 r.), z datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu (3 stycznia 2013 r.) bezspornie wynika, że został uchybiony 7 dniowy termin na dokonanie tej czynności, przewidziany w art. 87 § 1 P.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia wniosku. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.