II SA/Wa 269/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi warunkami służby postanawia odrzucić skargę. Centralna Komisja Lekarska (CKL) podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 398) po rozpatrzeniu odwołania M. M. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. ([...]RKL) z [...] maja 2021 r., nr [...], orzeczeniem z [...] grudnia 2021 r., nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie wydane w I instancji przez [...]RKL. Jak stwierdziła CKL, schorzenie, które czyni skarżącego inwalidą nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby ani w związku ze służbą, toteż inwalidztwo orzeczone z jego powodu również nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby ani w związku ze służbą. M. M. (skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 2021 r. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie. Wyjaśniła, że skarżący został skierowany na komisję lekarską celem uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2022 r. cofnął złożoną w niniejszej sprawie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej p.p.s.a.) ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Skarżący w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli uczynił orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 2021 r., nr [...]. Kontroli merytorycznej sądów administracyjnych podlegają decyzje administracyjne wydane przez organy administracji publicznej na podstawie aktów prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 roku, sygn. I OSK 1203/04, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie grupy. Pierwsza dotyczy rozstrzygnięć w zakresie przyjęcia funkcjonariusza do służby, przeniesienia na inne stanowisko służbowe czy zwolnienia ze służby. Akty takie są wiążące dla organów rozstrzygających w ww. kwestiach. Z uwagi na to, że orzeczenia te rozstrzygają istotę sprawy, podlegają kognicji sądów administracyjnych. Druga grupa obejmuje orzeczenia, które stwierdzają istnienie danego schorzenia i jego związek ze służbą, co ma stanowić niezbędną przesłankę do ustalenia praw odszkodowawczych, rentowych albo związanych z zaopatrzeniem emerytalnym. Orzeczenia te podlegają kontroli sprawowanej przez sądy powszechne w toku rozpoznawanych odwołań od decyzji organów w zakresie przyznania konkretnego świadczenia. Orzeczenia komisji lekarskich mają charakter rozstrzygnięcia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek do wydania decyzji w danej sprawie. Orzecznictwo sądów administracyjnym jednoznacznie stoi na stanowisku, że do zakresu kognicji sądów administracyjnych nie należy rozpatrywanie skarg na orzeczenia komisji lekarskich stwierdzających związek choroby lub inwalidztwa ze służbą (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, Państwo i Prawo 2000/5 s. 114, postanowienie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie należy do wyróżnionej drugiej grupy orzeczeń komisji lekarskich, których charakter polega na stwierdzeniu przesłanki w postaci schorzenia pozostającego w związku ze służbą, co jest niezbędne do ustalenia uprawnień odszkodowawczych. Orzeczenia te stanowią formę rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i mają jako takie charakter niesamodzielny. Podlegają one następczej kontroli sprawowanej przez sądy powszechne, które zgodnie z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Kontrola ta obejmuje decyzje dotyczące uprawnień, do których wydania ww. orzeczenia stanowiły konieczną przesłankę. Nie ma więc wątpliwości, że ten typ rozstrzygnięć komisji lekarskich nie podlega kognicji sądów administracyjnych w związku z brakiem samodzielnego charakteru decyzji administracyjnej. W sprawie skarżącego merytoryczna kontrola orzeczenia komisji lekarskiej będzie możliwa po wydaniu decyzji w zakresie uprawnień odszkodowawczych do czego orzeczenie stanowi konieczną przesłankę. Kompetencję do dokonania takiej kontroli na skutek odwołania od orzeczenia ma sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Kontrola ta obejmuje nie tylko treść decyzji ustalającej istnienie lub nie uprawnień odszkodowawczych, ale również merytoryczną treść przesłanek niezbędnych do jej wydania. Wskazywany przez skarżącego stan zdrowia stanowi przedmiot oceny komisji lekarskiej składającej się ze specjalistów danej dziedziny. W związku z brakiem właściwości sądu administracyjnego w sprawie nie może podlegać kontroli merytorycznej zarówno rzetelność przeprowadzenia przez specjalistów badań, które stanowiły podstawę do wydania ww. orzeczenia, jak i ostateczna kwalifikacja stanu zdrowia w orzeczeniu komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest również kompetentny do oceny, czy ww. orzeczenie zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne. W związku z tym wniesiona skarga podlega odrzuceniu, bowiem orzeczenie, które zostało nią objęte, nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji skoro brak jest właściwości sądu administracyjnego do zbadania sprawy zainicjowanej skargą skarżącego to postępowanie przed tym sądem nie mogło ulec umorzeniu na skutek cofnięcia tej skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji postanowienia.