II SA/Wa 27/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla S. J. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. S. J. wnioskiem z dnia 22 stycznia 2008 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z treści wniosku oraz zawartych w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych (zwłaszcza decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] oraz decyzji tego organu z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] przyznających odpowiednio – skarżącej zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, a mężowi skarżącej zasiłek stały w kwocie 278,67 zł.) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i małoletnim synem, a źródło dochodu w tym gospodarstwie sprowadza się do ww. kwot przyznanego świadczenia rodzinnego i socjalnego . Jednocześnie skarżąca, w rubryce 7 formularza wniosku, jako wyłączny składnik majątku swojego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie wymieniła lokal mieszkalny o pow. 58,95m2, który, jak wynika z akt administracyjnych, znajduje się w gminnym zasobie mieszkaniowym. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Osiągany w gospodarstwie domowym skarżącej dochód w wysokości nieprzekraczającej 450 zł miesięcznie netto, zdaniem Sądu, nie pozwala poczynić jej niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącą wydatków na ustanowienie adwokata. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.