II SA/Wa 270/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku C. S. z dnia 12 stycznia 2010 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- Skarżący C. S. wraz ze skargą z dnia 12 stycznia 2010 r., jak również pełnomocnik skarżącego – adwokat W. G. w skardze z dnia 8 stycznia 2010 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy jej wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Strona jest zobowiązana wykazać, że szkoda, która powstanie w wyniku wykonania decyzji będzie znaczna, a skutki jej wykonania – trudne do odwrócenia. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł ocenić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Skarżący jak i jego pełnomocnik nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – poprzestali jedynie na literalnym wymienieniu tego wniosku. Nie zawarli żadnych okoliczności, faktów ani twierdzeń argumentujących potrzebę zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 powołanej ustawy. Należy mieć na uwadze, iż Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżący oraz jego pełnomocnik nie uzasadnili swoich wniosków, to Sąd w takiej sytuacji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by spełniona została którakolwiek z przesłanek przepisu 61 § 3. Z tych względów wniosek skarżącego i pełnomocnika skarżącego nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.