II SA/Wa 271/19

Dnia 2 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 2 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2019 r., oddalającego skargę H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r. oddalił skargę H. W. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego W dniu [...] lipca 2019 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, nie załączając wniosku o uzasadnienie. Stwierdził, że wniosek taki złożył drogą e-mailową. Z notatki służbowej wynika, że pomiędzy 21 maja a 10 lipca 2019 r. na skrzynkę e-mailową dostępną w Wydziale II nie wpłynął e-mail skarżącego H. W. zawierający wniosek o uzasadnienie wyroku. W konsekwencji pismem Sądu z 18 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do nadesłania wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku Sądu. Jak wynika z akt sprawy, ww. wezwania doręczono skarżącemu w dniu 22 lipca 2019 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, karta nr 52 akt). Skarżący w dniu 28 lipca 2019 r. nadesłał wniosek o uzasadnienie. Wskazał, że wnosi o przywrócenie terminu do jego złożenia, ponieważ w okresie od 8 do 13 lipca 2019 r. przebywał na leczeniu szpitalnym i z tego względu przedmiotowy wniosek przesłał drogą mailową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na fakt pobytu na oddziale szpitalnym w dniach 8-13 lipca 2019 r., załączając kartę informacyjną leczenia szpitalnego. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego okoliczność pobytu w szpitalu nie stanowi w realiach niniejszej sprawy o zaistnieniu przesłanek przemawiających za stwierdzeniem braku winy w uchybieniu wspomnianego terminu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że jeszcze przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie skarżącemu zostało wysłane zawiadomienie o terminie rozprawy, w którym został on między innymi poinformowany, że w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę, uzasadnienie doręczane jest na wniosek złożony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku, a wniesienie wniosku po wskazanym terminie jest czynnością bezskuteczną. Dodać należy, że fakt odbioru przez skarżącego zawiadomienia został udokumentowany zwrotnym potwierdzeniem odbioru załączonym do akt sądowych. Skoro więc wyrok zapadł dnia 21 maja, to począwszy od 22 maja 2019 r. rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o uzasadnienie, który upłynął w dniu 28 maja 2019 r. Okoliczność pobytu skarżącego w szpitalu w okresie znacznie późniejszym od okresu, w którym upłynął terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie, nie może stanowić usprawiedliwienia dla braku występującego po stronie skarżącego starannego działania. Gdyby skarżący dochował należytej staranności w przestrzeganiu terminów procesowych, wówczas złożyłby w ustawowym terminie 7 dni od dnia wydania wyroku wniosek o jego uzasadnienie, tym bardziej, że był on pouczony o trybie i terminie dokonania tej czynności procesowej. Należyte zastosowanie się do pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy, wywołałoby skutek w postaci przyjęcia przez Sąd wniosku o uzasadnienie ww. wyroku jako złożonego w terminie i w efekcie jego sporządzenia i przesłania skarżącemu. Skarżący natomiast zbagatelizował przesłane mu pouczenie w zakresie istotnym z punktu widzenia zachowania terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie a składając wspomniany wniosek niespełna półtora miesiąca po dniu wydania wyroku, tj. w dniu 5 lipca 2019 r., powołał się na pobyt w szpitalu, który miał miejsce w kolejnych dniach i nie mógł w związku z tym stanowić usprawiedliwienia dla wspomnianego wyżej uchybienia terminu. Z tych względów, nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.