II SA/Wa 272/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - A.P. w skardze z dnia 21 stycznia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego osądzenia sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla skarżącego w postaci znacznego ograniczenia utrzymania siebie i osób mu najbliższych, które w jego opinii, jako niezwiązane nawet pośrednio ze sprawą nie powinny ponosić negatywnych skutków pomyłek urzędniczych. Ponadto podał, że uposażenie jest jedynym źródłem utrzymania dla niego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Niewątpliwie decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego, jednakże by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wykonaniem, a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3 tej ustawy. Podkreślić bowiem należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony skarżącego przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać zaskarżona decyzja zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej, stąd poszczególne wnioski muszą być każdorazowo zbadane przez Sąd pod kątem wystąpienia uzasadnionych przesłanek umożliwiających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie A.P., żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie podał na czym miałaby polegać ewentualna znaczna szkoda, wiążąca się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie wskazał też, jakie trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego spowodować mogłoby jej wykonanie. Uzasadniając przedmiotowe żądanie podniósł wprawdzie, iż wykonanie decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę w postaci znacznego ograniczenia utrzymania siebie i osób najbliższych, jednakże w żaden sposób nie wskazał, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość jest znacząca. Również uzasadnienie skargi, w którym A.P., kwestionując legalność zaskarżonej decyzji, uzasadnia postawione zarzuty, nie pozwala na przyjęcie, że uprawdopodobniono okoliczności warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie stwierdził, aby okoliczności sprawy dawały podstawę do ustalenia, że uzasadnione jest wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. Wobec powyższego mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oraz wszystkie okoliczności, które mogłyby zadecydować o jej wstrzymaniu, należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.