II SA/Wa 2727/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Andrzej Góraj Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. cofnął S. W. pozwolenie na broń palną myśliwską z uwagi na: - wyrok Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], uznający ww. winnym popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na tym, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w celu uzyskania dla siebie od Powiatowego Urzędu Pracy w K. zamówienia publicznego przedłożył uprzednio przerobiony przez siebie w celu użycia za autentyczny dokument w postaci zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek z przerobioną datą, za co skazano go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 2 lat, oraz wymierzono karę grzywny. Wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], - wyrok Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2010 r., warunkowo umarzający postępowanie o szereg czynów z art. 271 § 1 i 2 k.k., polegających na poświadczeniu nieprawdy na okres próby 2 lat, - wyrok Sądu Rejonowego w I. Wydział [...] Karny z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], uznający ww. winnym popełnienia dwóch czynów z art. 297 § 1 k.k., polegających na przedstawieniu poświadczającego nieprawdę pisemnego oświadczenia o rzekomym niezaleganiu z opłacaniem składek oraz podatków, dla uzyskania zamówienia publicznego. Wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2011 r. Organ I instancji zauważył, że ponadto przeciwko S. W. toczy się: - postępowanie karne przed Sądem Rejonowym [...] o czyny z art. 297 § 1 k.k., - postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w R. [...] Wydział Karny o czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k., - przed Sądem Rejonowym w M. o czyny z art. 271 § 1 k.k. oraz art. 297 § 1 k.k. Ponadto Prokuratura Rejonowa [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. sporządziła akt oskarżenia o siedem czynów z art. 297 § 1 k.k. Następnie organ I instancji, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podał, że druga część przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą w jakich sytuacjach zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu, przepisem tym ustawodawca przyznał właściwym organom prawo do rozszerzania kręgu przesłanek wzbudzających obawę także o skazanie lub podejrzenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw, nie zastrzegając jednocześnie, iż nie może to dotyczyć czynów popełnionych tylko raz. Organ stwierdził też, że ustawodawca cedując na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną). Nadając bowiem art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny, odrzucił możliwość uwzględniania interesu społecznego osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach – uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowych kompetencji – przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczności spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ podał ponadto, że organy nie zostały zobowiązane do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być skazanie lub podejrzenie o popełnienie przestępstw istotnych ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczających możliwość posiadania broni. Zdaniem organu, do takich przesłanek, nakazujących cofnięcie pozwolenia na broń, zaliczyć należy przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, których jedynym celem było osiągnięcie korzyści majątkowej (takim jest bowiem czyn polegający na przedłożeniu sfałszowanych dokumentów celem uzyskania zamówienia publicznego). Zdaniem organu, zainteresowany wykazał się brakiem poszanowania obowiązującego porządku prawnego, a zatem takimi cechami, które podważają wiarygodność osoby dysponującej tak istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego narzędziem, jakim jest broń i które wykluczają możliwość posiadania prawa do broni myśliwskiej. S. W. złożył odwołanie od decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym przyjęciu, iż czyny, których popełnienie mu zarzucono, mieszczą się w katalogu przestępstw w nich wymienionych. Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji była w pełni uzasadniona. S. W. dopuścił się bowiem szeregu wskazanych wyżej przestępstw, polegających na przedłożeniu sfałszowanych dokumentów i fałszywych oświadczeń w celu uzyskania zamówienia publicznego za co został skazany. Organ stwierdził, że z analizy zdarzeń, tj. skazania S. W., wynika, że w krótkim okresie czasu dopuścił się czynu tego samego rodzaju. Zdaniem organu, takie zachowanie świadczy o braku poszanowania dla porządku publicznego czyli interesu ogólnego ze strony skarżącego, dla którego liczy się przede wszystkim interes własny. Organ stwierdził, że osoba wykazująca się takimi cechami nie powinna posiadać broni palnej, a więc niebezpiecznego narzędzia, dysponowanie którym jest ściśle związane ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co powoduje, iż przyznanie prawa do broni podlega ścisłej reglamentacji, tj. uzależnione jest od zgody organów Policji, które ustawodawca zobowiązał do ochrony przedmiotowych wartości. Podał też, iż fakt posiadania w miejscu zamieszkania oraz w kole łowieckim pozytywnych opinii oraz prawidłowe przechowywanie broni, nienadużywanie alkoholu i nieskonfliktowanie nie zmienia w żaden sposób przedstawionych wyżej ustaleń. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów procesu wg norm przepisanych, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: - art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędną interpretację tych przepisów, a w konsekwencji ich zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że zachowanie skarżącego może budzić konkretne obawy co do użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, mając na uwadze, że skarżący nie popełnił przestępstwa wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, - art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i jego zastosowanie mimo braku ku temu przesłanek poprzez niczym nie poparte przyjęcie założenia, że skarżący został skazany za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdy tymczasem nie został on skazany za takie przestępstwo. Podał, że organ sam stwierdził, iż skarżący został skazany za czyn z art. 297 § 1 k.k., które to przestępstwo nie jest przestępstwem przeciwko życiu, mieniu i zdrowiu, - dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci wyroku skazującego i postanowienia o przedstawieniu zarzutów, gdy tymczasem na podstawie tych dowodów nie można przyjąć, aby w stosunku do skarżącego zachodziło podejrzenie, że może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem, - dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci pozytywnej opinii o skarżącym i faktu wieloletniego, zgodnego z prawem dysponowania bronią poprzez nieuwzględnienie tych dowodów przy wydawaniu decyzji, tym samym przekroczenie swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że przesłanką negatywną nie jest fakt skazania za określone tam przestępstwa, ale obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołał się ponadto w skardze na orzeczenia NSA, wydawane w tej kwestii oraz podsumowujące dotychczasową linię orzecznictwa sądów administracyjnych, dotyczącą przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny. Ponadto zarzucił, iż organ całkowicie pominął, że skarżący cieszy się w miejscu zamieszkania pozytywną opinią i prawidłowo przechowuje broń, nie nadużywa alkoholu, nie jest z nikim skonfliktowany, a w kole łowieckim wywiązuje się ze swoich obowiązków, jest postrzegany jako zdyscyplinowany. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ nie ustalił, że istnieje obawa na podstawie innych dodatkowych okoliczności, niewymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Odnosząc się zaś do stwierdzenia organu o lekceważącym stosunku skarżącego wobec prawa, wskazał, że są one bezpodstawne. Skarżący nie został bowiem skazany za przestępstwa przeciwko życiu, mieniu i zdrowiu, a jeśli chodzi o zarzuty prokuratorskie to nie został za to skazany prawomocnym wyrokiem. Reasumując, pełnomocnik skarżącego uznał, że organy nie ustaliły przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się w zasadzie na argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony, wbrew twierdzeniom strony, z wystarczającą dokładnością. Stwierdzono mianowicie, że strona wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2010 r. została skazana za czyn z art. 297 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., następnie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2010 r. Sądu Rejonowego w S. została skazana za szereg czynów z art. 271 § 1 i 2 k.k., wyrokiem z dnia [...] stycznia 2011 r. Sądu Rejonowego w I. została skazana za popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., polegające na sfałszowaniu dokumentów w postaci zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach i składkach ZUS, składaniu niezgodnych z prawdą oświadczeń o niezaleganiu w opłacaniu składek i podatków, które to dokumenty dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla uzyskania zamówienia publicznego. Ponadto przeciwko skarżącemu są prowadzone postępowania przed Sądem Rejonowym w K. o czyny z art. 297 § 1 k.k., Sądem Rejonowym w R. [...] Wydział Karny o czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. oraz przed Sądem Rejonowym w M. o czyny z art. 271 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k., natomiast Prokuratura Rejonowa [...] sporządziła przeciwko ww. akt oskarżenia o siedem czynów z art. 297 § 1 k.k. Rozpoznając niniejszą sprawę, wskazać należy, że skarżący popełnił przestępstwo ujęte w rozdziale XXXVI k.k. jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. Oznacza to, że przestępstwo to nie mieści się w wyliczeniu przestępstw wymienionych wprost w wyliczeniu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu), których popełnienie nie wymaga – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych – dowodzenia, że ich popełnienie potwierdza uzasadnioną obawę, że ich sprawcy mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadzał się więc do pytania, czy popełnione przez stronę przestępstwo z art. 297 § 1 k.k., art. 270 k.k. i art. 271 k.k. stanowiło wystarczającą przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 cyt. ustawy. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 powyższej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji do dnia 1 stycznia 2004 r. przewidywał odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni w stosunku do osób, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Stwierdzić należy, że ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje przy tym ku zaostrzeniu wymogów stawianych osobom posiadającym broń, lub ubiegającym się o pozwolenie na jej posiadanie. Zmiana ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działały przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie, a nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę prawnego znaczenia. Ponadto wskazać należy, że analiza treści powyższej normy była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 4/09. W uchwale tej stwierdzono, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wskazane w skardze argumenty, iż Komendant Główny Policji nie odwołał się ani do osobowości skarżącego, ani do jego zachowania w życiu społecznym i w społeczności myśliwych nie są zasadne. Wbrew odmiennym wywodom, warunki osobiste sprawcy, zaaprobowane skarżonym wyrokiem, były przedmiotem oceny organu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt posiadania pozytywnej opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz pozytywna opinia macierzystego koła łowieckiego nie pozwalały na jednoczesną eliminację faktu, jakim było popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego, przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny, a same okoliczności związane z popełnieniem tegoż czynu też były przedmiotem analizy. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma bowiem fakt popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Ponadto wskazać należy na znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu oraz zbliżony charakter tego przestępstwa do przestępstw przeciwko mieniu. W literaturze prawa karnego zwracano bowiem uwagę, iż przepis art. 297 k.k., mający na celu przede wszystkim ochronę prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego, stanowiącego jeden z fundamentów ustroju gospodarczego państwa w warunkach gospodarki wolnorynkowej, służy kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dobra prawnego chronionego przez art. 286 k.k. W pełni uzasadnione jest więc rozumowanie, że fakt popełnienia przestępstwa, o jakim mowa w art. 297 k.k., oraz okoliczności jego popełnienia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, oraz wielokrotność popełnienia przestępstwa w stosunkowo krótkim odstępie czasu przełamują domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc dają podstawy do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01 oraz z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, niepubl.). Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W rozpatrywanej sprawie ustalenie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny nie ma istotnego znaczenia. Ciężar rozpatrywanej sprawy spoczywa bowiem na ustaleniu katalogu przesłanek, uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Tym niemniej Sąd – co do zasady – zgadza się z ustaleniem takiego charakteru (obligatoryjnego, będącego pochodną uznania związanego) powołanego przepisu, który praktycznie, w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, nie pozostawia organom Policji możliwości wyboru rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie zakwestionowano wyrażanego przez organy Policji poglądu, iż katalog ten ma charakter otwarty, a co za tym idzie – przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń może być również popełnienie innych przestępstw niż wymienione w tym przepisie (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, iż osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast w przypadku każdych innych przestępstw, mających inny charakter lub skierowanym przeciwko innym dobrom, organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń powinien taką obawę uzasadnić, odwołując się m.in. do osobowości sprawcy, jego zachowania w życiu codziennym i w społeczności myśliwych, a także wszystkich okolicznościach, które mogą świadczyć o jego stosunku do obowiązujących zasad pożycia społecznego i regulujących je przepisów prawnych. Ponadto wskazać należy, że cofniecie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również oszustwa kredytowego. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu również w przypadku tego rodzaju przestępstwa cofnięcie pozwolenia na broń powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, czy osoba, której zamierza się cofnąć pozwolenie na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy orzekające w sprawie odwołały się w istocie do zobiektywizowanych kryteriów oceny. Uznały one, że rodzaj i waga popełnionego przestępstwa – oszustwa - ma istotne znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Innymi słowy, popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń myśliwską oszustwa, i to popełnianego wielokrotnie, niweczy rękojmię wymaganą od posiadacza tego pozwolenia, prowadzi do utraty statusu osoby godnej zaufania – i to nawet wtedy, gdy inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Niewątpliwie zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że takie zachowanie skarżącego świadczy o braku poszanowania przez niego porządku prawnego i że osoba wykazująca się takimi cechami nie powinna posiadać broni palnej, a więc niebezpiecznego narzędzia, dysponowanie, którym jest ściśle związane ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji zasadnie więc przyjęły, iż do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 297 § 1 k.k. Trafnie też organy Policji uznały, iż z literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa oszustwa kredytowego za pomocą sfałszowanego dokumentu uzasadnia domniemanie, że osoba skazana za takie przestępstwo może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym przypadku wystarczy, że organ orzekający w sprawie poweźmie uzasadnioną obawę, że takie użycie broni może mieć miejsce. Wskazać ponadto należy, że w wyroku o sygnaturze akt II OSK 525/09 z dnia 29 kwietnia 2010 r. NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku wydanego w podobnym stanie faktycznym i prawnym, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd tam wyrażony w pełni podziela. W konsekwencji Sąd uznał, że organy Policji w wystarczający sposób uzasadniły prawdopodobieństwo niewłaściwego użycia broni przez stronę, a tym samym zaskarżona decyzja jest co do zasady prawidłowa, tzn. zgodna z prawem. Sąd uznał również, że w toku postępowania nie uległy naruszeniu przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.