II SA/Wa 273/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu [...] sierpnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J.M. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Przesłankę wszczęcia przedmiotowego postępowania stanowił fakt, że przeciwko wymienionemu Prokuratura Okręgowa w K. prowadziła postępowanie przygotowawcze o przestępstwo z art. 291 § 1 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.) – przestępstwo przeciwko mieniu. Pismem z dnia [...] września 2010 r. J.M. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wstrzymanie przedmiotowego postępowania do chwili rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu wymienionego wniosku J.M. o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 oraz art. 101 i art. 286a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 i art. 98 § 1 kpa. Pismem z dnia [...] września 2010 r. J.M. złożył do Komendanta Głównego Policji zażalenie na postanowienie z dnia [...] września 2010 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 oraz art. 98 § 1 i art. 268a kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 97 § 1 kpa – strona działała osobiście we własnej sprawie, a toczące się postępowanie karne nie jest zagadnieniem wstępnym. Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa jest zasadne jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzenia sprawy co do jej istoty staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. Tymczasem, zdaniem organu II instancji, kwestia rozpatrzenia przez sąd sprawy karnej posiadacza pozwolenia na broń nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w cyt. art., w związku z czym nie obliguje to organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia do zawieszenia tego postępowania z urzędu. Jest ona bowiem związana ze sferą ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Komendanta Głównego Policji, brak prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej strony o przestępstwo przeciwko mieniu (paserstwo), w świetle przepisów o broni i amunicji, nie stanowi przeszkody w wydaniu decyzji administracyjnej co do istoty rzeczy. Tym samym brak jest podstaw do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską z przyczyn wskazanych w art. 97 § 1 kpa. Organ odwoławczy podniósł również, że organ I instancji wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony, co nie pozwala na zastosowanie przepisu art. 98 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. J.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienione postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną ich interpretację i w efekcie niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, iż postawienie zarzutu popełnienia przestępstwa stanowi samodzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń palną bez przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego; naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sądy administracyjne kontrolują legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 pkt 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wynika z poglądów doktryny, istnieją cztery elementy składające się na konstrukcję prawną zagadnienia wstępnego. Należą do nich następujące wymogi: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007). Analizując problem zagadnienia wstępnego w konkretnej sprawie, należy mieć na względzie przepisy materialnego prawa administracyjnego, stanowiące podstawę prowadzonego postępowania. To ich brzmienie pozwala ustalić, czy istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wszak nie każda kwestia rozstrzygana, choćby w równolegle prowadzonym postępowaniu, przez inny organ lub sąd jest zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu powyższego przepisu. Uzależnienie rozpoznania jednej sprawy od drugiej determinowane jest jedynie treścią materialnego prawa administracyjnego, które by mogło zostać przez dany organ zastosowane – jeśli pojawia się taka konieczność – musi być poprzedzone rozstrzygnięciem innego organu lub sądu. Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Postępowanie prowadzone w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do ich treści, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Decyzja wydawana w tym trybie nie ma charakteru uznaniowego. Jeśli spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, organ Policji cofa pozwolenie na broń i decyzja taka jest decyzją związaną. Co więcej, samo prowadzenie postępowania karnego, w szczególności, gdy toczy się ono o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu z wymienionych dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń i nie ma podstaw, by przyjąć, że jej wydanie winno być poprzedzone najpierw rozstrzygnięciem postępowania karnego. W sytuacji gdy prowadzone postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu ze wskazanych dóbr stanowi ustawową przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, rozstrzygnięcie organu ścigania czy sądu karnego nie ma znaczenia prawnego w tej sprawie i nie może być kwalifikowane w kategoriach zagadnienia wstępnego. Skoro bowiem toczące się postępowanie karne w tym przypadku stanowi przesłankę ustawową do podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, nie ma zatem zależności między rozstrzygnięciem tegoż postępowania a wydaniem decyzji administracyjnej. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, o co wnosił skarżący. Nie istnieją także powody do zawieszenia tegoż postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1-3 kpa. Brak jest także podstaw do jego zawieszenia w trybie art. 98 § 1 kpa, wszak prowadzone w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich postępowanie zostało wszczęte z urzędu, co wyklucza możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek strony. W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2