II SA/Wa 274/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi H. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w W., po rozpatrzeniu odwołania H. D. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. o uznaniu ww. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji, działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej pierwszego i drugiego z zarzucanych stronie czynów (tj. o popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 i art. 306 w związku z art. 11 § 2 i art. 12 Kodeksu karnego oraz o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 2 kk) i w tym zakresie orzekł o uniewinnieniu, zaś w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. zostało doręczone stronie w dniu 16 maja 2007 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. H. D. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w L. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż podstawę wznowienia w niniejszej sprawie stanowi art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem orzeczenie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, tj. § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wnioskodawca podniósł, iż naruszony został również art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem wydalono go ze służby bez wydania decyzji w tym zakresie, jako aktu wykonującego orzeczenie dyscyplinarne. Podał, iż przedmiotowy wniosek składa w terminie 4 dni, od kiedy dowiedział się o orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie jego kolegi J. M. ([...]), z którego to rozstrzygnięcia dowiedział się, że również w jego sprawie, tożsamej co do okoliczności zawieszenia w czynnościach, doszło do naruszenia prawa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w W., mając za podstawę art. 135r ustawy o Policji, odmówił stronie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem tegoż organu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Po rozpatrzeniu zażalenia H. D. na powyższe postanowienie, Komendant Główny Policji, działając w oparciu o art. 135r ust. 9 ustawy o Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 135r ust. 1 i 2 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe; 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione; 5) w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Organ zaznaczył, iż katalog wymienionych wyżej przesłanek wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest zamknięty, zatem wznowienie postępowania z innych przyczyn nie jest możliwe. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wniosek strony nie wskazuje na żadną z wymienionych w art. 135r ust. 1 i 2 powołanej ustawy przesłanek wznowienia postępowania. Nie można bowiem uznać, iż orzeczenie dyscyplinarne narusza § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, gdyż rozporządzenie to nie stanowiło podstawy prawnej jego wydania, jak również nie odnosiło się w żaden sposób do przedmiotu postępowania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, jak i jego przyczyny, nie mają znaczenia dla biegu i wyniku postępowania dyscyplinarnego. Organ stwierdził również, iż przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego nie mogło stanowić wskazywane przez zainteresowanego naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Komendant Główny Policji zaznaczył ponadto, iż H. D., składając wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, uchybił terminowi określonemu w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie organu, H. D. znane były wszystkie okoliczności związane z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym oraz zawieszeniem go w czynnościach służbowych i faktu tego nie są w stanie zmienić podnoszone przez stronę okoliczności sprawy J. M.. Ostateczne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. zostało doręczone zainteresowanemu w dniu 16 maja 2007 r. i to od tej daty, zdaniem organu, należy liczyć bieg trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez H. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w niej organowi naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie funkcjonariuszy w identycznej sytuacji prawnej, art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, tj. pominięcie faktu wydania orzeczenia dyscyplinarnego z naruszeniem § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego. Skarżący podtrzymał również swoją argumentację, iż wniosek o wznowienie postępowania złożył w terminie 4 dni, od kiedy dowiedział się o orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie jego kolegi J. M. ([...]), z którego to rozstrzygnięcia dowiedział się, że także w jego sprawie, tożsamej co do okoliczności zawieszenia w czynnościach, doszło do naruszenia prawa. Wskazując na powyższe, H. D. wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Przechodząc do meritum wniosku o wznowienie postępowania wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy rozpoczął badanie skuteczności złożonego wniosku od ustalenia, czy nie został naruszony termin oznaczony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Samo bowiem naruszenie tego terminu stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą odmowę wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią wyżej powołanego przepisu, termin dla wniesienia przedmiotowego wniosku wynosi 30 dni. Bieg tego terminu rozpoczyna się zaś od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. W ocenie tutejszego Sądu organ prawidłowo przyjął, iż w sytuacji, gdy skarżący dopatruje się podstaw do wznowienia postępowania w uchybieniach towarzyszących wydaniu orzeczenia utrzymującego w mocy wymierzoną karę dyscyplinarną, to trzydziestodniowy termin dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg najpóźniej w dniu doręczenia skarżącemu powyższego orzeczenia. W tym dniu skarżący mógł bowiem zapoznać się z jego treścią i w wyniku tego powziąć wiedzę o istnieniu nieprawidłowości towarzyszących wydaniu tego aktu. Trzydziestodniowy termin liczony w ww. sposób upłynął jednakże blisko dwa lata przed złożeniem przez skarżącego przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania. Okoliczności wskazane w skardze, a dotyczące zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem nawet faktu ewentualnego zachowania terminu. Wskazał jedynie, iż o podstawie wznowienia powziął wiadomość w chwili gdy dowiedział się o rozstrzygnięciu wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] marca 2009 r. Skarżący nie wskazał jednakże daty, w której to dowiedział się o powyższym rozstrzygnięciu. Stąd więc, Sąd został pozbawiony przez skarżącego możliwości weryfikacji podniesionego w skardze twierdzenia, iż wniosek o wznowienie postępowania złożono z zachowaniem ustawowego terminu. To zaś przemawiało za przyjęciem, iż organ zasadnie uznał, iż skarżący uchybił terminowi wskazanemu w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Niezależnie od tego, iż powyższa okoliczność złożenia wniosku o wznowienie postępowania po upływie terminu stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą odmowę wznowienia, Sąd był też zobligowany do ustosunkowania się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Analizując te zarzuty, tutejszy Sąd uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim niezasadnie skarżący wywodzi podstawę do wznowienia postępowania z normy art. 135r ust.1 pkt 3 ustawy o Policji. Aby bowiem możliwym było zastosowanie tej normy prawnej, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: musi mieć miejsce naruszenie obowiązujących przepisów prawa przy wydawaniu danej decyzji oraz powyższe naruszenie może mieć wpływ na treść danej decyzji. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie prowadzi zaś do konkluzji, iż nie wystąpiły łącznie obydwie ww. przesłanki. O ile bowiem można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ przy wydawaniu decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych pominął dyspozycję § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych i nie uchylił zastosowanego środka w postaci zawieszenia w czynnościach wobec faktu, iż zastosowano wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, to uchybienie to pozostawało bez wpływu na prawidłowość wydania orzeczenia o wydaleniu funkcjonariusza ze służby. Sam bowiem fakt zawieszenia w czynnościach nie stanowił podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Stąd zaś nieprawidłowości w stosowaniu środka zapobiegawczego pozostają w oderwaniu od treści spornego orzeczenia o wydaleniu ze służby. W świetle więc powyższego, wobec braku łącznego spełnienia przesłanek o których mowa w wyżej powołanym przepisie ustawy o Policji, powołana we wniosku podstawa wznowienia postępowania nie mogła być uznana za zasadną. Bez wpływu na niniejszą sprawę pozostaje też podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż organ, rozpoznając inną sprawę, w sposób odmienny zinterpretował kwestie prawne związane z badaniem prawidłowości zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Działania organu podjęte w innym postępowaniu, dotyczącym innej osoby, nie mają bowiem wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nadto, tutejszy Sąd nie ma też możliwości dokonywania oceny zasadności działania organu w innej sprawie. Przedmiotem badania Sądu może bowiem być jedynie niniejsza sprawa, której zakres wyznacza skarżone postanowienie. W świetle powyższego, uznając iż skarga jest niezasadna, gdyż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).