II SA/Wa 2746/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie badania funkcjonariusza zwolnionego ze służby postanawia: odrzucić skargę. Były funkcjonariusz Służby Więziennej P.D. został skierowany przez Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej, na badanie lekarskie. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] stwierdziła, że były funkcjonariusz Policji jest trwale niezdolny do służby oraz zdolny do pracy. Stwierdziła, również że zalicza badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Od powyższego orzeczenia były funkcjonariusz wniósł odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej domagając się m.in. zakwalifikowania do II grupy inwalidzkiej. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...]uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie. Jednocześnie zdecydowała o wydaniu orzeczenia własnego. CK stwierdziła, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji i konsultacji specjalistycznych neurologicznych przeprowadzonych u badanego rozpoznano: "Wielopoziomową dyskopatię lędźwiową L3-L4-L5-S1 z kręgozmykiem L5-S1 z przewlekłym zespołem bólowym lędźwiowym, z lewostronnym torem korzeniowym i objawami ubytkowymi w lewej kończynie dolnej". W badaniu EMG stwierdzono mieszane aksonalno - domielizacyjne uszkodzenie włókien czuciowych nerwu strzałkowego powierzchownego lewego, co uzasadnia rozpoznanie. Mononeuropatia obwodowa kończyny dolnej i uszkodzenie lewego nerwu strzałkowego. CK podkreśliła, że schorzenia należy kwalifikować do § 66 p 3 wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014r. poz. 1989), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B/C zależności do służby w Służbie Więziennej do kategorii C. CK podniosła, że z dokumentacji wynika, iż badany pozostaje w kontrolowanej abstynencji zarówno od alkoholu jak i hazardu. Systematycznie uczęszcza do Poradni Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia. Funkcjonariusz hospitalizowany był w kwietniu 2019 r. w SPOZ MSWiA Oddziale Zaburzeń Nerwicowych z rozpoznaniem: "Zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane". Wobec utrzymywania abstynencji schorzenia w punkcie 11.3 i 11.4 kwalifikują się do §75p1r5B wyżej cytowanego wykazu. Stan po złamaniu kostki bocznej goleni prawej bez istotnej dysfunkcji kończyny (wypadek w służbie w 2010 r.) nie kwalifikuje się według wykazu. Z uwagi na zaawansowane schorzenie kręgosłupa (wielopoziomowa dyskopatia, kręgozmyk z mononeuropatią kończyny dolnej lewej) jak również wskazanie neurochirurga do operacji stabilizacji odcinka L-S kręgosłupa CK stoi na stanowisku, że strona jest aktualnie niezdolna do służby w SW. CK orzekła trzecią grupę inwalidzką bez związku ze służbą w SW. Odnosząc się do wniosków zawartych w odwołaniu CK nie znalazła podstaw do orzeczenia drugiej grupy inwalidzkiej. W zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej Komisja nie znalazła podstaw do rozpoznania neuropatii alkoholowej a niedowład lewej nogi i "opadająca stopa" został ujęty w rozpoznaniu w punkcie 11.2. Ponieważ [...]RKL błędnie zakwalifikowała rozpoznane schorzenie CKL na podstawie na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uchyliła zaskarżone orzeczenie i w jego miejsce wydała własne. P.D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie, nie ma bytu autonomicznego i stanowi jedynie podstawę do wydanych przez inne organy decyzji w sprawie świadczeń. Od takich orzeczeń nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej ppsa, w art. 3 § 2 wymienia akty i czynności organów administracji publicznej, które są kontrolowane przez sądy administracyjne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 345) wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności danej osoby do służby i o zaliczeniu jej do określonej kategorii tej zdolności, orzekają także o związku schorzeń i ułomności ze służbą, uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwie i jego związku ze służbą. Analiza powyższych przepisów wykazuje, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy, kandydatów do służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie odrębne grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych organów administracyjnych właściwych w sprawach powołania określonej osoby do służby lub zwolnienia ze służby, przy czym powołanie lub zwolnienie ze służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń Komisji Lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznania odwołań od decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie orzeczeń tych komisji, przez organy, właściwe w przedmiocie ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń Komisji Lekarskich MSW, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza na potrzeby ustalenia zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Są one uznawane za decyzje administracyjne – władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast od orzeczeń wspomnianych Komisji Lekarskich, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, czy rentowego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany przez Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej celem zbadania funkcjonariusza zwolnionego ze służby w dniu [...] listopada 2014 r. Orzeczenia komisji lekarskich wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm.). Zdaniem Sądu zaskarżone orzeczenie, zostało wydane dla celów ustalenia świadczenia emerytalnego lub rentowego, co oznacza, że należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach, przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.