II SA/Wa 2751/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia : odrzucić skargę Postanowieniem nr [...] z [...] września 2019 r. Komendant Służby Ochrony Państwa (zwany dalej: KSOP, organ), po rozpoznaniu wniosku [...] (zwany dalej: skarżący) o ponowne rozpoznanie sprawy, orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia własnego nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wypłatę wyrównania zaległego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Pismem z [...] listopada 2019 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł skargę na powołane wyżej postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż sprawa niniejsza nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilny, a właściwy do jej rozpoznania jest sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi skarżącego jest postanowienie KSOP, odmawiające wszczęcia postępowania o wypłatę wyrównania zaległego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż zgodnie z regulacją art. 90 ust. 1 (uchylonej już) ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2017 r. poz. 985, zwana dalej: u.bor.) uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Funkcjonariuszowi przysługują także inne należności pieniężne (art. 90 ust. 2). Z powyższego przepisu wynika zatem, że dodatki do uposażenia są składnikami wynagrodzenia. Zgodnie z art. 97 ust. 3 u.bor., funkcjonariusz może dochodzić roszczeń o uposażenie i innych należności pieniężnych, przed sądem okręgowym - sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Obecnie analogiczną regulację zawiera art. 170 ust.3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 138 ze zm.). Zdaniem Sądu powyższa regulacja oznacza, że ustawodawca konsekwentnie, mimo uchylenia poprzedniej ustawy, zastrzegł cywilny, a nie administracyjny tryb dochodzenia roszczeń związanych z dodatkami do uposażenia. Organ nie miał zatem podstawy prawnej do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Właściwym w tym zakresie jest bowiem sąd powszechny – sąd pracy i ubezpieczeń społecznych, przed którym skarżący może dochodzić roszczeń dotyczących dodatku do uposażenia (wyrównania zaległego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi na cywilny charakter roszczenia (wniosku) skarżącego, złożona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.