II SA/Wa 2757/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. z dnia 23 listopada 2011 r. na działanie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanawia odrzucić skargę Skarżąca w skardze z dnia 23 listopada 2011 r., wniesionej do Sądu bez pośrednictwa organu administracji publicznej, wskazując jako organ Prezesa Centrali ZUS podała, że pismo jej dotyczy renty, emerytury specjalnej od Prezesa Centrali ZUS. W treści skargi wskazała na działania lub też brak działań ZUS w R., komornika, przewodniczącego rady miasta, bezczynności Fundacji [...], telewizji [...], [...], zarząd [...]. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie. Podniesiono, że skarżąca nigdy nie występowała do Prezesa ZUS o rentę specjalną i w jej sprawie nie została wydana żadna decyzja w przedmiocie odmowy bądź przyznania renty w drodze wyjątku. Organ wskazał, że skarżąca jest uprawniona do emerytury i pobiera to świadczenie od 27 czerwca 2003 r. W piśmie z dnia 28 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 2757/11) Sąd pouczył skarżącą o wymogach formalnych skargi wnoszonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego i jednocześnie wezwał W. B. do sprecyzowania skargi przez wskazanie daty wydania i numeru zaskarżonej decyzji lub postanowienia Prezesa ZUS, ewentualnie, w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, skarżąca obowiązana była podać, jakiego wniosku strony Prezes ZUS dotychczas nie rozpatrzył. Skarżącą zobowiązano do wykonania wezwania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało skarżącej w dniu 7 stycznia 2012 r. Pismem z dnia 14 stycznia 2012 r. skarżąca podała m.in., że o rentę specjalną w szczególnym trybie ubiegała się 10 lat temu, gdy przebywała w W. wraz z córką. Wskazała, że nadal brakuje jej decyzji Prezydenta K.. Podała, że zagadnienie dotyczące wyjazdu do pracy przedstawiła pracownikom Centrali ZUS. Nadmieniła też m.in., że jej córka wystąpiła o rentę rodzinną po zmarłym ojcu. Na zakończenie wskazała zaś, że ZUS prowadzi sprawę tendencyjnie, bez żadnego nadzoru Prezesa Centrali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W związku z tym, że w skardze strona nie wskazała jednoznacznie przedmiotu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do jej sprecyzowania. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w sposób określony w wezwaniu, tj. nie wskazała, czy przedmiotem skargi jest akt (decyzja lub postanowienie), nie podała daty wydania zaskarżonego aktu, nie wskazała również, że przedmiotem skargi jest bezczynność. Skarżąca nie określiła, jakiego ewentualnie wniosku organ, czyli oznaczony w skardze z dnia 23 listopada 2011 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie rozpatrzył w terminie przewidzianym przepisami prawa. Z treści zaś samej skargi z dnia 23 listopada 2011 r. jak i pisma precyzującego skargę z dnia 14 stycznia 2012 r. nie sposób stwierdzić, co jest jej przedmiotem. Sąd nie ma podstaw, aby domniemywać, jaki akt, czy ewentualnie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne inicjowane jest bowiem przez skarżącego. Skardze niespełniającej wymogów formalnych, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie można nadać dalszego, prawidłowego biegu. Przedmiot skargi ma podstawowe znaczenie dla zbadania jej dopuszczalności, tak pod względem oceny, czy dany akt lub czynność ewentualnie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlegają kontroli sądu administracyjnego, jak i oceny zachowania, w przypadku aktów i czynności, terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w sposób umożliwiający nadanie jej dalszego biegu, co powoduje, że nie można ocenić dopuszczalności skargi, do czego Sąd obowiązany jest na wstępnym etapie badania skargi. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 57 § 1 pkt 1-3 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji.