II SA/Wa 276/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi V.R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego postanawia 1. ustanowić dla V.R. radcę prawnego, 2. odmówić ustanowienia adwokata Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, dodatkowych wyjaśnieniach z dnia 20 kwietnia 2009 r. oraz załączonych kopiach dokumentów ustalono, co następuje. Strona pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze studiującym synem. Na stałe miesięczne dochody składa się: dochód z tytułu służby w wysokości 3.630,69 zł netto oraz alimenty uzyskiwane przez syna w wysokości 300 zł. Rodzina zajmuje mieszkanie komunalne o powierzchni 46 m2. Oszczędności w wysokości ok. 50.000 zł przeznaczone są na zakup mieszkania. Wnioskodawczyni [...] wymaga stałej opieki lekarskiej. Syn w związku z kłopotami zdrowotnymi również wymaga stałej opieki lekarskiej, w tym zabiegów rehabilitacyjnych oraz specjalistycznych leków [...] po odbytej [...] operacji [...], której koszt wyniósł 4.370 zł. Stałe miesięczne wydatki są następujące: leki i koszty badań skarżącej – 300 zł, stałe wydatki na rehabilitację syna – 200 zł, koszt miesięczny specjalnego aparatu ortodontycznego – 100 zł, koszt leków [...] – 200 zł, opłata za studia syna – 600 zł, koszt pomocy naukowych – 200 zł. Skarżąca ponosi też miesięcznie koszt spłaty raty pożyczki – 180 zł, ubezpieczenie na życie wnioskodawczyni – 150 zł, opłata mieszkaniowa – 495 zł, opłata za energię elektryczną – 150 zł, gaz – ok. 60 zł, opłata za telefony – 150 zł, telewizja wraz z Internetem – 113,90 zł. Strona wymieniła też stały miesięczny wydatek z tytułu opłaty za karnet na basen – 120 zł, oraz za salę gimnastyczną – 80 zł. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w chwili obecnej nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i rodziny. Łączny dochód w gospodarstwie domowym wynosi wprawdzie 3.930,69 zł netto, jednakże stałe miesięczne obciążenia, wynikające m.in. z obecnego stanu zdrowia syna i skarżącej, którzy wymagają opieki lekarskiej oraz odpowiednich leków wynoszą prawie 3.000 zł. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że oszczędności zgromadzone przez skarżącą przeznaczone są na zakup mieszkania, stwierdzić należy, że środki jakimi dysponuje strona nie pozwalają na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Skarżąca wykazała, że w chwili obecnej spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 1 postanowienia. W związku z tym, że skarżącej przyznano w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, brak jest podstaw, aby dodatkowo przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w pkt. 2 postanowienia.