II SA/Wa 276/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 97 § 2 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia E.S. pozwolenia na broń palną bojową. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] kwietnia 2002 r. Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia E.S. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w związku z uzyskaną informacją o toczącym się przeciwko wyżej wymienionej przed Sądem Rejonowym dla [...] postępowaniu karnym o popełnienie czynu z art. 258 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zawiesił prowadzone postępowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 103 k.p.a., wyjaśniając, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro zatem przeciwko stronie toczy się postępowanie karne to okolicznością uzasadniającą zawieszenie postępowania administracyjnego jest zakończenie sprawy karnej. W dniu [...] października 2009 r. wpłynął do Komendanta [...] Policji odpis aktu oskarżenia przeciwko E.S. z dnia [...] grudnia 2002 r., sygn. akt [...] i w związku z tym organ postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...], na mocy art. 97 § 2 k.p.a. i art. 123 k.p.a., podjął zawieszone postępowanie, wskazując, iż ustała przyczyna jego zawieszenia. E.S. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie z uwagi na brak podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania oraz sprzeczność zaskarżonego postanowienia z poprzednim rozstrzygnięciem organu, tj. postanowieniem o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazała na niepoinformowanie jej przez organ I instancji o wszystkich okolicznościach faktycznych tej sprawy. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Komendant [...] Policji niezasadnie w 2002 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia E.S. pozwolenia na broń palną bojową, bowiem okoliczność, że przeciwko osobie ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej toczy się postępowanie karne należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie prawnych, zatem sposób jego zakończenia nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależy wydanie decyzji. W związku z tym, brak rozstrzygnięcia postępowania karnego nie stanowiło przeszkody prawnej do kontynuacji postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że wyżej wymieniona nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania organ II instancji nie miał możliwości uchylenia wadliwego postanowienia. W takiej sytuacji podjęcie zawieszonego postępowania jest w pełni uzasadnione, co nastąpiło po otrzymaniu uwierzytelnionej kopii aktu oskarżenia strony w sprawie karnej. Ponadto organ podał, że zarzut wyżej wymienionej dotyczący braku informacji o niniejszej sprawie nie może mieć wpływu na inny sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania przez organ odwoławczy, ponieważ powyższy fakt nie zmienia okoliczności faktycznych i prawnych. Kwestia zaś zapewnienia przez organ I instancji gwarancji procesowych, a zwłaszcza prawa strony do informacji leży w gestii tego organu i nie może być przedmiotem oceny w tym postępowaniu przed organem II instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz o ustalenie, iż postępowanie administracyjne pozostaje zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] i obciążenie organu kosztami postępowania. Wnosząca skargę podkreśliła, że stanowisko organu, iż merytoryczne i prawomocne rozstrzygnięcie sprawy karnej nie ma wpływu na wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza na postanowienie jego podjęcia jest błędne, bowiem postępowanie administracyjne ma charakter wtórny w stosunku do postępowania karnego i zostało wszczęte właśnie z jego powodu. W jej ocenie stan faktyczny sprawy w 2009 r. jest taki sam jaki był w 2002 r., a fakt przesłania odpisu aktu oskarżenia nie zmienia tych okoliczności. Bez wątpienia natomiast takim rozstrzygnięciem będzie orzeczenie w sprawie karnej. Ponadto zarzuciła organowi naruszenie zasady bezstronności, zasady domniemania niewinności oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. określa jedną z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ, stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Wskazać należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97, z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00). Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż pomiędzy sprawą karną, która toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...], a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową nie występuje zależność, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w związku z tym zasadnym było podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego. Nie można bowiem uznać, że wydanie prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej, w której E.S. została oskarżona o popełnienie czynu z art. 258 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. jest warunkiem wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń i bez takiego rozstrzygnięcia wydanie decyzji w tej sprawie nie jest możliwe. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Niezbędną przesłanką wydania rozstrzygnięcia w takiej sprawie nie jest więc prawomocny wyrok karny. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń może być wydana w stosunku do osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, jeżeli w ocenie organu należy ona do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.