II SA/Wa 277/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego oddala skargę Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 236 ust. 3, 8-10 i ust. 16 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) oraz § 5, § 6 ust. 2 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 978), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] grudnia 2024 r. nr [...] o odmowie P. P. prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego na kursie "[...]" w wysokości 1.000 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 236 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierz zawodowy, który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 4 lata, w okresie 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej może korzystać, na terenie kraju, na pisemny wniosek, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. W ramach ww. pomocy w myśl art. 236 ust. 8 ww. ustawy mogą być pokrywane koszty przekwalifikowania zawodowego, rozumianego jako zmiana posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne, celem wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu. Ponadto § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych, wskazuje, że ogół przedsięwzięć podejmowanych w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, realizowanych przez podmioty wymienione w art. 236 ust. 16 ustawy, jest pomocą rekonwersyjną mającą zagwarantować odpowiednie przygotowanie uprawnionych do funkcjonowania na rynku pracy. Intencją pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego jest przygotowanie żołnierzy zawodowych oraz zwolnionych z zawodowej służby wojskowej do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy poprzez nabycie przez nich niezbędnych uprawnień i kwalifikacji zawodowych. Organ zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy doskonaleniem zawodowym - przekwalifikowaniem, a możliwością zaistnienia na rynku pracy. Efektem przekwalifikowania ma być przygotowanie żołnierzy zawodowych do funkcjonowania na cywilnym rynku pracy, a jak wynika z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej P. P. od [...] kwietnia 2023 r. prowadzi firmę [...] w zakresie m.in. działalności ratownictwa medycznego, co świadczy, że jest właściwie przygotowany do pracy na cywilnym rynku. Wyjaśnił, że Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON, jako organ odwoławczy, jak również dyrektor wojskowego biura emerytalnego ma prawo i obowiązek dokonania oceny udzielenia tej pomocy pod kątem możliwości osiągnięcia jej celu, zwłaszcza w sytuacji, gdy żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej funkcjonuje zawodowo na rynku cywilnym. W niniejszej sprawie P. P. uzyskał już niezbędne kwalifikacje zawodowe i funkcjonuje samodzielnie na rynku po zakończeniu służby wojskowej, prowadząc działalność gospodarczą. Z powyższego wynika, że ukończenie przez stronę wnioskowanych kursu w dniach od [...] września 2024 r. do [...] września 2024 r. nie spowoduje uzyskania innych kwalifikacji niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, co przesądza o tym, że nie zostanie wypełniona przesłanka, określona w art. 236 ust. 8 i 17 ustawy o obronie Ojczyzny. Co do zarzutu zawartego w odwołaniu: "Jeżeli wniosek nie nosi sobą błędów formalnych, został złożony zgodnie z obowiązującymi przepisami i w odpowiednim czasie to odmowa przyznania prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego jest formą uznaniowości ze strony WBE [...]" organ podkreślił, że zgodnie z art. 236 ust. 8 pkt 1 powołanej ustawy w ramach pomocy rekonwersyjnej mogą być pokrywane koszty przekwalifikowania zawodowego. Jest to decyzja uznaniowa, a zatem organ może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, nie ma natomiast nakazu ustalenia określonej jego treści. Element uznaniowości nie oznacza dowolności. Organ ustala zgodne z prawem kryteria, według których uznaniowo przyznaje określone prawa, jednocześnie zobowiązany jest do uzasadnienia zajętego stanowiska. Decyzja uznaniowa musi być podjęta w granicach obowiązujących przepisów, a jej wydanie powinno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym stan faktyczny oraz rozważeniem okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym poprzez wnikliwą analizę istnienia ewentualnych przesłanek odmowy udzielenia pomocy oraz ocenę niezbędności jej udzielenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu: "dlaczego wtedy (skoro przepisy dotyczące rekonwersji nie uległy znaczącym zmianom) prawo do pokrycia kosztów zostało przyznane a obecnie odmówione (...)" organ wskazał, że decyzja z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] przyznająca stronie zwrot kosztów wykonanych szkoleń znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, zatem organ drugiej instancji nie ma prawa oceniać prawidłowości wcześniejszego postępowania, w tym również czy prawidłowo uznano za spełnione ustawowe przesłanki uprawniające do uzyskania pomocy rekonwersyjnej. W ocenie organu odwoławczego Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] zasadnie odmówił stronie prawa pokrycia kosztów wnioskowanego przekwalifikowania zawodowego w wysokości 1.000 zł, bowiem nabyła już nowe kwalifikacje zawodowe w ramach pomocy rekonwersyjnej oraz prowadzi działalność gospodarczą, co świadczy o tym, że jest właściwie przygotowana do cywilnego rynku pracy. Odpowiednie przygotowanie należy rozumieć w kontekście zaistnienia na cywilnym rynku pracy, nie zaś zdobywania dalszych, dodatkowych doświadczeń zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. P. zakwestionował decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] stycznia 2025 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że ukończenie kursu "[...]" jest nabyciem nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu. Zgodnie z ideą programu rekonwersji MON ukończenie ww. kursu jest jednym ze sposobów na podniesienie kwalifikacji w ramach tego samego zawodu oraz spełnienia wymogów procesu rekrutacji do np. Szpitalnych Oddziałów Ratunkowych (SOR), Lotniczego Pogotowia Ratunkowego (LPR), do którego w przyszłości zamierza aplikować. Twierdzenie, iż posiada już tytuł ratownika medycznego i w związku z tym nie przysługuje mu pomoc finansowa z tytułu rekonwersji MON za kursy medyczne podnoszące kwalifikacje zawodowe w ramach tego samego zawodu jest bezpodstawne. Zaznaczył, że jednym z możliwych sposobów otrzymania zwrotu kosztów kursów jest przedstawienie po zakończeniu danego szkolenia zaświadczenia oraz faktury imiennej dotyczącej odbytego szkolenia. Warunek ten spełnił. Faktury, które zostały przedstawione były fakturami imiennymi (nie firmowymi). Oświadczył, iż rozliczenie ich w jego jednoosobowej działalności gospodarczej jest prawnie niemożliwe. Forma prowadzonej działalności gospodarczej wyklucza możliwość rozliczania faktur oraz sporządzania kosztów, gdyż prowadzi rozliczenie na warunkach ryczałtu ewidencjonowanego. Faktury były tylko i wyłącznie do celów rozliczenia się i uzyskania zwrotu z rekonwersji MON. Ponadto podał, że każdy ratownik medyczny zatrudniony w Zespołach Ratownictwa Medycznego (ZRM) jest pracownikiem kontraktowym prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Warunkiem przyjęcia do zespołów ZRM jest wygranie konkursu ofert, w których to kandydat musi przedstawić odpowiednie wysokie kwalifikacje zawodowe, aktualne certyfikaty szkoleń (ALS, ITLS, EPALS, NLS) oraz uzyskać odpowiednią wysoką punktację w trakcie konkursu ofert. Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. 2006 Nr 191 poz. 141) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych (Dz. U. z 2007 r. poz. 112.775) narzuca obowiązek samokształcenia i samodoskonalenia ratowników medycznych w postaci pięcioletniego okresu szkoleniowego (nieuzyskanie punktów skutkuje niemożliwością wykonywania zawodu), w którym każdy ratownik medyczny jest zobowiązany do zdobycia 200 punktów edukacyjnych. Za kurs, o którego zwrot kosztów wnioskował, uzyskał łącznie 16 pkt edukacyjnych, których nie mógłby uzyskać w trakcie zawodowej służby wojskowej ze względu na fakt wykonywania innego rodzaju zadań niezwiązanych z ratownictwem medycznym. Zawód ratownika medycznego jest zawodem bardzo specyficznym, którego wykonywanie obarczone jest stałym podnoszeniem kwalifikacji zawodowych oraz ciągłymi szkoleniami. Zarzut, iż posiadał już tytuł ratownika medycznego jest bezpodstawny i bezzasadny, gdyż bez wykonywania kursów i szkoleń oraz całego procesu samokształcenia następuje utrata możliwości wykonywania czynności medycznych. W tym przypadku decyzja o odmowie przyznania prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego (nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu) jest formą dowolności działania organu tj. Wojskowego Biura Emerytalnego [...] i nosi znamiona dyskryminacji. Jednocześnie wyjaśnił, że od decyzji z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] przyznającej mu zwrot kosztów wykonanych szkoleń w zakresie uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych, tj. karetki pogotowia ratunkowego jako ratownik medyczny jego status prawny dotyczący prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej się nie zmienił. Jego jednoosobowa działalność gospodarcza była prowadzona wówczas, jak i obecnie na tych samych zasadach (warunek niezbędny do pracy w Państwowym Ratownictwie Medycznym). Zwrócił także uwagę, że problem dotyczy przede wszystkim Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], inaczej jest w przypadku Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], gdzie ratownikom medycznym byłym żołnierzom zawodowym przyznawane jest prawo do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego. Ustawa o obronie Ojczyzny powinna obowiązywać jednoznacznie na terenie całej Rzeczpospolitej Polskiej. Respektowanie prawa nie powinno być wybiórcze, uzależnione od regionu, czy województwa, w którym się znajduje dany obywatel. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 236 ustawy z dnia 11 marca 2023 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248), który w ust. 3 określa, iż żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej 4 lata, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 226 pkt 1, 2, 7 i 11-15, w okresie 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, na pisemny wniosek, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Wniosek o pomoc w zakresie przekwalifikowania zawodowego należy złożyć w terminie do 2 lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (ust. 5). Ustęp 8 powołanego art. doprecyzowuje, iż w ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty: 1) przekwalifikowania zawodowego, rozumianego jako zmiana posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne, celem wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu; 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki zawodowej i z powrotem; 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej. W kolejnych ustępach 9 i 10 powołanego art. ustalono wysokość limitów pokrywania kosztów pomocy związanych z przekwalifikowaniem zawodowym, przejazdów, zakwaterowania. Powołany przepis art. 236 ustawy o obronie Ojczyzny dotyczy tzw. rekonwersji, czyli przekwalifikowania zawodowego po zakończeniu zawodowej służby wojskowej. Skorzystanie z pomocy wymaga inicjatywy ze strony osoby uprawnionej (złożenia wniosku), zaś sama pomoc - co istotne - nie jest przyznawana automatycznie, na co jasno wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę określeniem mogą być pokrywane koszty. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego przyznania byłemu żołnierzowi świadczeń rekonwersyjnych sądy administracyjne badają, czy decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. W ocenie Sądu wydane w tej sprawie decyzje nie wykraczają poza granice uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że pomoc polega na pokrywaniu kosztów przekwalifikowania zawodowego, a granicę wysokości wyznaczała wysokość limitu. Innymi słowy, pomoc rekonwersyjna może być przyznana na przekwalifikowanie zawodowe (kurs, szkolenie itp.) wskazane przez osobę uprawnioną, a nie jako określenie łącznej kwoty do wykorzystania w sposób wybrany przez uprawnionego w wymaganym czasie. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący nie wykorzystał przysługującego mu limitu pomocy rekonwersyjnej, jak i w czasie orzekania przez organ nie upłynął termin ubiegania się o tę pomoc. Niemniej w przypadku skarżącego cel pomocy rekonwersyjnej został zrealizowany, bowiem od [...] kwietnia 2023 r. prowadzi on działalność gospodarczą i wykonuje zawód ratownika medycznego. Nadto na mocy decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] pokryto mu koszty związane z realizacją kursu dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych w zakresie prawa jazdy kat. B i C. W dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie posiadał on już niezbędne kwalifikacje aby wybrany przez siebie zawód wykonywać. Z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej bezsprzecznie bowiem wynika, iż skarżący od [...] kwietnia 2023 r. prowadzi firmę [...] w zakresie m.in. działalności ratownictwa medycznego. Zatem zdobył on odpowiednie kwalifikacje do funkcjonowania na rynku pracy i jest w tym obszarze aktywny zawodowo prowadząc działalność gospodarczą. Kolejny kurs, o pokrycie kosztów którego obecnie się ubiega, pozwoli mu niewątpliwie zwiększyć ofertę usługową wykonując zwód ratownika medycznego. Przepis art. 236 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny wskazuje jednak na konieczność "uzyskania nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu lub innych nowych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy", więc takich kwalifikacji, bez których nie można podjąć pracy danego rodzaju. Sam zaś skarżący przyznał, iż obecnie zdobyte dodatkowe "kwalifikacje" w ramach kursów doszkalających mają na celu zwiększenie jego atrakcyjności na rynku pracy. W przypadku skarżącego - dzięki udzielonemu już wsparciu finansowemu - osiągnięte zostały cele pomocy rekonwersyjnej. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący skorzystał z możliwej prawnie pomocy rekonwersyjnej, dzięki czemu wykonuje zawód ratownika medycznego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji uznać należy, że pomoc udzielana w ramach tzw. rekonwersji powinna dotyczyć byłych żołnierzy przygotowujących się do uczestnictwa na rynku pracy, a nie przedsiębiorców, którzy prowadzą już działalność gospodarczą, co świadczy o tym, że są już właściwie przygotowani do cywilnego rynku pracy. Słusznie także organ odwoławczy wskazał, iż były żołnierz ubiegający się o pomoc rekonwersyjną nie jest bezwzględnie uprawniony do wykorzystania całej kwoty limitu, albowiem nie jest to kwota obligatoryjna, a jedynie są to środki finansowe celowe, które służą przekwalifikowaniu zawodowemu. Odnosząc się do argumentacji skargi, że obecnie wykonywany przez skarżącego zawód ratownika medycznego wymaga stałego podnoszenia kwalifikacji i zdobywania nowych umiejętności aby rozszerzać ofertę świadczonych usług w ramach wykonywanego zawodu i zdobywać coraz korzystniejsze kontrakty, należy stwierdzić, że cel jaki zamierza osiągnąć skarżący zdobywając umiejętności na kursie "STANY ZAGROŻENIA ŻYCIA I PACJENTÓW PEDIATRYCZNYCH" nie mieści się w pojęciu przekwalifikowania w rozumieniu art. 236 ust. 8 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyny. Przekwalifikowanie to nadanie swojej drodze zawodowej nowego kierunku i polega na zdobyciu zupełnie nowych umiejętności, aby dostosować się do nowej roli lub branży. Skarżący zmierza natomiast do doskonalenia obecnych umiejętności i dodawania kolejnych narzędzi do wykonywanego już zawodu. Podkreślenia przy tym wymaga, iż nie jest celem rekonwersji faworyzowanie byłych żołnierzy i przyznawanie im pozycji uprzywilejowanej względem osób cywilnych prowadzących działalność gospodarczą ubiegających się o określone kontrakty, umowy oraz stanowiska, czy funkcje obsadzane w ramach kursu lub naboru, lecz zdobycie nowego zawodu, kwalifikacji pozwalających zaistnieć na cywilnym rynku pracy, a ten cel w przypadku skarżącego został osiągnięty. Reasumując, Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora DSS MON, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2024 r. nie naruszają prawa, zaś argumenty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przed podjęciem spornych rozstrzygnięć organy administracji orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły w wymaganym zakresie postępowanie wyjaśniające, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jednocześnie, organy obu instancji swoje stanowisko w sprawie należycie uzasadniły, przestrzegając wszelkich zaleceń ustawodawcy, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).