II SA/Wa 279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Andrzej Kołodziej Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową i broń palną sportową do celów kolekcjonerskich oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a." oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. nr [...] z dnia [...] października 2013 r., cofającą A.W. pozwolenie na broń palną do celów sportowych oraz broń palną sportową do celów kolekcjonerskich. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] lipca 2012 r. należąca do A.W. broń (pistolet GLOCK 34 kal. 9 mm PARA nr [...]) oraz amunicja - w ilości około [...] sztuk - zostały skradzione z jego samochodu, pozostawionego na niestrzeżonym i niemonitorowanym parkingu w czasie kiedy uczestniczył on w Międzynarodowych Zawodach Strzeleckich w miejscowości Z. k. K. Po zakończeniu zawodów wymieniony pozostawił w samochodzie torbę, w której znajdowała się broń zapakowana w pudełko oraz dwa kartonowe pudełka z amunicją, po czym wrócił na strzelnicę, by spakować sprzęt elektroniczny. W tym samym czasie nieznani sprawcy, wybijając tylną lewą szybę w samochodzie strony, ukradli z bagażnika jej samochodu torbę z bronią i amunicją. Oddalając się z miejsca zdarzenia, sprawcy porzucili należący do strony pas z ładownicą oraz torbę z dokumentami i częścią amunicji. Nie odnaleziono natomiast skradzionej jednostki broni. Uwzględniając powyższe, decyzją z dnia [...] października 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął A.W.pozwolenie na broń palną sportową oraz broń palną sportową do celów kolekcjonerskich w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi samodzielną, fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. W myśl ww. przepisu, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik strony złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewystarczająco zebrany i nierzetelnie oceniony materiał dowodowy. Podniósł, iż broń została skradziona w momencie jej przemieszczania (była w tym czasie rozładowana), nie zaś noszenia czy przechowywania, które to stany ustawa o broni i amunicji rozróżnia. Wskazał również, iż w wyniku nowelizacji ustawy o broni i amunicji (ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r.) nie został znowelizowany przepis art. 32 tej ustawy, zgodnie z którym broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym. W ocenie pełnomocnika przepis ten nie dotyczy przemieszczania broni, a zatem nie może być interpretowany rozszerzająco. Pełnomocnik podniósł również, iż strona po zakończeniu zawodów przenosiła swoje bagaże, w tym rozładowaną broń i amunicję, z biura zawodów do samochodu znajdującego się na parkingu usytuowanym w obrębie strzelnicy, który w jej przekonaniu był dozorowany i strzeżony. Po przeniesieniu jednej z toreb, wróciła po drugą "mając swój samochód w zasięgu wzroku i słuchu". Samochód był zamknięty na zamek elektryczny i mechaniczny, chroniony fabrycznym alarmem, który w momencie kradzieży nie zadziałał, zaś wnętrze bagażnika było przysłonięte roletą. Pełnomocnik wskazał również, że organ I instancji nie zebrał kompletnego materiału w sprawie, zaś swoje rozstrzygnięcie oparł na kserokopiach dokumentów z akt sprawy, dotyczącej kradzieży z włamaniem na szkodę strony, nie czyniąc w tym zakresie własnych ustaleń, jak również nie żądając od strony wyjaśnień dotyczących powodów, dla których pozostawiła ona "na chwilę" broń w bagażniku, a także ustaleń, czy postępowanie to było zawinione przez stronę. W ocenie pełnomocnika, organ Policji winien był ustalić czy parking, na którym strona pozostawiła auto, był w przeszłości parkingiem strzeżonym oraz dlaczego strona w pierwszej kolejności zaniosła torbę z bronią do samochodu, pozostawiając inne bagaże pod opieką innych strzelców, i czy taka kolejność nie była wynikiem jej pomyłki - miała ona bowiem "kilka toreb". Wskazał także, iż fakt zaginięcia broni nie świadczy o tym, że była ona przechowywana niewłaściwie, zaś jej utrata nie może być przesłanką do "represjonowania jej właściciela", któremu należy wykazać zawinienie, podczas gdy - w ocenie pełnomocnika - stronie nie można przypisać winy. Pełnomocnik powołał się na postanowienie KPP w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty broni palnej i amunicji (art. 263 § 4 Kodeksu karnego), zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. – [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r., stwierdzające, iż zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do zarzucenia A.W. braku prawidłowego zabezpieczenia broni przed jej utratą. Ponadto, pełnomocnik zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie rozpatrzył przedmiotowej sprawy w szerszym kontekście, pominął bowiem dotychczasowe zaangażowanie strony w uprawianie sportu strzeleckiego. Podniósł także, że pozostawienie stronie pozwolenia na broń jest uzasadnione jej osobowością, społecznym poczuciem sprawiedliwości oraz interesem społecznym. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję, wskazał na treść art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Ten z kolei przepis ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). W świetle ww. przepisów prawa, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, A.W. niewątpliwie naruszył obowiązek przechowywania broni i amunicji w sposób bezpieczny, czego skutkiem była ich utrata w wyniku kradzieży. W dniu [...] lipca 2012 r. pozostawił on bowiem broń wraz z amunicją w samochodzie na niemonitorowanym i niestrzeżonym parkingu, co umożliwiło przestępcom dokonanie jej kradzieży. Zdaniem organu odwoławczego, w kontekście tego zdarzenia zarzuty zawarte w odwołaniu, iż organ Policji winien ustalić czy parking, na którym strona pozostawiła auto, był w przeszłości parkingiem strzeżonym oraz dlaczego strona w pierwszej kolejności zaniosła do samochodu torbę z bronią, pozostawiając inne bagaże pod opieką pozostałych strzelców i czy taka kolejność nie była wynikiem pomyłki - nie mogą zostać uwzględnione. Nie ma bowiem znaczenia czy kolejność zaniesienia do samochodu toreb z bronią i amunicją oraz ze sprzętem elektronicznym była wynikiem nieostrożności strony, czy też świadomego działania. Dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie jest również istotne, jaki status posiadał w przeszłości parking, na którym strona pozostawiła auto w dniu zawodów. Nie ulega natomiast wątpliwości, że podniesione przez pełnomocnika okoliczności obciążają stronę. Nie dochowała ona bowiem należytej staranności, pozostawiając auto na parkingu, którego aktualnego statusu nie ustaliła oraz nie sprawdziła zawartości torby, którą jako pierwszą zaniosła do samochodu. W ocenie organu odwoławczego takie zachowanie strony należy ocenić jako niedbałe i nieodpowiedzialne. W żaden sposób nie może jej tłumaczyć pomyłka lub "posiadanie samochodu przez cały czas w zasięgu wzroku" (gdyby tak było, niewątpliwie strona zauważyłaby moment kradzieży, tymczasem dowiedziała się o niej od innych osób). Organ zwrócił również uwagę, że w pakowaniu broni i sprzętu towarzyszyła stronie inna osoba, a zatem nic nie stało na przeszkodzie, żeby jedna z nich pilnowała samochodu, podczas gdy druga nosiłaby bagaże. Do kradzieży niewątpliwie by wówczas nie doszło. Ponadto A.W., jako osoba posiadająca uprawnienia sędziego strzelectwa sportowego, strzelectwa dynamicznego, sędziująca kilkadziesiąt - jak podano w odwołaniu - zawodów sportowych, w tym zawody rangi Pucharu Polski, organizująca zawody, wystawy i pokazy broni kolekcjonerskiej, a także ponadprzeciętnie zaangażowana w uprawianie tego sportu, powinien zdawać sobie sprawę ze szczególnej odpowiedzialności, jaka ciąży na posiadaczach broni z uwagi na to, iż jest ona niebezpiecznym narzędziem, a także ze względu na konsekwencje zaniedbań w zakresie jej przechowywania. Tymczasem, jak wskazał organ, wyobraźni co do możliwych skutków jego zachowania po zakończeniu zawodów w dniu [...] lipca 2012 r. wyraźnie A.W. zabrakło. Organ nie podzielił argumentacji pełnomocnika, zawartej w odwołaniu, iż po zakończeniu zawodów strona posiadaną broń i amunicję jedynie "przemieszczała", czym nie wyczerpała przesłanek określonych w art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji (dotyczących zasad przechowywania i noszenia broni), uprawniających organy Policji do cofnięcia jej posiadanego pozwolenia. Wskazał, iż ww. przepisy, jak i pozostałe regulacje ustawy o broni i amunicji, nie pozostawiają wątpliwości, iż należyty dozór nad bronią powinien być dochowany przez cały okres jej posiadania. Umieszczenie broni w samochodzie (czasowe, związane z jej przenoszeniem), może być traktowane jako jej tymczasowe przechowywanie w miejscu innym, niż miejsce przechowywania stałego, przy czym to ostatnie musi spełniać wymogi określone w przepisie ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. W sytuacji, gdy broń nie może być przechowywana w warunkach zabezpieczenia, które ustanawia § 5 ww. rozporządzenia, jej posiadacz powinien zachować szczególną ostrożność. Pozostawienie broni w samochodzie na ogólnodostępnym parkingu, bez dozoru i to w warunkach, w których jednocześnie przemieszcza się po nim wiele osób (w tym czasie wyjeżdżały osoby uczestniczące w zawodach), nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy podkreślił, iż wystarczającym powodem do zastosowania przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji może być nawet jednokrotne narażenie broni na możliwość jej utraty, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Żaden przepis prawa ani żadna sytuacja nie zwalnia posiadacza broni z obowiązku jej zabezpieczenia, przy czym nawet jednokrotne odstępstwo od powinności przechowywania czy noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych może stanowić podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że A.W. naruszył art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji. W wyniku jego bezrefleksyjnego zachowania doszło do utraty broni i amunicji, chociaż - jako osoba posiadająca pozwolenie na 56 egzemplarzy broni (48 egzemplarzy broni kolekcjonerskiej i 8 egzemplarzy broni sportowej) - winien wykazać się bardziej odpowiedzialną postawą. W okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo, iż przepis stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, cofnięcie stronie pozwolenia na broń z powodu jej utraty należy uznać za uzasadnione. Prawo do posiadania broni ma bowiem charakter szczególny - ustawodawca ograniczył do niego dostęp, poddając je ścisłej administracyjnej reglamentacji i określając rygorystycznie m. in. warunki jej przechowywania i noszenia broni, właśnie w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić, przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż fakt "zaginięcia" broni nie świadczy, że strona przechowywała ją niewłaściwie, bowiem śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty broni i amunicji zostało umorzone, organ wyjaśnił, iż kwestia winy strony lub jej braku w odniesieniu do konsekwencji zdarzenia z dnia [...] lipca 2012 r. nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, a ustalenia dokonane w tym zakresie w postępowaniu karnym są niezależne od ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisami ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy zauważył również, że zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy przyznaje prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem strony. Poczynione w sprawie ustalenia wskazują bowiem na nieodpowiedzialny stosunek strony do kwestii bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów strona nie spełnia i nie może tego zmienić jej ponadprzeciętne zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego, dotychczasowa postawa i cechy jej osobowości oraz uczestnictwo i sędziowanie w wielu zawodach strzeleckich różnej rangi. Strona swoim zachowaniem stworzyła zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem jego efektem jest dostanie się broni w ręce przestępców, którzy mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że wniosek pełnomocnika o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie nie może zostać uwzględniony, bowiem w myśl art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wówczas, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (§ 1) lub jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte (§ 2). W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności, w szczególności nie ustały powody, dla których wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia stronie prawa do posiadania broni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący zarzucił rażące naruszenie: (1) zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a., (2) art. 18 ust 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, (3) art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 77 K.p.a. Motywując powyższe zarzuty, skarżący wskazał, że pozwolenia na broń palną do celów sportowych oraz broń palną sportową do celów kolekcjonerskich uzyskał w 2011 r. W lipcu 2012 r. na obiekcie strzelnicy w miejscowości Z., gm. K., podczas przemieszczania broni ze strzelnicy do miejsca zamieszkania w W., dokonano włamania do jego samochodu i skradziono należący do niego pistolet GLOCK wraz z amunicją. Podniósł, że prowadzone w tej sprawie postępowanie karne o przestępstwo nieumyślnej utraty broni zostało umorzone przez organ ścigania wobec braku znamion czynu zabronionego. Cytując treść postanowienia KPP w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], podkreślił, iż nie można mu przypisać lekkomyślności czy też niedbalstwa przy przechowywaniu broni po zawodach. Nie mógł on bowiem przypuszczać, że do jego pojazdu zostanie dokonane włamanie oraz, że zostanie mu skradziona broń, zaś rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. nie definiuje sposobu zabezpieczenia broni przewożonej w samochodzie po zakończonych zawodach strzeleckich. Wskazał również, że właściwy organ Policji nie podjął żadnych kroków, aby - choćby symbolicznie - pouczyć go lub ukarać za wykroczenie z art. 52 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, co wskazuje, iż w jego zachowaniu nie dopatrzono się niczego nagannego. W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, decyzje organów orzekających w sprawie zostały wydane z rażącym naruszeniem ww. przepisów. Skarżący podkreślił, iż kradzież broni nastąpiła podczas jej przemieszczania, a nie noszenia czy przechowywania, zaś żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie określa zasad, jakich należy przestrzegać podczas przemieszczania broni. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji mówi jedynie o naruszeniu zasad noszenia i przechowywania broni, zatem cofnięcie skarżącemu pozwoleń na broń na podstawie ww. przepisu skutkuje rażącym jego naruszeniem, a w konsekwencji naruszeniem konstytucyjnej zasady praworządności. Skarżący stwierdził, iż organy Policji zastosowały wobec niego administracyjną represję pomimo tego, że nie można mu przypisać żadnej winy. Następnie, przytaczając z różnych źródeł słownikowych znaczenie słów "przenosić" i "przemieszczać", skarżący zarzucił organom Policji brak elementarnej wiedzy o języku polskim. Wskazał, iż to co czynił [...] lipca 2012 r. na parkingu strzelnicy w Z. pasuje do jasnej i jednoznacznej definicji słownikowej przemieszczania (przenoszenia) broni, a nie ustawowej definicji noszenia broni (art. 10 ust. 9 ww. ustawy) bądź przechowywania broni (art. 32 ustawy oraz przepisy ww. rozporządzenia). Wskazał, iż Policja nie ma żadnych uprawnień nie tylko do interpretowania prawa, ale także wpływania na jego kształt, co jasno wynika z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz orzeczeń sądów administracyjnych. Próba zniekształcenia i zbarbaryzowania przez Policję semantyki języka polskiego bezsprzecznie narusza art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999). Dalej skarżący wskazał, iż zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie poczynił w postępowaniu administracyjnym żadnych ustaleń własnych, w tym nie przesłuchał skarżącego jako strony postępowania, nie uzyskał od niego wyjaśnień na okoliczność, dlaczego pozostawił na chwilę broń w bagażniku samochodu stojącego na obiekcie strzelnicy, czy było to w jakikolwiek sposób przez niego zawinione, czy parking, na którym stał samochód był strzeżony podczas wcześniejszych tam pobytów skarżącego i czy skarżący był przekonany, że tak jest nadal. Wskazał nadto, iż nie wyjaśniono, dlaczego skarżący w pierwszej kolejności zaniósł do samochodu torbę z pistoletem, a pozostałe bagaże zostawił pod opieką innych strzelców na strzelnicy i czy taka kolejność nie była wynikiem jego pomyłki w sytuacji, gdy miał do przeniesienia kilka toreb i wbrew zamiarowi zabrał jako pierwszą torbę z bronią i amunicją. Końcowo skarżący wyraził przekonanie, że powodem cofnięcia mu pozwolenia na broń jest domniemany brak u niego skruchy oraz konieczność ukarania go za działania jego pełnomocnika, podejmowane w toku postępowania administracyjnego. Podniósł, iż art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przekonuje, że cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie ww. przepisu jest uzasadnione osobowością skarżącego, społecznym poczuciem sprawiedliwości czy interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd, dokonując oceny zaskarżonego aktu, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] października 2013 r. nie naruszają prawa. Na wstępie zauważyć należy, że prawo do posiadania broni w polskim systemie prawa jest ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i w żadnym przypadku nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 5, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Poza wypadkami określonymi ustawowo nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak np. wiek, określone predyspozycje psychofizyczne, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia, zabezpieczenia, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni, jak choćby w zakresie przestrzegania norm porządku prawnego. Pozwolenie na broń palną jest zatem uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy bezspornie wynika, iż w dniu [...] lipca 2012 r. należąca do skarżącego broń oraz amunicja zostały skradzione z jego samochodu, pozostawionego na niestrzeżonym i niemonitorowanym parkingu w czasie kiedy uczestniczył on w zawodach strzeleckich. Po zakończeniu zawodów wymieniony pozostawił w samochodzie torbę, w której znajdowała się broń oraz dwa pudełka z amunicją, po czym wrócił na strzelnicę, by spakować sprzęt elektroniczny. W tym samym czasie nieznani sprawcy, wybijając tylną lewą szybę w samochodzie skarżącego, ukradli z bagażnika samochodu torbę z bronią i amunicją. Skradziona jednostka broni nie została odnaleziona. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy cofnięcie przez organy Policji pozwolenia na broń w związku z okolicznościami, w jakich doszło do utraty broni przez skarżącego, było uzasadnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Natomiast art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Przepisy ww. rozporządzenia nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień przewidzianych w pozwoleniu na broń. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. Rozporządzenie dotyczy w istocie tylko określenia zasad przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach, zaś w kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1200/06, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wystarczającą regulację określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 ww. ustawy rozporządzenie reguluje kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza niejako ogólnej zasady dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy. W tym kontekście nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy Policji zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. Nietrafna jest również wszelka argumentacja skarżącego, wskazująca na rażące naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji z tego mianowicie powodu, że utrata broni nastąpiła w czasie "przemieszczania broni", zaś przepisy ww. ustawy nie regulują zasad przemieszczania broni. Obowiązkiem posiadacza broni jest bowiem zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe przechowywanie jej w sposób określony w rozporządzeniu, a więc również - jak w sprawie niniejszej - po zakończeniu zawodów strzeleckich, w czasie pakowania broni i pozostałego sprzętu do samochodu. Ponadto, jak słusznie zauważył organ orzekający, umieszczenie broni w samochodzie (czasowe, związane z jej przemieszczaniem z miejsca odbywania zawodów strzeleckich do miejsca jej stałego przechowywania) stanowi w istocie jej tymczasowe przechowywanie w miejscu innym niż miejsce przechowywania stałego. Ustawodawca, co należy zaznaczyć, nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego znamienia przechowywania, co oznacza, że omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania trwającego nawet krótką chwilę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący (posiadający pozwolenie na broń palną do celów sportowych i broń sportową do celów kolekcjonerskich od 2011 r.) w przedstawionych wyżej okolicznościach nie przechowywał broni i amunicji w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co umożliwiło przestępcom dokonanie jej kradzieży. Pozostawił bowiem broń w bagażniku samochodu znajdującego się na ogólnie dostępnym parkingu, pozbawionym ochrony fizycznej i technicznej. W tym czasie zaangażowany był w wykonywanie innych czynności, tj. pakowanie kolejnych bagaży w budynku (wewnątrz) strzelnicy. Miało to miejsce między godz. 19:15 a 19:45 (v. potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia treści zeznań skarżącego, przesłuchanego w charakterze świadka w dniu zdarzenia, tj. [...] lipca 2012 r. - k. 104 - 105 akt admin.) Zatem skarżący pozostawił broń i amunicję w samochodzie bez jakiegokolwiek dozoru na okres co najmniej 30 min. Przy czym nie można uznać, że prawidłowe w tych warunkach zabezpieczenie broni stanowił bagażnik zamkniętego samochodu z włączonym alarmem, skoro nie stanowiło to żadnej przeszkody dla przestępców w dokonaniu kradzieży. Podkreślić należy, że w pakowaniu broni i sprzętu towarzyszył skarżącemu kolega, a zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby jedna osoba pilnowała samochodu, zaś druga nosiła bagaże. Ponadto, skarżący, składając zawiadomienie o przestępstwie, zeznał, że podczas zawodów cały czas broń nosił przy sobie. Gdyby tak samo postąpił po zakończeniu zawodów, do kradzieży broni i amunicji z pewnością by nie doszło. W świetle powyższego stwierdzić należy, że warunki, w jakich znajdował się skarżący, nie uniemożliwiały mu dopełnienia obowiązku takiego zabezpieczenia broni i amunicji, aby wykluczyć, a co najmniej utrudnić, dostęp do nich osobom nieuprawnionym. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dochował należytej staranności, pozostawiając samochód na niestrzeżonym i niemonitorowanym parkingu, do którego miała dostęp nieograniczona liczba osób. Nie sprawdził też zawartości torby, którą jako pierwszą zaniósł do samochodu. Takie zachowanie skarżącego organ prawidłowo ocenił jako niedbałe i nieodpowiedzialne. Trudno nie zgodzić się ze skarżącym, że każdy przedmiot może zostać skradziony z nawet najbardziej strzeżonego miejsca. W rozpoznawanej sprawie chodzi jednak o dokonanie oceny, czy posiadacz pozwolenia na broń dopełnił należytej staranności w jej zabezpieczeniu w danych warunkach, czego w niniejszej sprawie - jak prawidłowo przyjęły organy orzekające - nie uczynił. W przypadku broni palnej, która jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym i w rękach przestępcy stanowi zagrożenie dla takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Pozostawienie broni w samochodzie w sytuacji, gdy zakończenie zawodów niewątpliwie wywołało zamieszanie (jak wskazał skarżący - jedni uczestnicy odjeżdżali, inni się pakowali, na parkingu panował ruch), a tym samym - jak wynika z doświadczenia życiowego - stworzyło dogodne warunki do obserwacji samochodów i dokonania ewentualnej kradzieży - było ze strony skarżącego przejawem lekkomyślności i braku rozwagi. Jak słusznie zauważył organ orzekający, skarżący - jako osoba wykształcona, ponadprzeciętnie zaangażowana w uprawianie strzelectwa sportowego, organizująca zawody, wystawy i pokazy broni kolekcjonerskiej - tym bardziej powinien zdawać sobie sprawę ze szczególnej odpowiedzialności, jaka ciąży na posiadaczach broni także z racji konsekwencji zaniedbań w zakresie jej przechowywania. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej noszeniu czy przemieszczaniu wynika z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Skoro obowiązku tego skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy. W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 75, art. 77 § 1 K.p.a.). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był bowiem wystarczający dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Podstawę dokonanych przez organy ustaleń stanowiły poświadczone za zgodność z oryginałem materiały z postępowania karnego, zakończonego wydaniem postanowienia KPP w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] (zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej K.- [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r.). Wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 86 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organy orzekające przesłuchania skarżącego jako strony postępowania na okoliczności podniesione w odwołaniu, a następnie powtórzone w skardze. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Z rozwiązań prawnych dotyczących przesłuchania stron wynika, że jest to środek dowodowy posiłkowy, dopuszczalny w postępowaniu administracyjnym w ostateczności. Przepis art. 86 K.p.a. pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi, co wynika z użytych w nim słów "może przesłuchać stronę". Swoboda ta jest ograniczona treścią zasady prawdy obiektywnej, z której wypływa dla organu orzekającego obowiązek skorzystania z tego środka dowodowego, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych środków dowodowych. Taka sytuacja - jak już wyżej wskazano - nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, bowiem relewantne okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały z ww. postępowania przygotowawczego. Ponadto, dla zasadności podjętego rozstrzygnięcia - jak prawidłowo wskazał organ - bez znaczenia pozostają okoliczności, które miałyby stanowić przedmiot dowodzenia w trybie art. 86 K.p.a., tj. czy pozostawienie broni w bagażniku samochodu było wynikiem nieostrożności bądź pomyłki skarżącego, czy też jego świadomego działania, a także czy parking, na którym stał samochód był strzeżony podczas wcześniejszych pobytów skarżącego i czy skarżący był przekonany, że tak jest nadal. Okoliczności te w istocie dodatkowo obciążają skarżącego, bowiem stanowią potwierdzenie, że nie działał on w sposób staranny i rozważny, a w konsekwencji nie wywiązał się z obowiązku sprawowania należytej kontroli nad bronią, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje wynik dochodzenia, prowadzonego przez organy Policji w sprawie nieumyślnego spowodowania przez skarżącego utraty broni palnej i amunicji. Prawidłowo stwierdził organ orzekający, że kwestia winy (braku winy) skarżącego w odniesieniu do zdarzenia z dnia [...] lipca 2012 r. nie stanowi przedmiotu postępowania administracyjnego a ustalenia dokonane w postępowaniu karnym są niezależne od ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji. Również ocena rozpoznawanej sprawy przez Sąd mogła być dokonana w świetle mających zastosowanie w sprawie powołanych przepisów administracyjnego prawa materialnego i procesowego. Nieuzasadniony jest również zarzut zaniechania należytego wyważenia racji strony i interesu społecznego poprzez zaniechanie uwzględnienia osobowości strony i społecznego poczucia sprawiedliwości. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w sprawie organy Policji w sposób prawidłowy przyznały prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na nieodpowiedzialny stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów - jak wykazano powyżej - skarżący nie spełnia. Na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu akcentowane przez skarżącego zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego, dotychczasowa postawa i cechy jego osobowości oraz uczestnictwo i sędziowanie w wielu zawodach strzeleckich wysokiej rangi. Wymienione okoliczności nie mogą bowiem sanować konsekwencji prawnych stwierdzonych naruszeń zasad przechowywania broni. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem jego efektem było dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Sąd w całości podziela pogląd, wyrażony w ww. wyroku NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 4 ww. ustawy. Pozostawienie broni palnej w samochodzie na niestrzeżonym parkingu, bez dozoru osoby uprawnionej, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów o broni i amunicji. Wystarczającym powodem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 18 ust. 4 pkt 5 ww. ustawy może być nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę. Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy stanowi ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie narusza zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową a także broń palną sportową dla celów kolekcjonerskich. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.