II SA/Wa 279/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca) Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Dnia [...] października 2015 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w B., działając na wniosek Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B., wydała orzeczenie w odniesieniu do byłego funkcjonariusza Policji – T. K. – w którym rozpoznała u badanego mieszane zaburzenia lękowe, nadciśnienie tętnicze, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa i stan po cholecystektomii i zakwalifikowała badanego do kategorii osób zdolnych do służby w Policji z ograniczeniem. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu Ministrowi do Spraw Wewnętrznych wydała orzeczenie w dniu [...] grudnia 2015 r., w którym utrzymała w mocy skarżone orzeczenie. Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł T. K., zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. W dalszej części przywołać należało treść art. 42 ust. 1 ustawy, w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem, aby umożliwić stronie i uczestnikowi złożenie odwołania, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie, należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, doręczenie takie nie miało miejsca. Okoliczność tę przyznał sam organ w oświadczeniu znajdującym się na karcie 42 akt sądowych. Tym samym uniemożliwiono Zakładowi Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia skarżącego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.