II SA/Wa 28/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Joanna Kube, - Eugeniusz Wasilewski, Protokolant - Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. i T. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę - J. i T. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o opróżnieniu przez ww. lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...] oraz uiszczeniu za używanie powyżej określonego lokalu oprócz opłat i opłat pośrednich – odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za jego używanie, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, tj. od dnia 1 lipca 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podał m.in., że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 w związku z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego, decyzja ta znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa, gdyż w sprawie bezspornym jest, że skarżący od dnia 1 maja 2003 r. nie posiadają tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z tych względów Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. We wniesionej skardze skarżący zarzucili, że decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 i 3, art. 28 i art. 162 § 1 Kpa. Skarżący wnieśli: 1. na etapie wstępnego badania skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uwzględnienie skargi przez organ w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2. w przypadku nieuwzględnienia wniosku ad. 1 przez organ i przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w trybie art. 54 § 2 ww. ustawy, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, 3. w przypadku nieuwzględnienia wniosku ad. 2, uchylenie decyzji organu wydanej w II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, 4. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, skarżący złożyli do Sądu pismo procesowe, na które organ udzielił odpowiedzi, w którym przedstawili swoje stanowisko w przedmiocie udzielonej odpowiedzi na skargę i stwierdzili m.in., iż "absurdalnym" jest stwierdzenie organu, że określenie kwotowo wysokości odszkodowania wprowadzałoby zobowiązanego w błąd, co do wysokości należnego odszkodowania. Sąd zważył, co następuje: Istotą rozstrzygnięcia było wyjaśnienie, czy organ wydając zaskarżoną decyzję zasadnie uznał, że zaistniała przesłanka określona w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Na wstępie należy podać, że Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. przydzielił skarżącemu sporny lokal. W decyzji określono, że w przypadku zakończenia przez skarżącego służby kontraktowej decyzja wygasa bez prawa do żadnego innego lokalu. Z dniem 30 kwietnia 2003 r. skarżący został zwolniony ze służby i przeniesiony do rezerwy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 37a ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań (ust. 2). Należy zwrócić uwagę na sformułowanie użyte w ust. 2 przytoczonego przepisu "wydaje decyzję", które oznacza, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji, o ile zostanie spełniona przesłanka określona w ust. 1, jaką jest - zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że przesłanka ta zaistniała, gdyż skarżący posiadał prawo do lokalu wynikające z decyzji o jego przydziale, które jednak uzależnione było od pozostawania skarżącego w służbie. Skoro więc skarżący został ze służby zwolniony, to automatycznie mocą wydanej decyzji utracił on prawo do zajmowanego lokalu. Tak więc, na podstawie powyżej przytoczonego przepisu organ zobowiązany był wydać decyzję o opróżnieniu przez skarżącego lokalu z uwagi na to, iż stał się osobą, która utraciła tytuł prawny do jego zajmowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, że nie mogą one zostać uwzględnione, gdyż zdaniem Sądu, organ prowadząc postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego. Kwestie związane z pobytem w przedmiotowym lokalu członków rodziny skarżącego są ściśle związane z jego prawem do zajmowanego lokalu, które skarżący utracił. Fakt uznania przez organ żony skarżącego za stronę postępowania nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Kwestie związane z wysokością należnych opłat, kosztów i wysokości odszkodowania nie były przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.