II SA/Wa 28/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2014 r. nr [...], na podstawie art 138 § 1 pkt 1 Kpa., utrzymal w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2014 r., którą to decyzją uznano T.L. za osobę bezrobotną z dniem 18 września 2014 r., jednocześnie odmówiono mu prawa do zasiłku. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późń. zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że T.L. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzedzie Pracy [...], tj. od 17 marca 2013 r. do 17 września 2014 r. legitymuje się okresem uprawniającym go do przyznania prawa do zasiłku, wynoszącym 274 dni. Natomiast nie spełnia warunków do przyznania mu prawa do zasiłku, bowiem suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótszy niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Powyższa decyzja stała sie przedmiotem skargi T.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, skarżący podniósł, że w grudniu 2013 r. – przed końcem 12-miesięcznego okresu świadczenia rehabilitacyjnego – złożył wniosek o rentę z powodu czasowej niezdolności do pracy. Wskazał, że mimo niedokończonego leczenia po zawale serca oraz niepodjęcia leczenia choroby nowotworowej nerki, lekarz orzecznik ZUS uznał, iż nie jest niezdolny do pracy, co skutkowałoby przerwaniem rehabilitacji, pozbawieniem ubezpieczenia i możliwości podjęcia leczenia. Jednocześnie wskazał, że toczy się przed Sądem Okręgowym w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...], postępowanie w przedmiocie prawa do renty czasowej z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący wyjaśnił, że nie mając prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o zdolności do pracy nie może składać oświadczenia o zdolności do pracy. Podkreślił, że do czasu rozparzenia wniosku o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego przez ZUS obowiązuje sytuacja jak w trakcie świadczenia rehabilitacyjnego (po 12-tu miesiącach świadczenia jest to renta czasowa), czyli w dalszym ciągu tak jak w trakcie okresu rehabilitacyjnego obowiązuje zakaz podejmowania pracy. Skarżący wskazywał, że dopiero po skierowaniu sprawy do Sądu mógł się zarejestrować w Urzędzie Pracy jako poszukujący pracy, zgodnie ze stanem zdrowia oraz kwalifikacjami. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący do skargi dołączył fragment formularza o rentę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił pogląd organu, że skarżący nie spełnił przesłanek do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazać bowiem należy, że przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.). Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zasadą jest, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymował się okresem, co najmniej 365 dni, uprawniającym do otrzymania świadczenia, łącznie, między innymi dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Wskazać należy, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a) i c) wymienionej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zatrudnienia, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2; d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę; f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę; g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia; h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed) zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant; i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również między innymi okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W ocenie Sądu, zasadnie zatem organ ustalił, że skarżący T.L. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...], tj. w okresie od 17 marca 2013 r. do 17 września 2014 r. legitymuje się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku, wynoszącym 274 dni. Do okresu tego zaliczony został okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od 17 marca 2013 r. do 15 grudnia 2013 r. Stwierdzić zatem należy, iż skarżący nie posiada okresu 365 dni, tzn. "stażu zasiłkowego" o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Wyklucza to możliwość uznaniowego ustalania okresu, od którego zależy nabycie prawa do omawianego świadczenia i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych, niż enumeratywnie w nim wymienione, okresów zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.