II SA/Wa 28/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: 1. przyznać T. L. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. T. L., po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r. wniesionej przez niego skargi, zwrócił się o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. We wniosku podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z matką ur. w 1929 r., jest osobą schorowaną (po zawale, nowotwór nerki), bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada oszczędności, majątku ani przedmiotów wartościowych. Wskazał, że matka otrzymuje emeryturę w wysokości 1.750 zł. Podniósł, że aby dołożyć się do utrzymania gospodarstwa domowego korzystał z debetu, a po jego wykorzystaniu wyprzedaje przedmioty osobiste i pamiątki rodzinne. Oświadczył, że jest zadłużony w banku na kwotę 5.200 zł. Do kosztów utrzymania gospodarstwa domowego zaliczył: czynsz za mieszkanie w kwocie 293 zł, opłaty za gaz w wysokości około 70 zł, energię elektryczną – około 80 zł, telefon i internet – 110 zł, wywóz śmieci – 19 zł. Wskazał, że opłaty za pozostałe świadczenia wynoszą około 260 zł, a na leki dla siebie i matki potrzeba łącznie 400 zł. Podniósł, że na codzienne utrzymanie dwóch osób pozostaje około 518 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie, zgodnie z art. 249a § 1 powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący jest osobą schorowaną, bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie ma żadnego majątku ani oszczędności, mieszka z matką, osobą starszą (ur. w 1929 r.), która otrzymuje emeryturę w wysokości 1.750 zł. Znaczna część dochodu rodziny jest przeznaczana na koszty związane z utrzymaniem mieszkania oraz zakupem leków. Należy więc uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 249a § 1 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.