II SA/Wa 2829/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - [...] A. R. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] w Oddziale [...] Sztabu Generalnego WP. Na wymienione stanowisko służbowe [...] A. R. został wyznaczony decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na okres kadencji od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2011 r. Podczas wskazanej kadencji oficer został poddany opiniowaniu służbowemu, które zakończyło się w dniu [...] stycznia 2011 r. wydaniem opinii służbowej za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., w której bezpośredni przełożony – Szef [...] wystawił opiniowanemu ogólną ocenę niedostateczną. W związku z przebywaniem opiniowanego na zwolnieniu lekarskim, kopię przedmiotowej opinii przesłano zainteresowanemu w dniu [...] lutego 2011 r. na jego adres domowy miejsca zamieszkania. W dniu [...] lutego 2011 r. [...] A. R. wniósł odwołanie od powyższej opinii służbowej do Szefa [...], domagając się jej uchylenia i wydania nowej opinii, z powodu jej tendencyjności i stronniczości. Jednocześnie wniósł o zawieszenia postępowania w sprawie opiniowania do czasu przystąpienia do wykonywania obowiązków służbowych i rozmowy służbowej z Szefem [...]. W uzasadnieniu odwołania wskazał w szczególności, że przy opiniowaniu i ocenie nie uwzględniono zaistniałej sytuacji i specyfiki jego obecnej kadencji, w tym konieczności podjęcia leczenia, co może wynikać z chorób związanych m.in. z pobytem na misji zagranicznej ONZ na [...] w latach [...] – [...]. Jednocześnie wyraził przekonanie, że wykonywał obowiązki służbowe na ocenę co najmniej dobrą. Podkreślił, że w opinii służbowej nie wypełniono działu II B, tj. informacji dotyczącej stanu zdrowia, karalności oraz innych, przydatnych do sporządzania opinii służbowej oraz określenia indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej, w tym dodatkowych obowiązków realizowanych przez żołnierza. Wskazał też na dotychczasowy przebieg służby oraz bardzo wysokie oceny z dotychczasowych opinii służbowych zawartych w Karcie Osobowej Żołnierza (zwanej dalej także "KOS"), zwłaszcza za okres pełnienia służby w misjach pokojowych, w tym ostatniej z okresu [...] – [...] r. [...], w której wystawiono mu ocenę celującą. Niezależnie od powyższych zarzutów podkreślił, że czuje się bezpodstawnie szykanowany i poddany nagonce ze strony opiniującego, zwłaszcza w okresie, gdy jest chory i przebywa na zwolnieniu lekarskim. Jako rażący taki przykład podał dzień [...] stycznia 2011 r., kiedy w czasie choroby i przebywania na zwolnieniu lekarskim "podejmowano telefoniczną próbę przymuszenia go do stawienia się do pracy i wykonywania czynności służbowych", co powinno być potraktowane przez przełożonych jako wykroczenie. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. [...] A. R. dodatkowo podniósł, że opinia służbowa sporządzona przez jego bezpośredniego przełożonego, [...] E. W. jest wadliwa także z tego powodu, że został wyznaczony na stanowisko o numerze identyfikacyjnym [...], natomiast zaopiniowany został na innym stanowisku służbowym - o numerze identyfikacyjnym [...], co jednoznacznie wynika ze strony 1 opinii służbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania przedmiotowa opinia została utrzymana w mocy, o czym zainteresowany został powiadomiony w dniu [...] kwietnia 2011 r., podczas rozmowy telefonicznej, przez wyższego przełożonego, tj. Szefa [...] (k. [...] akt adm. sprawy). W dniu [...] kwietnia 2011 r. [...] A. R. dodatkowo zostało przesłane pismo, w którym jeszcze raz poinformowano oficera o rozstrzygnięciu w sprawie złożonego odwołania od opinii służbowej z dnia [...] stycznia 2011 r., podkreślając, że przedmiotowa opinia jest ostateczna oraz załączając przedmiotową opinię do tego pisma wraz z rozstrzygnięciem oraz stanowiskiem opiniującego w sprawie odwołania od opinii służbowej [...] A. R. (k. [...] akt adm. sprawy). W związku z powyższym, na wniosek Szefa [...], Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, rozkazem personalnym nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] czerwca 2011 r., zwolnił [...] A. R. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2011 r., wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Wymieniony rozkaz doręczono oficerowi w dniu [...] lipca 2011 r., od którego odwołał się w dniu [...] lipca 2011 r., zaskarżając rozkaz w całości, do Ministra Obrony Narodowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Obrony Narodowej, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r., uchylił rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2011 r., w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawę prawną rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] czerwca 2011 r. stanowi art. 111 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, co powoduje, że zwolnienie ma charakter obligatoryjny, a ocenie organu II instancji podlega jedynie formalna prawidłowość procesu opiniowania. Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, że opinia służbowa za okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., która stała się podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, była poddana kontroli zgodnie z art. 26 ust. 15 - 17 wojskowej ustawy pragmatycznej, w wyniku której, wystawiona oficerowi ogólna ocena niedostateczna nie uległa zmianie. Opinia ta była ostateczna w rozumieniu art. 26 ust. 18 wojskowej ustawy pragmatycznej i stanowiła podstawę do obligatoryjnego zwolnienia [...] A. R. z zawodowej służby wojskowej. Odnosząc się do zarzucanych przez odwołującego zarzutów odnośnie procesu opiniowania i wydanej opinii służbowej organ podniósł, że przedmiotową opinię służbową sporządzono kierując się przepisem art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu, którego proces rozpoczyna się na sześć miesięcy przed dniem upływu kadencji na stanowisku służbowym - w przypadku żołnierza służby stałej. W rozpatrywanym przypadku kadencja na zajmowanym przez [...] A. R. stanowisku służbowym [...] [...], upłynęła w dniu [...] czerwca 2011 r., a w związku z tym proces opiniowania oficera rozpoczął się w styczniu 2011 r. Oficer we wskazanej opinii służbowej w pkt IV lit. B, w zakresie dotyczącym wywiązywania się z obowiązków służbowych, otrzymał średnią ocen 2,4. Natomiast w zakresie dotyczącym cech osobowych (pkt IV lit. A) na 12 ocenianych cech, z 8 z nich oficer został oceniony na 1. W tym stanie rzeczy, zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 34, poz. 184), jeżeli opiniowany uzyskał z wywiązywania się ze wszystkich obowiązków służbowych średnią ocen w przedziale 2,51 - 3,50 to ogólną oceną opiniowanego jest ocena dostateczna. Ponieważ jednak z § 4 ust. 3 przywołanego rozporządzenia wynika, że w przypadku uzyskania przez opiniowanego za więcej niż połowę ocenianych cech osobowych oceny 1, ogólną ocenę opiniowanego obniża się o jeden stopień, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia należało oficerowi wystawić ogólną ocenę niedostateczną. Organ podkreślił ponadto, że opiniowany został zapoznany z opinią służbową w dniu [...] lutego 2011 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz, że korzystając z przysługującego mu uprawnienia, w dniu [...] lutego 2011 r. wystąpił do Szefa [...] z odwołaniem od przedmiotowej opinii, w wyniku którego opinia służbowa została utrzymana w mocy (co wskazano w punkcie VII opinii). Ponadto został poinformowany o jej treści tj. utrzymaniu w mocy opinii służbowej, w dniu [...] kwietnia 2011 r. o podczas rozmowy telefonicznej, uznanej za rozmowę służbową, co zostało stwierdzone odręczną adnotacją Szefa [...], sporządzoną na egzemplarzu aktowym opinii służbowej. Dodatkowo, w dniu [...] kwietnia 2011 r. zostało stronie przesłane pismo na adres zamieszkania, w którym raz jeszcze organ poinformował oficera o rozstrzygnięciu w sprawie jego odwołania od opinii służbowej, jednocześnie dołączając przedmiotową opinię wraz z rozstrzygnięciem. W związku z powyższym, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.) w dniu [...] maja 2011 r. Szef [...] wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr MON z wnioskiem w sprawie zwolnienia [...] A. R. z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, wskazując zaistnienie przesłanki określonej w art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej, zaś Dyrektor Departamentu Kadr MON uwzględnił przedmiotowy wniosek i zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej. Od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Ministra Obrony Narodowej [...] A. R. (zwany dalej także "skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o jej uchylenie w całości oraz rozkazu personalnego nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2011 r. (punkt [...]), względnie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadku uznania, że miało miejsce wydanie wskazanych decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., o stwierdzenie nieważności ich nieważności. Ponadto wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu na okoliczność, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz o zasądzenie od organu - Ministra Obrony Narodowej - na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na zasadzie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej także "k.p.a."), poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji (rozkaz personalny) o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej oraz ustalającej nową datę tego zwolnienia w sytuacji, w której skarżący, będąc niewątpliwie stroną postępowania w sprawie zwolnienia, został pozbawiony prawa udziału w postępowaniu przed organem I instancji; 2) art. 118 ustawy pragmatycznej, poprzez nieuwzględnienie, że postępowanie organu I instancji w sprawie wydania rozkazu personalnego zostało wszczęte i było prowadzone przez ten organ z rażącym naruszeniem podstawowej zasady jawności, w stosunku do żołnierza zawodowego, postępowania związanego ze zwolnieniem tego żołnierza z zawodowej służby wojskowej, która to zasada została wyrażona w powołanym przepisie; 3) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 28 k.p.a., poprzez niezakwalifikowanie decyzji organu I instancji jako dotkniętej wadliwością, polegającą na wydaniu rozkazu personalnego w postępowaniu prowadzonym bez zapewnienia jakiegokolwiek czynnego udziału skarżącego, posiadającego status strony w rozumieniu powołanych przepisów; a w konsekwencji 4) art. 7, 79 i 81 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie, że skarżący jako strona został pozbawiony możności uczestniczenia w postępowaniu dowodowym przed organem I instancji oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów - w tym podstawowego dowodu z opinii służbowej stanowiącej podstawę zwolnienia, w rezultacie czego żadne okoliczności faktyczne ustalone w sprawie przez organ I instancji nie mogły być uznane za udowodnione i nie mogły prowadzić do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego; 5) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, w której skarżący nie brał udziału jako strona w postępowaniu przed organem I instancji, a tym samym sprawa wymagała ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości; 6) art. 8, 9, 10 § 1 oraz art. 73 § 2 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem postępowania w sprawie, tj. przed upływem zakreślonego skarżącemu przez organ II instancji terminu na uzupełnienie braków wniosku skarżącego o wydanie z akt sprawy odpisów nowych dowodów z dokumentów, zebranych w postępowaniu dodatkowym przez organ II instancji, a w rezultacie przed wniesieniem do organu pisma skarżącego w tym przedmiocie z dnia [...] października 2011 r. i dokonaniem przez organ rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o wydanie odpisów. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 111 pkt 6 w zw. z art. 26 ustawy pragmatycznej, poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego w zakresie rozstrzygnięcia o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej w sytuacji, w której nie została spełniona przesłanka zwolnienia określona w tym przepisie, jako że opinia służbowa zawierająca niedostateczną ogólną ocenę skarżącego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a tym samym ocena ta nie mogła stanowić podstawy zastosowania art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej; 2) art. 111 pkt 6 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy pragmatycznej, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż w każdym przypadku otrzymania przez żołnierza zawodowego niedostatecznej oceny w opinii służbowej organ właściwy w sprawie zwolnienia takiego żołnierza ze służby wojskowej jest obowiązany obligatoryjnie i, w ujęciu organu, automatycznie zastosować art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu od opinii służbowej podkreślił, że przy sporządzaniu opinii, która stała się podstawą do jego zwolnienia ze służby, zostały naruszone zasady jawności opiniowania oraz prawa opiniowanego do udziału w procesie opiniowania. Podkreślił przy tym, że zarówno opiniujący jak i organ rozpoznający odwołanie od opinii ma możliwość wpisania własnych propozycji co do dalszego przebiegu służby w dziale III arkusza opinii służbowej, zgodnie z § 6 rozporządzenia, czego organy nie uczyniły, tym samym naruszając jego prawo do udziału w procesie opiniowania i przedstawienia własnych propozycji dalszego przebiegu służby. Ponadto podniósł, że pomimo braku upływu terminu na wniesienie odwołania od pierwotnej opinii służbowej z dnia [...] stycznia 2011 r. (doręczonej mu w dniu [...] lutego 2011 r.) opiniujący - Szef [...] - już w dniu [...] lutego 2011 r. wpisał w dziale VIII arkusza opinii propozycję dotyczącą przebiegu dalszej służby o treści "Zwolnić z zawodowej służby wojskowej", co stanowi naruszenie prawa albowiem adnotacja taka była przedwczesna wobec faktu, iż opinia służbowa nie była jeszcze wówczas ostateczna. Zarzucił także, że pomimo złożenia w ustawowym terminie odwołania z dnia [...] lutego 2011 r. od opinii służbowej (zgodnie z art. 26 ust. 15 ustawy pragmatycznej), już w dniu [...] marca 2011 r. Szef [...], jako organ właściwy do określenia indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej, wpisał w dziale X arkusza opinii służbowej prognozę o treści: "Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej", co uznać należy za czynność niewątpliwie przedwczesną, gdyż opartą na kwestionowanej w odwołaniu opinii nieostatecznej. Niezależnie od powyższych naruszeń wskazał, że w dniu [...] czerwca 2011 r. została mu doręczona "dodatkowa" opinia służbowo wraz z ponownie określoną przez Szef [...] indywidualną prognozą z dnia [...] maja 2011 r. "o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej" na "pojedynczej karcie", co również stanowi, w jego ocenie, naruszenie zasad postępowania. Zarzucając brak podstaw dla niedostatecznej oceny zawartej w opinii służbowej oraz jej nieprawdziwość skarżący podniósł, że mimo, iż w opinii powołano się na notatkę, że opiniujący przeprowadził z nim w dniu [...] lutego 2010 r. rozmowę na okoliczność niewłaściwie wykonywanych obowiązków służbowych, to notatka ta nigdy nie została mu przekazana do wiadomości. Zaskarżona opinia pominęła także okoliczność wykonywania przez niego obowiązków służbowych w MON w Departamencie Ochrony Informacji Niejawnych, za którą otrzymał pozytywną opinię. W konkluzji skarżący po raz kolejny wskazał, że opinia służbowa sporządzona została z rażącym naruszeniem przepisów regulujących opiniowanie i dlatego nie może być podstawą do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej. Zwrócił też uwagę, że rola organu II instancji, jako rozpoznającego odwołanie, nie może sprowadzać się jedynie do ustalenia faktu otrzymania oceny niedostatecznej w opinii służbowej czy też kwestii procesu opiniowania wyłącznie od strony formalnej – tak jak w realiach zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej także jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co istotne, sądy administracyjne nie oceniają rozstrzygnięć organu administracji po kątem jego słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatrują sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga analizowana pod tym kątem, w ocenie Sądu, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 111 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750, ze zm. - zwanej dalej także "wojskową ustawą pragmatyczną"), żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Właściwość organu w przypadku zwolnienia na podstawie powołanego przepisu określa art. 115 ust. 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej, następuje decyzją organu wymienionego w art. 114 ust. 4. Stosownie natomiast do tego przepisu organem właściwym, w odniesieniu do żołnierzy zawodowych korpusu oficerów zawodowych innych niż wskazani w art. 44 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jest dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwy do spraw kadr. Przytoczone przepisy prowadzą do pierwszej istotnej konstatacji, a mianowicie, że rozkaz personalny nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] czerwca 2011 r., wbrew twierdzeniom skarżącego, został wydany przez właściwy organ, tj. Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (rozkaz ten został w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego uchylony w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i wyznaczony na dzień [...] listopada 2011 r., zaś w pozostałej części utrzymany w mocy). Imperatywna forma czasownika "zwalniać", zastosowana w art. 111 pkt 6 pragmatycznej ustawy wojskowej przesądza o tym, że w razie wypełnienia hipotezy normy w nim zawartej, to jest w razie otrzymania przez żołnierza zawodowego niedostatecznej oceny ogólnej w okresowej opinii służbowej, właściwy organ zobowiązany jest do wydania decyzji o zwolnieniu tego żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku jakiejkolwiek możliwości alternatywnego rozwiązania, a w szczególności nie przyznał organom wojskowym prawa do ewentualnego pozostawienia w służbie niedostatecznie ocenionego żołnierza. Postępowanie dowodowe w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie przywołanego art. 111 pkt 6 pragmatycznej ustawy wojskowej sprowadza się więc w gruncie rzeczy do ustalenia istnienia bądź nieistnienia wskazanej przesłanki obligatoryjnego zwolnienia, tj. ustalenia, czy żołnierz otrzymał niedostateczną ogólną ocenę w okresowej opinii służbowej. Zauważyć przy tym należy, że organ zwalniający (w rozpoznawanej sprawie - Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej jako organ I instancji oraz Minister Obrony Narodowej jako organ odwoławczy) jest związany wydaną opinią. Nie może prowadzić postępowania dowodowego mającego na celu weryfikację jej treści i zawartej w niej oceny. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. dla przykładu: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 63/06, LEX nr 202333, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1507/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne przy tym jest jednak, że tylko ocena zawarta w opinii sporządzonej zgodnie z przepisami regulującymi procedurę opiniowania, może być podstawą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 6 powoływanej ustawy. Skarżący dowodzi, że organy wydając decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej naruszyły właśnie przepisy regulujące procedurę opiniowania i to w taki sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania, a nawet na ważność tego postępowania. W konsekwencji wydano decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej w sytuacji, w której nie została spełniona przesłanka zwolnienia określona w art. 111 pkt 6 w zw. z art. 26 wojskowej ustawy pragmatycznej, gdyż opinia służbowa zawierająca niedostateczną ogólną ocenę została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, poprzez pogwałcenie zasady czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji i jawności opiniowania oraz prawa opiniowanego do udziału w procesie opiniowania. Jako przykład skarżący wskazuje niemożność umieszczenia w dziale III arkusza opinii służbowej własnych propozycji dotyczących dalszego przebiegu służby wojskowej i tym samym wypowiedzenia się do przyszłości w zawodowej służbie wojskowej. Wskazuje też, iż cały proces opiniowania był wadliwy albowiem dotyczył nieprawidłowo określonego stanowiska służbowego, gdyż numer stanowiska służbowego został odręcznie zmieniony przez organ opiniujący. Zarzuty te, w ocenie Sądu, są bezpodstawne. Regulację w zakresie opiniowania żołnierzy zawodowych zawiera art. 26 wojskowej ustawy pragmatycznej oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 34, poz. 184, zwane dalej "rozporządzeniem"). Analiza powyższych przepisów prowadzi do generalnego wniosku, że – oprócz charakteru merytorycznego - mają one także walor gwarancyjny. Ich rolą jest bowiem także ochrona opiniowanego żołnierza przed niesumiennym, czy też stronniczym działaniem przełożonego dokonującego oceny. W kontekście związania organu prowadzącego postępowanie w sprawie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej niedostateczną ogólną oceną zawartą w opinii okresowej, niezbędna jest zatem również potrzeba ustalenia takich okoliczności, jak: prawidłowość i zakres merytoryczny opiniowania, doręczenie opinii służbowej, pouczenie żołnierza o przysługującym odwołaniu i trybie jego wniesienia, czy też sporządzenie opinii w przepisanym terminie. Ewentualne pominięcie w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ zwalniający ustalenia tych okoliczności może stanowić naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei zwolnienie dokonane na podstawie art. 111 pkt 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w oparciu o niedostateczną ocenę zawartą w opinii okresowej, sporządzonej z naruszeniem przepisów regulujących proces opiniowania, w szczególności dotyczących jawności sporządzonej opinii, czy też możliwości ustosunkowania się do niej, stanowiłoby naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ocena zawarta w opinii nieodpowiadającej przedstawionym wyżej wymaganiom, nie jest bowiem oceną, o której mowa w art. 111 pkt 6. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej, w brzmieniu obowiązującym w czasie opiniowania skarżącego zakończonego wydaniem opinii zawierającej niedostateczną ogólną oceną, która stała się podstawą zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu, którego proces rozpoczyna się na sześć miesięcy przed dniem upływu kadencji na stanowisku służbowym w przypadku żołnierza służby stałej. W rozpoznawanej sprawie kadencja na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym [...] [...] upłynęła w dniu [...] czerwca 2011 r., w związku z czym proces opiniowania oficera rozpoczął się w styczniu 2011 r. Opinię służbową sporządzał osobiście bezpośredni przełożony żołnierza zawodowego (art. 26 ust. 12 ustawy) tj. – Szef [...]. Opinia służbowa, zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy, ma na celu ocenę wykonywania przez żołnierza zawodowego obowiązków służbowych i stanowi podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby. W opinii tej przełożony ocenia wywiązywanie się żołnierza zawodowego z poszczególnych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym oraz jego cechy osobowe (art. 26 ust. 4). Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że opinia dotyczy "zajmowanego stanowiska służbowego", zgodnego i wynikającego z tzw. Karty Opisu Stanowiska (zwanej dalej także "KOS"). Przesądza o tym jednoznacznie treść § 3 ust. 1 pkt 2) i § 4 ust. 1 rozporządzenia, według którego opiniujący ocenia wywiązywanie się opiniowanego z poszczególnych obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Uwaga ta ma o tyle istotne znaczenie na gruncie rozpatrywanej sprawy, że skarżący w jednym z zarzutów skargi odnoszącej się do procesu opiniowania podnosi, że przełożony winien wziąć pod uwagę także okres wykonywania obowiązków służbowych podczas misji pokojowych, w tym ostatniej z okresu [...] – [...] r. [...], w której wystawiono mu ocenę celującą. Taki pogląd, w świetle przytoczonego przepisu, jest nieuprawniony. W tym miejscu zaznaczyć także trzeba, że w ramach opiniowania służbowego żołnierza zawodowego w służbie stałej określa się jego indywidualną prognozę przebiegu zawodowej służby wojskowej: bliższą i dalszą, przy czym - co istotne – od indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej, określonej dla żołnierza zawodowego w opinii służbowej, w myśl ust.16 art. 26 omawianej ustawy, odwołanie nie przysługuje. Dlatego też zarzut skarżącego, że pomimo złożenia w ustawowym terminie odwołania z dnia [...] lutego 2011 r. od opinii służbowej (zgodnie z art. 26 ust. 15 ustawy pragmatycznej), Szef [...], jako organ właściwy do określenia indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej, "już w dniu [...] marca 2011 r. wpisał w dziale X arkusza opinii służbowej prognozę o treści: "Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej", a więc przed rozpoznaniem odwołania, jest oczywiście chybiony. Na podstawie ocen wynikających z opinii służbowej, przełożony zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy, wystawia ogólna ocenę opiniowanego żołnierza zawodowego, wyrażoną w skali od 5 do 2 (tj. bardzo dobra, dobra, dostateczna i niedostateczna). Skarżący w opinii służbowej w pkt IV lit. B, w zakresie dotyczącym wywiązywania się z obowiązków służbowych, otrzymał średnią ocen 2,4. Natomiast w zakresie dotyczącym cech osobowych (pkt IV lit. A) na 12 ocenianych cech, z 8 z nich oficer został oceniony na 1. W tym stanie rzeczy, zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, skoro opiniowany uzyskał z wywiązywania się ze wszystkich obowiązków służbowych średnią ocen w przedziale 2,51 - 3,50 to ogólną oceną opiniowanego winna być ocena dostateczna. Ponieważ jednak z § 4 ust. 3 przywołanego rozporządzenia wynika, że w przypadku uzyskania przez opiniowanego za więcej niż połowę ocenianych cech osobowych oceny 1, to ogólną ocenę opiniowanego obniża się o jeden stopień. Dlatego też zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia należało skarżącemu wystawić ogólną ocenę niedostateczną. Z przytoczonych do tej pory przepisów oraz stanu faktycznego sprawy wynika, że opiniowanie skarżącego odbyło się w zgodzie z celem opiniowania, w przypisanym terminie, a uzyskana przez skarżącego ocena odpowiada wymogom określonym w przepisach § 2 do § 5 rozporządzenia. Skarżący jako fundamentalny zarzut podnosi, że został pozbawiony prawa udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Z poglądem takim nie sposób się zgodzić. Skarżący z kwestionowana opinią służbową został zapoznany w dniu [...] lutego 2011 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. Taki tryb doręczenia wyniknął z faktu przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim i – w ocenie Sądu – odpowiada przepisowi art. 26 ust. 13 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przełożony jest obowiązany doręczyć, za pokwitowaniem, potwierdzoną kopię opinii służbowej żołnierzowi zawodowemu, którego ona dotyczy, w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia, wraz z pouczeniem o przysługującym żołnierzowi prawie do wniesienia odwołania od opinii. Podnieść należy, że przepis ten nie statuuje obowiązku "osobistego" doręczenia opinii zainteresowanemu oficerowi przez przełożonego i przedstawienia opiniowanemu do potwierdzenia. W okolicznościach sprawy bezspornym jest, że skarżący potwierdził fakt zapoznania się z opinią służbową poprzez fakt własnoręcznego podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesłanej opinii. Wskazywany w skardze przez skarżącego jako prawidłowy w jego przypadku tryb doręczenia "alternatywnego", o którym mowa w art. 26 ust. 14 ustawy, mógłby mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdyby odmówił przyjęcia kopii opinii służbowej. Po rozpoznaniu odwołania, właściwy przełożony utrzymał opinię służbową w mocy w trybie § 8 ust. 3 pkt 1) rozporządzenia, o czym skarżący został poinformowany podczas rozmowy telefonicznej w dniu [...] kwietnia 2011 r. – co zostało stwierdzone odręczną adnotacją Szefa [...], sporządzoną na egzemplarzu aktowym opinii służbowej. Także i w tym przypadku, w ocenie Sądu, dochowano obowiązującego przepisami trybu. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 4 rozporządzenia, wyższy przełożony w trakcie rozmowy służbowej informuje opiniowanego oraz opiniującego o sposobie rozpatrzenia odwołania, potwierdzając fakt rozmowy własnoręcznym podpisem w dziale VII arkusza. Podkreślić należy, że przepis ten nie zastrzega, że rozmowa taka musi mieć charakter rozmowy indywidualnej, a zatem może odbyć się za pośrednictwem technicznych środków łączności. Istotne jest jedynie aby treść przekazanej informacji była dla jej adresata jednoznaczna, a jej fakt znalazł potwierdzenie w dziale VII arkusza w formie własnoręcznego podpisu przełożonego rozpatrującego odwołanie. Dodać należy, że niezależnie od wskazanego wyżej trybu powiadomienia skarżącego o sposobie rozpoznania jego odwołania od opinii służbowej, w dniu [...] kwietnia 2011 r. zostało przesłane pismo do skarżącego, w którym jeszcze raz organ poinformował oficera o rozstrzygnięciu w sprawie jego odwołania, jednocześnie załączając przedmiotową opinię wraz z rozstrzygnięciem. W ocenie Sądu, z przytoczonego stanu faktycznego sprawy wynika jednoznacznie, że zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasady jawności opiniowania oraz prawa do udziału w procesie opiniowania jest, w ocenie Sądu, nieuprawniony. Co więcej, analiza materiałów dotyczących procesu opiniowania skarżącego prowadzi do wniosku, że skarżącemu zapewniono nie tylko czynny udział w procesie opiniowania, w tym w postępowaniu odwoławczym, ale wychodząc poza przyjęte standardy wynikające ze wskazanych przepisów, umożliwiono mu przedstawienie swoich racji także poza trybem związanym z procedurą opiniowania. Dla przykładu dniu [...] września 2011 r. przedstawiciele organu odwoławczego podczas spotkania ze skarżącym wysłuchali jego wniosków dotyczących postępowania opiniodawczego oraz zarzutów z tym związanych. Niezależnie od tego umożliwiono mu także spotkanie z przedstawicielami Ministra Obrony Narodowej, w trakcie którego składał wyjaśnienia w sprawie, przedstawiał zarzuty i składał oświadczenia w związku z wydaną mu opinią służbową. Reasumując, Sąd uznał, że organy nie dopuściły się wskazywanych przez skarżącego naruszeń prawa w zakresie sporządzania opinii służbowej, w tym w szczególności zasady jawności opiniowania oraz prawa opiniowanego do udziału w procesie opiniowania. Opinie służbową sporządził właściwy organ wojskowy (przełożony służbowy), w przepisanym terminie i odpowiedniej formie. Opiniowany został prawidłowo zapoznany z jej treścią i w ustawowym terminie wniósł od niej odwołanie, które zostało rozpatrzone przez właściwego przełożonego w przepisanym terminie. Wyższy przełożony rozstrzygnął ostatecznie sprawę, dokonując na oryginale opinii stosownych adnotacji, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem oraz powiadamiając o tym skarżącego, tym samym dopełniając wymogów przewidzianych w § 8 ust. 3 pkt 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. Skarżący był należycie informowany o rozstrzygnięciach związanych z opiniowaniem, jak również rozstrzygnięciach związanych z postępowaniem wyższych przełożonych rozpatrujących jego odwołanie od zaskarżonej opinii służbowej. Dlatego też zarzut, iż postępowanie w sprawie wydania opinii służbowej przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady jawności nie ma uzasadnienia. Wskazanie przez organ opiniujący niewłaściwego numeru stanowiska służbowego, który to numer został poprawiony - na właściwy, nie miało wpływu na ocenę wystawioną przez przełożonych w opinii służbowej, gdyż ponad wszelką wątpliwość opiniowanie dotyczyło zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, wynikającego z KOS. Dla prawidłowości oceny procesu opiniowania bez znaczenia pozostaje również fakt niezłożenia przez odwołującego propozycji co do dalszego przebiegu jego służby wojskowej. Wprawdzie, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych, opiniowany na każdym etapie procesu opiniowania prowadzonego w jednostce wojskowej może wpisać własne propozycje dotyczące dalszego przebiegu służby, które umieszcza się w dziale III arkusza, to jednak w ocenie Sądu, brak takich propozycji ze strony opiniowanego nie rzutuje w sposób negatywny na proces związany z wydaniem opinii, a tym bardziej na ważność tej opinii w świetle obowiązujących przepisów prawa. Jak już bowiem podkreślono wcześniej, opinia służbowa ma na celu ocenę wywiązywania się opiniowanego z jego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Własne propozycje opiniowanego dotyczące dalszego przebiegu służby mają jedynie na celu – jak zresztą sam słusznie zauważa skarżący w skardze – optymalizację dalszego przebiegu służby żołnierza zawodowego w aspekcie jego indywidualnej prognozy rozwoju zawodowego, przy uwzględnieniu jego cech osobowych i doświadczenia zawodowego, a więc odnoszą się pro futuro. Tymczasem opinia służbowa dotyczy oceny dotychczasowego przebiegu służby opiniowanego przez uprawnionego przełożonego. Inaczej mówiąc, brak "własnych" propozycji opiniowanego, w ocenie sądu, nie może niweczyć lub dezawuować sporządzonej przez przełożonego opinii służbowej. Odwrotny charakter ma natomiast propozycja przebiegu dalszej służby opiniowanego dokonana przez opiniującego. Zgodnie z § 9 rozporządzenia, opiniujący przedstawia w dziale VIII arkusza, przy uwzględnieniu wystawionej ogólnej oceny i innych informacji w niej zawartych, propozycję przebiegu dalszej służby opiniowanego, określając stanowisko służbowe i jednostkę wojskową albo przeniesienie do rezerwy kadrowej, albo zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Z przepisu tego wynika jednoznaczny obowiązek prawny opiniującego co do przedstawienia propozycji dalszej służby opiniowanego w kierunku jednego z trzech wymienionych wskazań. Opiniujący, przedstawiając propozycję dotyczącą zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, działał więc w granicach i w zgodzie z przepisami prawa i – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie było to działanie "przedwczesne". Przepis ten nie uzależnia bowiem takiej propozycji od rozpatrzenia odwołania zainteresowanego. W związku z tym opiniujący nie naruszył prawa wpisując w dziale VIII arkusza opinii propozycji zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, a jedynie wypełnił dyspozycje wynikającą z tego przepisu. Jak już wspomniano wcześniej, zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, podstawę do określenia ogólnej oceny opiniowanego stanowi ocena wywiązywania się opiniowanego z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Dlatego też organ słusznie przyjął, że czynności, które wykonywał oficer w ramach corocznej kontroli dokumentów niejawnych nie należały do zakresu obowiązków służbowych na stanowisku służbowym starszego specjalisty. Czynności te wykonywane były w ramach oddelegowania [...] A. R. w związku z roczną kontrolą stanu ochrony informacji niejawnych, która była przeprowadzona w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej na podstawie decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. i nie mogła mieć zasadniczego wpływu na opinię służbową wydawaną na podstawie oceny czynności służbowych związanych zakresem obowiązków wynikających z KOS. Podobna konstatacja dotyczy okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim, który nie wyłącza ani nie powoduje przerwy w opiniowaniu za ten okres, choć jest brana pod uwagę przez opiniującego, czemu przełożony skarżącemu dał wyraz w swojej opinii. Reasumując dotychczasowe rozważania oraz – w szczególności – mając na uwadze przeprowadzona analizę procesu opiniowania skarżącego, zdaniem Sądu, nie można podzielić poglądu skargi, że proces ten był obarczony wadami, które mogłyby zdyskwalifikować jego przebieg, a w konsekwencji doprowadzić do uchylenia decyzji w sprawie zwolnienia [...] A. R. z zawodowej służby wojskowej w oparciu o powyższą przesłankę ustawową. Jako oczywiście bezpodstawne Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji (rozkazu personalnego) o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej w sytuacji, w której skarżący, będąc stroną postępowania w sprawie zwolnienia, został pozbawiony prawa udziału w postępowaniu przed organem I instancji oraz art. 118 ustawy pragmatycznej, poprzez nieuwzględnienie, że postępowanie organu I instancji w sprawie wydania rozkazu personalnego zostało wszczęte i było prowadzone przez ten organ z rażącym naruszeniem podstawowej zasady jawności. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że [...] A. R. brał czynny udział zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i organem odwoławczym, notabene wykazując zwłaszcza w postępowaniu odwoławczym dużą aktywność. Skarżący został, w szczególności, należycie poinformowany o rozpoczętej procedurze dotyczącej zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania oceny niedostatecznej z opinii służbowej. W opinii tej wskazano bowiem jako propozycję przebiegu dalszej służby wojskowej zwolnienie z zawodowej służby wojskowej, zaś w indywidualnej prognozie przebiegu zawodowej służby wojskowej wpisano zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. O fakcie utrzymania w mocy opinii służbowej wraz z prognozą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oficer został poinformowany w dniu [...] kwietnia 2011 r. telefonicznie przez wyższego przełożonego rozpatrującego odwołanie. Z kolei o indywidualnej prognozie przebiegu zawodowej służby wojskowej o treści: "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej" oficer został poinformowany w dniu [...] maja 2011 r. Wobec otrzymania przez [...] A. R. niedostatecznej ogólnej oceny w opinii okresowej, dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący zajmował stanowisko służbowe, stosownie do treści § 5 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483 ze zm.), zobowiązany był niezwłocznie wystąpić do organu zwalniającego, poprzez organ właściwy do wyznaczania na stanowisko służbowe, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, dołączając do wniosku prawomocną opinię służbową. Po otrzymaniu wniosku organ zwalniający przeprowadził postępowanie, którego przedmiotem było ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby - otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej. Już choćby z przytoczonych okoliczności wynika, że nie można przychylić się do argumentu skarżącego, że nie wiedział o postępowaniu związanym ze zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej. Przypomnieć należy, że niedostateczna ogólna ocena zawarta w opinii okresowej z dnia [...] stycznia 2011 r. stanowi przesłankę obligatoryjnego zwolnienia, o której mowa w art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej. Skarżący, jako wieloletni oficer i żołnierz zawodowy musi mieć świadomość, że konsekwencją otrzymania ostatecznej opinii służbowej z tak określoną prognozą jest wszczęcie przez organ postępowania w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dlatego też zarzuty skarżącego, że nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jak również, że prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału strony, a w konsekwencji, doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego są, w ocenie Sądu, bezpodstawne. Poczynione wyżej ustalenia dotyczące prawidłowości opiniowania służbowego prowadzą do wniosku, że Dyrektor Departamentu Kadr MON właściwie ustalił, iż w odniesieniu do [...] A. R. zaistniała przesłanka opisana w art. 111 pkt 6 ustawy pragmatycznej i rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r. zasadnie zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Ze względu na treść art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym wniesienie odwołania w terminie, wstrzymuję wykonanie decyzji, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2011 r. prawidłowo uchylił rozkaz Dyrektora Departamentu Kadr MON w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2011 r. W pozostałej części organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Odnosząc się do wniosku skarżącego, złożonego w dniu [...] sierpnia 2011 r., w którym wskazał, że wniosek Szefa [...] z dnia [...] maja 2011 r. o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej nie posiadał adnotacji świadczącej o poparciu tego wniosku lub też braku poparcia przez Szefa [...] wskazać należy za organem, że rola Zarządu [...] w przedmiotowej sprawie sprowadza się do wykonywania czynności technicznych związanych z procedurą zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej. Natomiast organem uprawnionym do zwolnienia ze służby, zgodnie z art. 114 ust. 4 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, jest dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr. Dlatego też nie ma znaczenia czy wniosek z dnia [...] maja 2011 r., dotyczący zwolnienia [...] A. R. z zawodowej służby wojskowej, posiadał poparcie Szefa [...], czy też brak było takiego poparcia. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że organ poprawnie ustalił stan faktyczny sprawy, dokonał należytej analizy i wydał trafne rozstrzygnięcie w oparciu o właściwe i prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa materialnego. Uzasadnienia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej spełniają wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) rzekł, jak w sentencji wyroku. Rozpoznając sprawę, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 p.p.s.a. albowiem nie dopatrzył się takich uchybień, w świetle których zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.