II SA/Wa 2841/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Aktem mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1, ust. 5 i ust. 7 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował S. Z., z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Powyższy akt mianowania został doręczony zainteresowanemu w dniu 27 listopada 2009 r. W dniu 11 stycznia 2011 r. S. Z. złożył odwołanie od ww. decyzji, domagając się mianowania na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W odwołaniu podniósł, że w trakcie pełnienia służby zajmował stanowisko służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, tj. w okresie od [...] maja 2002 r. do [...] maja 2004 r. zajmował stanowisko kierującego sekcją ogólną. Służba na tym stanowisku związana była wprost z podporządkowaniem innych funkcjonariuszy i pracowników sekcji. W ocenie odwołującego się potwierdzają to dokumenty: regulamin organizacyjny jednostki Urzędu Celnego w [...] oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień. Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania S. Z. od aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, wskazał, iż w przypadku S. Z. przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Organ podniósł, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że przed dniem wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, tj. na dzień 30 października 2009 r., S. Z. zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...]. Wobec powyższego, obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie wyżej wymienionego funkcjonariusza na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej - zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu rewidenta, starszego rewidenta celnego, rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego określa się stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej. Ponadto organ wskazał, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., którego zastosowania w sprawie domaga się S. Z., odnosi się wprost do stanu sprzed dnia wejścia w życie ustawy, co dosłownie wynika z jego brzmienia. Wobec powyższego winno się nadać mu takie znaczenie, jakim ustawodawca posługiwał się na gruncie ustawy uchylonej. Skoro więc na gruncie poprzedniego stanu prawnego istniały stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników, a które ustawodawca wymienia wprost w art. 17 ust. 13 ustawy uchylanej, to bezzasadny jest postulat interpretowania powyższego przepisu w innym znaczeniu. Z treści powołanego wyżej art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy wynika w sposób jednoznaczny, że źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. W tym stanie rzeczy, zdaniem Szefa Służby Celnej, brak jest podstaw do zastosowania rozszerzającej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał rozszerzyć, poza osoby formalnie pełniące służbę na stanowisku związanym z podporządkowaniem funkcjonariuszy lub pracowników, krąg podmiotów, które winny być mianowane do ww. korpusu, to unormowałby taką sytuację stosownym zapisem wprost. Szef Służbowy Celnej, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 427/11, podkreślił również, że zwrot "przed dniem wejści w życie ustawy", zawarty w art. 223 ust 3 ustawy o Służbie Celnej, nie może być odczytywany inaczej niż jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Inna interpretacja tego zwrotu, tj. wskazująca, iż chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłaby w efekcie do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że argumentem przemawiającym za zasadnością żądania S. Z., dotyczącego przyznanania stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, nie może być okoliczność, że pełnił on służbę jako kierujący sekcją oraz że "stanowisko" to związane było wprost z podporządkowaniem innych funkcjonariuszy i pracowników sekcji. Szef Służby Celnej zwrócił uwagę, że takiej kategorii stanowisk (w tym kierowniczych) nie przewidywały przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 23 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (nie przewidują również przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego). Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, niewątpliwie dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 23 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Organ zwrócił również uwagę, że w załączniku Nr 1 (Tabele stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczególowego trybu nadawania im stopni (Dz.U. Nr 25, poz. 301, z późn. zm.), zawierającym pełen katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej, nie wyszczególniono stanowiska "kierownik (kierujący) sekcją". Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w kontekście uregulowań zawartych, tak w ustawie z dnia 23 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak i w ww rozporządzeniu, źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. Wobec powyższego, przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy mógł mieć zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze, wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia. Rozporządzenie to normuje bowiem zamknięty katalog stanowisk, na których, zgodnie z art. 7 ust. 1 uchylonej ustawy, mogą pełnić służbę funkcjonariusze celni. Ponadto Szef Służby Celnej podniósł, że wbrew twierdzeniom S. Z., we wskazanym okresie pełnienia służby w Urzędzie Celnym w [...] nie zajmował on stanowiska służbowego "kierujący sekcją" lecz stanowisko służbowe [...] i następnie [...], określone w załączniku Nr 1 - Tabele stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania w pkt. II - Izby Celne i urzędy celne. W ramach tegoż stanowiska, w Karcie Zakresu Obowiązków i Uprawnień, określone zostały powierzone przez naczelnika urzędu celnego zadania. W końcowej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że nie kwestionuje faktu kierowania przez S. Z. pracą i czynnościami w związku z powierzeniem odpowiedzialności za wykonywanie zadań Sekcji Ogólnej w Urzędzie Celnym w [...]. Potwierdza to karta zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza, jak również odniesienie do tej funkcji w arkuszu oceny funkcjonariusza celnego z 2003 r. Niemniej jednak, zdanem organu, nawet w sytuacji, gdyby kierował on wykonywaniem czynności służbowych sekcji w dniu wejścia w życie omawianej ustawy, fakt ten nie mógłby skutecznie wpłynąć na określenie stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Organ wskazał jednocześnie, iż zaskarżony akt mianowania nie zawierał pouczenia co do przysługującego środka zaskarżenia, co mogło mieć wpływ na niekorzystne dla strony nieskorzystanie z tego środka. Wady w zakresie braku lub nieprawidłowego pouczenia o środkach odwoławczych nie mogą z woli ustawodawcy szkodzić stronie. W tej sytuacji strona może skutecznie dopełnić aktu wniesienia odwołania w każdej chwili, gdyż nie utraciła prawa do dopełnienia tej czynności w myśl wyraźnego przepisu prawa. Powyższe wynika z faktu, iż w takich przypadkach 14-dniowy termin na wniesienie odwołania na decyzję "nie biegnie". Zatem przyjmuje się, że gdy strona wnosi odwołanie, wnosi je skutecznie, jeżeli nawet uchybiła terminowi. S. Z. w skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił organowi: 1. naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa, b) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej) i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej, zawarte w pismach nr [...], [...] oraz o pisemne polecenie [...], c) naruszenie przepisu art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, d) naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu, nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego. W związku z powyższymi zarzutami, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż obowiązek uwzględnienia w jego przypadku przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jako podstawy prawnej mianowania wynika wprost ze stanu faktycznego niniejszej sprawy. W przeszłości pełnił bowiem obowiązki na stanowiskach związanych z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, zatem mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne. Pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinno być bowiem rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Jeśliby bowiem wolą racjonalnego ustawodawcy było zawężenie granic czasowych, umożliwiających określenie nowego stopnia służbowego w korpusie oficerów młodszych, to przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej otrzymałby odmienne brzmienie, np. "Funkcjonariuszowi celnemu, który w okresie bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy (...)" albo "Funkcjonariuszowi celnemu, który w dniu wejścia w życie ustawy (...)", ewentualnie "Funkcjonariuszowi, który w dniu poprzedzającym wejście w życie ustawy (...)". Ustawodawca świadomie zrezygnował z takiego zabiegu. Skarżący podniósł również, że Dyrektor Izby Celnej wydał akt mianowania bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez niego przed 31 października 2009 r. stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Pominięcie przy wydaniu aktu mianowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej spowodowało wyłączenie z zakresu postępowania administracyjnego stanu faktycznego, który winien być obowiązkowo wzięty pod uwagę. Skarżący zarzucił też organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 1 k.p.a., podkreślając, że przepis ten określa w sposób wyczerpujący zakres możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego. Szef Służby Celnej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję - akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r., rozstrzygnął natomiast sprawę tylko w zakresie określenia korpusu, nie wypowiedział się zaś co do stopnia służbowego funkcjonariusza celnego. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Ponadto, zgodnie z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o konieczności uwzględnienia skargi z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od jej treści, poprzez stwierdzenie nieważności skarżonego aktu prawnego w związku z wydaniem go z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tegoż organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości" (wyr. NSA z dnia 6 grudnia 1999 r., IV SA 2028/97, LEX nr 48735) (v. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Komentarz do art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex Omega nr 35/2009). W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. została doręczona skarżącemu w dniu 27 listopada 2009 r. Dlatego też 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 11 grudnia 2009 r. Po tym terminie objęta odwołaniem decyzja stała się ostateczna. S. Z. odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] złożył natomiast dopiero w dniu 11 stycznia 2011 r. W świetle powyższego należy zauważyć, iż strona niewątpliwie nie dochowała terminu ustawowego do wniesienia odwołania. Tym samym jej czynność, polegająca na złożeniu wymienionego środka odwołania, nie mogła wywołać zamierzonego skutku, albowiem odwołanie, jako wniesione po terminie, nie mogło wszcząć postępowania odwoławczego prowadzącego do wydania decyzji merytorycznej. Warunkiem skuteczności tej czynności procesowej jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje zaś bezskuteczność odwołania. Tymczasem organ, pomimo posiadanej wiedzy odnośnie uchybienia terminu, rozpoznał odwołanie decyzją z dnia [...] października 2011 r. A zatem w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji, od którego nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Bez znaczenia dla stwierdzenia powyższego faktu pozostaje okoliczność niepouczenia strony o sposobie zaskarżenia przedmiotowego aktu administracyjnego. Szef Służby Celnej mógł bowiem rozpoznać odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] jedynie po uprzednim przywróceniu skarżącemu na jego wniosek - w trybie art. 58 k.p.a. - terminu do jego wniesienia. Organ odwołał się w tej materii do treści art. 112 k.p.a., który przewiduje, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Stanowisko Szefa Służby Celnej w tej materii uznać należy za błędne. Brak pouczenia strony o sposobie zaskarżenia decyzji nie zmienia bowiem faktu, że stała się ona ostateczna. Okoliczność braku takiego pouczenia uzasadnia natomiast ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia w trybie art. 58 k.p.a., oczywiście o ile zachodzą w analizowanym przypadku wszystkie przesłanki w tym przepisie przewidziane. Zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu znajduje oparcie w szeregu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy tutaj wskazać wyrok NSA z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I ISK 1896/06, czy też postanowienie NSA z 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, postanowienie NSA z 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 382/97, wyrok NSA z 27 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 792/96 czy postanowienie NSA z 30 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 641/96. Na zacytowanie zasługuje teza wyroku NSA z 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że : "Wprawdzie art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji skorzystać". Reasumując, podkreślić należy, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji, od której nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Takie działanie organu godzi w przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że decyzja z dnia [...] października 2011 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do złożenia odwołania od aktu mianowania, albowiem akt mianowania nie zawierał pouczenia o odwołaniu, zatem brak taki nie może szkodzić stronie, nie jest wystarczające. Organ myli tu pojęcia "złożenie odwołania w terminie" z pojęciem "uchybienie terminu do złożenia odwołania" oraz instytucją przywrócenie terminu. Przypomnieć należy, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania jest w niniejszej sprawie bezsporne, a skarżący nie złożył stosownego wniosku o przywrócenie tego terminu. Ponadto wskazać należy, że stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania istotnie nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, jednakże nie można w ten sposób, ani przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować. Natomiast twierdzenie organu, iż z uwagi na brak stosownego pouczenia w akcie mianowania do uchybienia terminu nie doszło, jest nieprawidłowe i narusza wprost dyspozycję art. 129 § 2 k.p.a. Przepis ten z mocy prawa ustanawia czternastodniowy termin do złożenia odwołania. Brak stosownego pouczenia o odwołaniu nie spowodował zaś ustania mocy powyższej normy, a jedynie otworzył skarżącemu drogę do przywrócenia na jego wniosek terminu, który został uchybiony. Brak stosownego pouczenia o środkach odwoławczych nie stwarza możliwości złożenia przez stronę odwołania w każdym czasie, ale jedynie z zachowaniem zasad określonych w art. 58 i art. 59 k.p.a. Wykazane przyczyny nieważności zaskarżonej decyzji stanowią okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia. Sąd nie mógł w tej sytuacji ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi, ani oceniać w tym kontekście decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.