II SA/Wa 2841/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Bogumiła Kobierska, Protokolant starszy specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Minister Sprawiedliwości (dalej MS/organ) decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] (dalej Stowarzyszenie/skarżący) od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] (dalej Prezes SA/organ I instancji) z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. stowarzyszenie wystąpiło do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "Informacji o wysokości wynagrodzeń brutto (w ujęciu miesięcznym), wypłacanym we wrześniu 2018 r., październiku 2018 r., listopadzie 2018 r., grudniu 2018 r. i styczniu 2019 r. pracownicom i pracownikom, delegowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości (dalej MS). Wnoszono o udostępnienie tych informacji w ujęciu: Pracownica/Pracownik 1 - kwota wynagrodzenia brutto w danym miesiącu, (...), Pracownica/Pracownik 2 - kwota wynagrodzenia brutto w danym miesiącu, (...), tj. w formie zanonimizowanej, bez imion i nazwisk poszczególnych pracownic i pracowników. Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2019 r., wysłał do Stowarzyszenia informację, że pięciu pracowników Sądu, zostało delegowanych do MS w okresie wskazanym we wniosku i otrzymali wynagrodzenie zasadnicze zgodne z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagrodzenia urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego z dnia [...] marca 2017 r. Stowarzyszenie dnia [...] marca 2019 roku za pośrednictwem platformy ePUAP wysłało do Sądu wezwanie do wykonania wniosku o udostępnieni informacji publicznej a następnie złożyło skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...] maja 2019 roku, który prawomocny stał się [...] sierpnia 2019 roku, zobowiązał Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2019 roku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Prezes SA decyzją z dnia [...] września 2019 r. działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2018, poz. 1330 z późn. zm. dalej u.d.i.p.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 z późn. zm. dalej Kpa), odmówił udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. W jego ocenie na Prezesie Sądu Apelacyjnego w [...], jako na organie, spoczywa w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązek udzielania informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnice przedsiębiorcy. Stwierdził, że przedmiotowy wniosek stanowi zapytanie o informację publiczną. Uznał, że informacja, o którą zwróciło się Stowarzyszenie, należy do kategorii spraw, do których, na podstawie treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dostęp został wyłączony. Wskazał, że Stowarzyszenie, składając drugi wniosek, miało już wiedzę o imionach i nazwiskach osób, które delegowane zostały do Ministerstwa Sprawiedliwości. Jego zdaniem możliwe stało się ustalenie zajmowanych przez te osoby stanowisk, a tym samym, na podstawie obowiązujących przepisów dotyczących wynagrodzeń urzędników sądowych, istnieje duże prawdopodobieństwo przypisania wcześniej wskazanym już z imienia i nazwiska pracownikom ich wynagrodzenia, co doprowadziłoby do naruszenia ich dóbr osobistych. Wskazał, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia ochronę życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz zakazuje ujawniania informacji dotyczących osoby inaczej niż na postawie u.d.i.p. (art. 47, art. 51 ust. 1). Jego zdaniem obowiązkiem spoczywającym na każdym pracodawcy jest szanowanie godności i innych dóbr osobistych osób wykonujących powierzone im obowiązki. Wskazał, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Wskazał, że zgodnie powołanym przepisem Konstytucji RP, ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W tym stanie rzeczy uznał, że jego stanowisko jest zasadne. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie. Organ działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. decyzją z dnia 30 października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie jest informacja o wysokości wynagrodzeń pracowników Sądu delegowanych do MS. Podniósł, że Stowarzyszenie w związku ze złożonym dnia 30 stycznia 2019 r wnioskiem pozyskało wiedzę o imionach i nazwiskach osób - pracowników Sądu, delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości. Zdaniem organu zasadne jest szczegółowo uzasadnione stanowisko organu I instancji, że realizacja wniosku Stowarzyszenia prowadziłaby do ujawnienia prywatnych informacji dotyczących osób zatrudnionych przez Sąd, bowiem przetwarzanie takich danych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności. Jego zdaniem, Stowarzyszenie w oparciu o już posiadane informacje oraz informacje żądane może zidentyfikować osobę fizyczną. Wskazał, że aby stwierdzić, czy dana osoba fizyczna jest możliwa do zidentyfikowanie, należy wziąć pod uwagę wszelkie rozsądnie prawdopodobne sposoby w stosunku do których istnieje uzasadnienie prawdopodobieństwo, iż zostaną wykorzystane przez administratora lub inną osobę w celu bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania osoby fizycznej. Aby stwierdzić, czy dany sposób może być uzasadnionym prawdopodobieństwem wykorzystanym do zidentyfikowania danej osoby, należy wziąć pod uwagę wszelkie obiektywne czynniki, takie jak koszt i czas potrzebny do jej zidentyfikowania oraz uwzględnić technologię dostępną w momencie przetwarzania danych, jak i postęp technologiczny. Wskazał, że obowiązkiem spoczywającym na każdym pracodawcy jest szanowanie godności i innych dóbr osób wykonujących powierzone im obowiązki. Biorąc to pod uwagę, a także wskazując, że w niniejszej sprawie przetworzenie informacji publicznej nie zostało uzasadnione szczególnym interesem publicznym, uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa SA w [...] jest prawidłowa i rozstrzygnął jak w sentencji niniejszej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez ograniczenie w niniejszej sprawie prawa do informacji nieznajdujące podstawy w potrzebie ochrony wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnych, 2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych, poprzez błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że żądane informacje dotyczą sfery prywatności osób fizycznych, skoro przedmiotem wniosku było udostępnienie zanonimizowanych informacji, 3) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych nie ma zastosowania w przypadku, gdy osoba rezygnuje z przysługującego jej prawa, poprzez brak zastosowania w niniejszej sprawie, 4) art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organowi zawrzeć w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, imion I nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, poprzez niezastosowanie, polegające na przedstawieniu tych informacji w uzasadnieniu decyzji, 5) art. 7 i 77 Kpa, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Stowarzyszenie wskazało, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2019 r. było udostępnienie "Informacji o wysokości wynagrodzeń brutto (w ujęciu miesięcznym), wypłacanym we wrześniu 2018 r., październiku 2018 r., listopadzie 2018 r., grudniu 2018 r. i styczniu 2019 r. pracownicom i pracownikom, delegowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości. Wnosił o udostępnienie tych informacji w ujęciu: Pracownica/Pracownik 1 - kwota wynagrodzenia brutto w danym miesiącu, (...), Pracownica/Pracownik 2 - kwota wynagrodzenia brutto w danym miesiącu, (...), tj. w formie zanonimizowanej, bez imion i nazwisk poszczególnych pracownic i pracowników". W ocenie Stowarzyszenia organy niezasadnie twierdziły, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie jest prawidłowa, bowiem Stowarzyszenie mając wiedzę o imionach i nazwiskach osób, które delegowane zostały do MS, może poprzez ustalenie zajmowanych przez te osoby stanowisk, na podstawie obowiązujących przepisów dotyczących wynagrodzeń urzędników sądowych, z dużym prawdopodobieństwem przypisać wcześniej wskazanym już z imienia i nazwiska pracownikom ich wynagrodzenia, co doprowadziłoby do naruszenia ich dóbr osobistych. Stowarzyszenie twierdzi, że nie posiada dokumentów, pozwalających połączyć personaliów poszczególnych delegowanych pracownic lub pracowników z ich wynagrodzeniem. Podniosło, że takich informacji nie uzyska także w wyniku realizacji wniosku z [...] lutego 2019 r. Wskazało, że wnosiło o udostępnienie tych informacji w formie zanonimizowanej, bez imion i nazwisk i poszczególnych pracownic i pracowników a taki sposób udostępnienia nie pozwala na przypisanie określonych wartości wynagrodzeń do konkretnych osób. Jego zdaniem dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej nie spełnia przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Odmowa udostepnienia informacji doprowadziła do naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że udostępnienie informacji, o której przesłanie zwróciło się Stowarzyszenie, narusza prywatność osób fizycznych. Wskazało, że uzyskanie przez Stowarzyszenie żądanych informacji jest niezbędne do sprawowania społecznej kontroli działań organu władzy sądowniczej w zakresie równego wynagradzania pracownic i pracowników. Realizacja wniosku pozwoli na ustalenie, czy zachodzi dysproporcja zarobków pomiędzy poszczególnymi pracownicami i pracownikami, a to zaś może stanowić impuls do publicznej debaty o zasadności takiego stanu rzeczy. Podnosi, że organ, jeżeli przedstawia takie stanowisko to powinien ustalić, czy osoby, których dotyczą żądane informacje, rezygnują z przysługującego im prawa. Twierdzi, że organ zaniechał zastosowania art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ochrona prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych nie ma miejsca w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego im prawa. Jego zdaniem organ nie wyjaśnił w przekonujący sposób, dlaczego realizacja wniosku mogłaby naruszyć prywatność osoby fizycznej z tego powodu uzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 Kpa oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organowi zawrzeć w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, imion i nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Informacji tych nie zawiera zaskarżana decyzja, zatem choćby z tego powodu powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto podniosło, że do decyzji nie dołączono upoważnienia dla osoby, która podpisała decyzję w imieniu organu (J. K. - Koordynator Biura [...]), i z tego powodu Stowarzyszenie wyraża wątpliwość co do wydania decyzji przez osobę do tego upoważnioną. Wskazuje, że poprzez brak upoważnienia nie jest w stanie zweryfikować samego faktu jego udzielenia, jak i tego, czy wydana decyzja mieści się w jego zakresie. W związku z powyższym wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wedle norm przepisanych W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne. Nie było kwestionowane, że co do zasady, że organ I instancji jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Powyższe prawo podmiotów podlega ograniczeniu w zakresie regulowanym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. do informacji publicznej, w szczególności prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zasadne jest twierdzenie organów, że brzmienie art. 5 u.d.i.p. oznacza, że nie każda informacja publiczna automatycznie staje się jawna. Organ I instancji słusznie twierdzi, że można dokonać podziału informacji publicznych na: ogólnodostępne, o ograniczonym dostępie oraz te, do których dostęp jest wyłączony. W każdym z tych przypadków będzie miał zastosowanie reżim u.d.i.p. (zob. Piotr Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 2011, str. 15). Faktycznie wniosek stanowi zapytanie o informację publiczną jednak informacja, o którą występuje Stowarzyszenie, należy do kategorii spraw, do których, na podstawie treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dostęp został wyłączony. Stowarzyszenie zwróciło się z wnioskiem, dotyczącym pracowników Sądu delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości, żądając wskazania: 1. imion i nazwisk delegowanych w latach 2016-2018 do Ministerstwa Sprawiedliwości pracownic lub pracowników sądu (zarówno sędziów, jak i pracownic i pracowników sądu, niebędących sędziami) wraz ze wskazaniem daty delegacji i jej przyczyny, 2. informacji o wysokości wynagrodzenia delegowanych w latach 2016-2018 do Ministerstwa Sprawiedliwości pracownic i pracowników, które otrzymywali w ostatnim miesiącu przed delegacją, 3. informacji od kiedy do kiedy delegowani w latach 2016-2018 do Ministerstwa Sprawiedliwości pracownicy są lub byli zatrudnieni w sądzie. Organ I instancji przekazał informację w zakresie punktu pierwszego oraz trzeciego zapytania. W zakresie punktu drugiego wniosku dane nie zostały przekazane ze względu na brak zgody pracowników na ujawnienie wysokości ich wynagrodzenia i w tym zakresie wydana została w sprawie decyzja odmowna, która w wyniku złożonego przez Stowarzyszenie odwołania, utrzymana została w mocy decyzją organu z dnia [...] października 2019 r. W tym stanie rzeczy należy uznać za zasadne twierdzenia organów, że Stowarzyszenie ma już wiedzę o imionach i nazwiskach osób, które delegowane zostały do MS. Skarżący dążąc do uzyskania informacji opisanych w pkt. 2 wniosku tj. informacji o wysokości wynagrodzenia delegowanych w latach 2016-2018 do MS pracownic i pracowników, które otrzymywali w ostatnim miesiącu przed delegacją, pozyskuje możliwość ustalenie zajmowanych przez te osoby stanowisk. Mając takie informacje na podstawie obowiązujących przepisów dotyczących wynagrodzeń urzędników sądowych, z dużym prawdopodobieństwem ma możliwość przypisania wcześniej wskazanym już z imienia i nazwiska pracownikom ich wynagrodzenia, co doprowadziłoby do naruszenia dóbr osobistych tych pracowników. Przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) wskazują, że "dane osobowe" oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Natomiast możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować. Aby stwierdzić, czy dana osoba fizyczna jest możliwa do zidentyfikowania, należy wziąć pod uwagę wszelkie rozsądnie prawdopodobne sposoby w stosunku do których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, iż zostaną wykorzystane przez administratora lub inną osobę w celu bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania osoby fizycznej. Aby stwierdzić, czy dany sposób może być z uzasadnionym prawdopodobieństwem wykorzystany do zidentyfikowania danej osoby, należy wziąć pod uwagę wszelkie obiektywne czynniki, takie jak koszt i czas potrzebne do jej zidentyfikowania, oraz uwzględnić technologię dostępną w momencie przetwarzania danych, jak i postęp technologiczny. Katalog dóbr osobistych (nie zamknięty), niezależnie od ochrony przewidzianej innymi przepisami pozostaje pod ochroną prawa cywilnego i zawarty został w art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny. Do kategorii tych dóbr należy zaliczyć także informację o wysokości wynagrodzenia, która wiąże się z prawem do prywatności. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej, bowiem przetwarzanie takich danych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności. (Wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 roku, sygnatura I CSK 190/12). Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim, ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 ustawy konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Biorąc powyższe pod uwagę, w tym przede wszystkim fakt, że w niniejszej sprawie przetworzenie informacji publicznej nie zostało uzasadnione szczególnym interesem publicznym, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i i nie można podzielić argumentów skarżącego opisanych w skardze. Wbrew twierdzeniom opisanym w skardze decyzję z dnia [...] października 2019 r. w imieniu organu podpisał prawidłowo upoważniony pracownik organu J. K. – Koordynator Biura [...]. Jak wnika bowiem z załączonego do akt niniejszej sprawy upoważnienia z [...] lipca 2019 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 268a Kpa upoważnił pana J. K. Koordynatora Biura [...], na czas zajmowania stanowiska, do załatwiania spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej oraz ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny a wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.