II SA/Wa 285/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem mianowanym oddala skargę Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701 ze zm.), rozwiązał z P. W. stosunek pracy z dniem [...] lutego 2010 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Ustalił, że bieg okresu wypowiedzenia rozpoczyna się z dniem [...] grudnia 2009 r. i kończy się dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż zgodnie z powołanym przepisem, Prezes Najwyższej Izby Kontroli może rozwiązać z pracownikiem mianowanym stosunek pracy za wypowiedzeniem w razie osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Podejmując taką decyzję, Prezes NIK uwzględnia długofalową, racjonalną i prowadzoną od lat politykę kadrową, która ma na celu przede wszystkim zapewnienie skutecznego i efektywnego wypełniania zadań przez naczelny organ kontroli państwowej. Prowadzenie kontroli w nowych obszarach, kontroli wspólnych z naczelnymi organami kontroli innych państw, z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym, kontroli w coraz większym stopniu mających charakter finansowo-księgowy, wymusza zmianę profilu zatrudniania pracowników, a tym samym prowadzenia aktywnej polityki kadrowej. Oznacza to między innymi konieczność zatrudniania nowych pracowników posiadających bieżącą wiedzę i doświadczenie zawodowe, zdolnych do zapewnienia wykonywanych przez NIK zadań na wysokim poziomie merytorycznym. Organ wskazał, iż P. W. ukończył 65 lat życia i posiada ponad 45-letni staż pracy, spełnia zatem warunki określone w art. 27 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Uwzględniając dodatkowo prowadzoną w NIK politykę kadrową, wypowiedzenie dokonane na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli jest uzasadnione. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. P. W. zwrócił się do Prezesa NIK o ponowne rozpatrzenie sprawy i umożliwienie mu kontynuowania pracy na stanowisku gł. specjalisty kontroli państwowej. Wskazał, że w 2009 r. nie korzystał ze zwolnień lekarskich, a w wyniku badań okresowych uznany został za zdolnego do pracy na zajmowanym stanowisku do 2013 r. Od kilku lat specjalizuje się w zakresie wykonywania kontroli finansowo-księgowych, w tym kontroli wykonania budżetu państwa. W wyniku jego kontroli przeprowadzonej w 2009 r. wyegzekwowano odszkodowanie za opóźnienie zakończenia robót inwestycyjnych w wysokości [...] zł i przekazano je na konto budżetu państwa. Stwierdził ponadto, że posiada specjalistyczną wiedzę w zakresie bezpieczeństwa ruchu w transporcie kolejowym. Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż P. W. posiada ponad 45-letni staż pracy zawodowej i osiągnął wiek 65 lat. Organ wskazał też na argumenty dotyczące polityki kadrowej przyjętej w Najwyższej Izbie Kontroli, które zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. W. wniósł o zmianę decyzji Prezesa NIK o rozwiązaniu z nim stosunku pracy z dniem [...] lutego 2010 r. i umożliwienie mu kontynuowania pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku [...] w Departamencie [...]. Skarżący podkreślił, iż pracę tę wykonuje bardzo dobrze i w obszernym uzasadnieniu skargi wskazał na wymierne efekty swych działań. Podał, iż nieprawidłowości wykryte w wyniku kontroli Ministerstwa Infrastruktury skutkowały negatywną oceną działalności ministra oraz spowodowały wyegzekwowanie należnego odszkodowania w kwocie [...] zł za opóźnienie robot inwestycyjnych. Ponadto skarżący podniósł, iż w 2009 r. przeprowadził najwięcej kontroli spośród wszystkich kontrolerów Departamentu Komunikacji i Systemów Transportowych NIK. Od 1993 r. specjalizuje się w kontrolach finansowo-księgowych, w tym kontroli wykonania budżetu państwa, która jest najważniejszą kontrolą wykonywaną przez Izbę. Wskazał, iż ma wyższe wykształcenie, posiada specjalistyczną wiedzę w zakresie bezpieczeństwa ruchu w transporcie kolejowym, przez 20 lat był biegłym sądowym przy Sądzie Wojewódzkim w W. i ukończył liczne szkolenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Najwyższej Izby Kontroli wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż podstawę decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z P. W. stanowił przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli, wobec osiągnięcia przez pracownika wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury. Korzystanie z prawa wypowiedzenia stosunku pracy pracownikowi mianowanemu NIK na podstawie tego przepisu nie stanowi dyskryminacji pracownika z uwagi na wiek. Organ podkreślił, że w NIK zasadą jest rozwiązywanie stosunku pracy z pracownikami, którzy osiągnęli wiek emerytalny i nabyli prawo do emerytury. W piśmie z dnia 4 marca 2010 r. skarżący zakwestionował powyższe stwierdzenie organu i wskazał, iż w 2009 r. dwóch pracowników Departamentu, pomimo że osiągnęło wiek emerytalny i nabyło prawo do emerytury, pozostało w pracy, a rozwiązanie stosunku pracy zastosowano wyłącznie do jego osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej Skarga oceniana w aspekcie tych podstaw nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przepis art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701 ze zm.) określa w sposób wyczerpujący przesłanki rozwiązania stosunku pracy z mianowanym pracownikiem NIK. W ustępie 1 uregulowano przesłanki obligatoryjne wypowiedzenia pracownikowi stosunku pracy. Natomiast w ustępie 2 określone zostały przesłanki fakultatywne wypowiedzenia stosunku pracy. Jedną z przesłanek fakultatywnych jest osiągnięcie wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników (art. 93 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy). Bezspornym jest, iż skarżący spełnia warunki, o jakich mowa w art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227), a zatem zaistniała przesłanka umożliwiająca Prezesowi NIK wypowiedzenie pracownikowi mianowanemu stosunku pracy. Użycie przez ustawodawcę w art. 93 ust. 2 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli, zwrotu "można rozwiązać" wskazuje, że decyzja w przedmiocie rozwiązania z pracownikiem mianowanym stosunku pracy za wypowiedzeniem opartym na tej podstawie, ma charakter decyzji uznaniowej. Zatem organ, działając w granicach uznania administracyjnego, obowiązany jest wykazać, dlaczego uznał za zasadne i celowe rozwiązanie z konkretnym pracownikiem stosunku pracy w związku z osiągnięciem przez niego wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury. W ocenie Sądu organ wymogi te spełnił. Podjęta decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy z P. W. czyni zadość zakreślonym przez ustawodawcę granicom regulacji prawnej i wykazuje spełnienie przesłanki z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o NIK. Uzasadnienia obu decyzji wskazują, iż przy ich podejmowaniu doszło do wyważenia interesu indywidualnego i interesu społecznego. Mając na uwadze potrzebę zapewnienia Prezesowi NIK możliwości doboru kadry pracowniczej stosownie do potrzeb i wymagań związanych z funkcjonowaniem kontroli państwowej, nie sposób pozbawić go prawa do zwolnienia z pracy osoby mogącej przejść na emeryturę w sytuacji, gdy prowadzenie kontroli wspólnych z naczelnymi organami kontroli innych państw wymusza zmianę profilu zatrudniania pracowników, a tym samym prowadzenia aktywnej polityki kadrowej. Oznacza to, jak wskazuje organ, konieczność zatrudniania nowych pracowników posiadających bieżącą wiedzę i doświadczenie zawodowe. Zakreślone przez ustawodawcę granice regulacji prawnej, w sprawie jak niniejsza, nie dają Sądowi podstaw do oceny, czy skarżący wymogi te spełnił. Podejmując decyzję, organ nie naruszył konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Wskazane przez skarżącego przypadki nierozwiązania z dwoma pracownikami stosunku pracy, pomimo osiągnięcia przez nich wieku emerytalnego i uzyskania prawa do emerytury, nie podważają przyjętej przez organ zasady rozwiązywania stosunku pracy z pracownikami, którzy uzyskali prawo do emerytury. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.