II SA/Wa 285/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] listopada 2017 r. [...] z siedzibą [...] (dalej: "skarżąca", "spółka"), powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") wystąpiła (drogą elektroniczną) do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ") o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie w odpowiedzi na jej adres poczty elektronicznej następujących informacji: - wszelkich umów zawartych w latach 2014, 2015, 2016, 2017 z A. P. rzeczoznawcą majątkowym nr uprawnień [...] wraz ze wszystkimi załącznikami, aneksami oraz porozumieniami lub innymi dokumentami zmieniającymi postanowienia umowne, - wszelkich umów zawartych w latach 2014, 2015, 2016, 2017 z podmiotami trzecimi, zgodnie z którymi A. P. rzeczoznawca majątkowy nr uprawnień [...] sporządzała operaty szacunkowe wraz ze wszystkimi załącznikami, aneksami oraz porozumieniami lub innymi dokumentami zmieniającymi postanowienia umowne, - wszelkich dokumentów związanych z realizacją przedmiotowych umów, a w szczególności dokumentów zlecenia w zakresie opracowania operatów szacunkowych poszczególnych nieruchomości oraz korespondencji ARiMR z A. P., w tym korespondencji związanej z ustaleniem ceny za daną usługę, - wszelkich rachunków/ faktur/ not obciążeniowych wystawionych przez A. P. lub przez podmioty trzecie w związku z realizacją ww. umów. W toku postępowania organ pozyskał stanowisko A. P. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "Wycena Nieruchomości A. P." w W. w zakresie możliwości udostępnienia informacji dotyczących umów z [...] listopada 2015 r. nr [...]oraz z [...] lutego 2016 r. nr [...]zawartych pomiędzy nią a Dyrektorem Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR. W odpowiedzi (pismo z [...] grudnia 2017 r. skierowane do Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR) A. P. oświadczyła, że zawierając obie umowy, strony ustaliły zasady poufności, w ramach których zobowiązały się, iż wszelkie informacje związane z wykonywaniem umowy są chronione i nie będą ujawniane także po zakończeniu umowy, za wyjątkiem przypadków przewidzianych prawem (vide § 9 umów zatytułowany "Zasady poufności"). W konsekwencji pozostawiła organowi decyzję co do zakresu udostępnienia informacji publicznej odnośnie ww. umów. Prezes ARiMR udzielił skarżącej (drogą elektroniczną) odpowiedzi w zakresie tiret 2 wniosku z [...] listopada 2017 r. Pismem z [...] grudnia 2017 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował Prezesa ARiMR, że przedmiotowe umowy zawierają w § 9 ust. 1 klauzulę poufności o następującym brzmieniu: "wszelkie informacje, w których posiadanie weszła druga Strona w związku z wykonywaniem umowy są chronione. Każda ze stron zobowiązuje się nie ujawniać ich osobom trzecim, także po zakończeniu Umowy, wyjąwszy przypadki przewidziane prawem". Zgodnym zamiarem obu stron umów było objęcie poufnością wszelkich informacji związanych z wykonaniem umów, w tym treści umów wraz z załącznikami, wszelkich dokumentów księgowych (np. faktur), operatów szacunkowych, itp. Dlatego, w ocenie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR, zaszły przesłanki do ograniczenia prawa do udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Prezes ARiMR, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 5 ust. 2, art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p., a także art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2137 ze zm.; dalej: "ustawa o ARiMR"), odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie umów z [...] listopada 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. wraz z wszelką dokumentacją oraz korespondencją dotyczącą realizacji tych umów. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na § 9 ust. 1 umów, przepisy art. 1 ust. 1, art. 2 oraz art. 5 u.d.i.p., a także na definicję tajemnicy przedsiębiorcy zawartą w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2018 r., poz. 419; dalej: "u.z.n.k."), zgodnie z którą przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Powyższą decyzję organu spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 142/18 tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., a także art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. przede wszystkim z uwagi na brak wykazania w należyty sposób, czy zachodzą stosowne przesłanki materialne do uznania, iż informacja, o którą wnioskowała spółka, jest prawidłowo chroniona w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. W konsekwencji tego istotnego uchybienia, Prezes ARiMR nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust.1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie Sąd w omawianym orzeczeniu opowiedział się za poglądem, w myśl którego użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "tajemnica przedsiębiorcy" jest tożsame z pojęciem "tajemnicy przedsiębiorstwa", której definicję zawiera art. 11 ust. 4 u.z.n.k. (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2950/14 oraz wyrok tut. Sądu z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1882/16). Sąd także zwrócił uwagę, że umowy finansowane ze środków publicznych stanowią jawną informację publiczną, a jawność to szczególny koszt prowadzenia interesów z administracją. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może zastrzec tajemnicą przedsiębiorstwa informacji dotyczących ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji warunków płatności, nawet jeżeli umowa nie jest realizowania w obszarze zamówień publicznych, co wynika z ogólnej zasady jawności finansów publicznych, w tym m.in. jawności umów, których przedmiotem jest dyspozycja środkami publicznymi. W ocenie Sądu, organ słusznie przyjął, że A. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "Wycena Nieruchomości A. P." podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności dokumentu będącego przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Element formalny tajemnicy przedsiębiorstwa został zatem spełniony. Wobec spełnienia elementu formalnego, należało więc dokonać oceny informacji zawartych w dokumentach, będących przedmiotem wniosku o udostępnienie pod kątem przesłanek materialnych przewidzianych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Tymczasem organ ograniczył się do przedstawienia ogólnej wykładni pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa, nie odnosząc tej definicji do szczegółowego przedmiotu wniosku skarżącej spółki inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie. Nie wiadomo zatem, w czym organ dokładnie upatruje wartości gospodarczej mającej świadczyć o posiadaniu przez żądane informacje przymiotu tajemnicy przedsiębiorcy. W omawianym wyroku Sąd podzielił dominujący w dotychczasowym orzecznictwie pogląd, że przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej zważywszy, iż w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Sąd zalecił Prezesowi ARiMR, by - ponownie rozpoznając sprawę - ustalił, czy w świetle zrekonstruowanych norm wynikających z przepisów prawa spełnione zostały przesłanki odmowy udostępnienia informacji wnioskowanej przez skarżącą spółkę. Opisane wyżej orzeczenie Sądu uprawomocniło się wobec niezaskarżenia go skargą kasacyjną przez żadną ze stron postępowania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], mając za podstawę art. 104 k.p.a., art. 5 ust. 2, art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o ARiMR, odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej dotyczącej umów z [...] listopada 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. zawartych pomiędzy A.P. a ARiMR wraz z wszelką dokumentacją oraz korespondencją dotyczącą realizacji tych umów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że dokumenty, o udostępnienie których wystąpiła skarżąca, zawierają w swej treści informacje w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Przedsiębiorca – A. P. podjęła działania w celu zachowania treści umów (tj. umów zawartych przez nią z ARiMR z [...] lutego 2016 r. i z [...] listopada 2015 r.) w tajemnicy, czego wyrazem jest ich § 9 ust. 1. Wyżej wymieniony zapis dotyczy wszelkich postanowień umów, w tym również kwestii związanej z ustaloną przez strony umów ceną wykonania usługi przez przedsiębiorcę. Wprawdzie żądana przez spółkę posiada informacja ma charakter informacji publicznej, ale podlega ochronie ze względu na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Informacja o treści przedmiotowych umów (oraz związanych z nimi dokumentów) dla rzeczoznawcy majątkowego A. P. ma wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i z uwagi na tę wartość powinna zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Informacja o warunkach, na jakich zostały zawarte te umowy, wynegocjowanej cenie, a także w zakresie operatów szacunkowych - sposobie analizy rynku, przedstawionych sposobów wyceny, w tym wybór podejścia i metody szacowania wartości nieruchomości, metody korygowania ceny średniej, sposób wyboru cech rynkowych wpływających na poziom cen, sposób określenia wag cech rynkowych, sposób i zakres ustalenia współczynników korygujących, a także lista podmiotów i nieruchomości, dla których zlecane były usługi wyceny, posiada wartość negocjacyjną i gospodarczą. Wnioskowane dane mogłyby być źródłem informacji dla innych konkurencyjnych rzeczoznawców majątkowych, a co za tym idzie, wpływać na pozycję rynkową działalności prowadzonej przez A. P., np. skutecznie zaoferować konkurencyjne warunki sposobu wyceny nieruchomości bądź niższe ceny za swoje usługi, co mogłoby szkodzić działalności prowadzonej przez A. P.. Po przeanalizowaniu treści przedmiotowej dokumentacji organ stwierdził, iż we wszystkich żądanych przez skarżącą dokumentach bez wątpienia znajdują się wymienione wyżej cenne informacje organizacyjne oraz techniczne przedsiębiorstwa o wartości gospodarczej (ceny usług, sposoby realizacji umów, lista podmiotów i nieruchomości, których dotyczą usługi) i dlatego powinny podlegać ochronie. A.P. funkcjonuje na konkurencyjnym rynku rzeczoznawców majątkowych, a sprzedaż usług w zakresie wyceny nieruchomości stanowi jedno ze źródeł jej finansowania. Zatem w tym przypadku za właściwe organ uznał wyłączenie jawności treści umów zawartych pomiędzy ARiMR a A. P., jak również pozostałych dokumentów związanych z tymi umowami. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi spółki do tut. Sądu, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 4 i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, że żądanie informacji publicznej o wydatkach ponoszonych ze środków publicznych podlega ograniczeniu; 2) art. 4 i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż żądanie informacji publicznej w postaci umowy zawartej przez podmioty publiczne podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy; 3) art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077; dalej: "u.f.p.") poprzez uznanie, że nie podlegają udostępnieniu informacje publiczne o wydatkach środków publicznych ponoszonych w związku z wykonywaniem zadań przez jednostkę sektora finansów publicznych; 4) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 33 ust. 1 i art. 35 u.f.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż wyłączeniu jawności może podlegać cała umowa zawierana przez jednostki sektora finansów publicznych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do udostępnienia jej umów z [...] listopada 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. zawartych pomiędzy A.P. a ARiMR wraz ze wszystkimi załącznikami, aneksami oraz porozumieniami lub innymi dokumentami zmieniającymi postanowienia umowne, oraz wszelkich dokumentów związanych z realizacją przedmiotowych umów, a w szczególności dokumentów zlecenia w zakresie opracowania operatów szacunkowych poszczególnych nieruchomości oraz korespondencji ARiMR z A. P., w tym korespondencji związanej z ustaleniem ceny za daną usługę, oraz wszelkich rachunków/faktur/not obciążeniowych wystawionych przez A. P. w związku z realizacją ww. umów. Spółka wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą. Ponadto spółka zażądała przeprowadzenia dowodu z dokumentu – ww. umów zawartych pomiędzy ARiMR a A. P. na okoliczność, w jakim zakresie zawarte są w niej informacje, o jakich stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W szczególności podniosła, że zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności gospodarowania środkami publicznymi i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Zwróciła też uwagę na nieprawidłową (dokonaną przez organ) interpretację zapisu § 9 ust. 1 zdanie 1. spornych umów, który – jak podkreśliła - dotyczy informacji, w posiadanie których strona weszła w związku z wykonywaniem umowy, a więc po jej zawarciu. Tym samym logicznym jest, iż sama treść umowy nie stanowi informacji, w posiadanie których strona weszła w związku z jej wykonywaniem, bowiem była ona znana stronie na etapie jej zawarcia, a nie realizacji. Co więcej zapis umowny zawarty w § 9 ust. 1 zdanie 2. dopuszcza możliwość udostępnienia informacji uzyskanych przez stronę w toku realizacji umowy osobie trzeciej, w przypadkach przewidzianych przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję związany był, w świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 142/18. Według ww. przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, polega przede wszystkim na dokonaniu oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd, ponieważ jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Sąd w składzie tu orzekającym stwierdza, że organ ponownie rozpatrując sprawę nie wypełnił wytycznych zawartych w orzeczeniu tut. Sądu z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 142/18, bowiem nadal nie wykazał w sposób należyty, czy zachodzą przesłanki materialne do uznania, że informacja - objęta wnioskiem skarżącej z [...] listopada 2017 r. - uzasadnia ograniczenie dostępu do informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust.1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., a także art. 153 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes ARiMR jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacja objęta wnioskiem skarżącej ma walor informacji publicznej (dotyczy bowiem problematyki działalności podmiotu zobowiązanego i dysponowania przez niego mieniem publicznym). Spór między stronami sprowadza się do oceny, czy żądana przez spółkę informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W wiążącym organ wyroku z 11 lipca 2018 r. Sąd stwierdził, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. utożsamia się z pojęciem "tajemnicy przedsiębiorstwa" zdefiniowanym w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Według tego ostatniego przepisu, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Obecnie, tj. od 4 września 2018 r. definicję tę zawiera art. 11 ust. 2 u.z.n.k. stanowiący, iż przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Nadto Sąd podkreślił, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. O ile ten drugi element (formalny) został przez Prezesa ARiMR wykazany na gruncie niniejszej sprawy, o tyle zabrakło analizy informacji zawartych w dokumentach, będących przedmiotem wniosku skarżącej pod kątem przesłanek materialnych przewidzianych w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Sąd kontrolujący decyzję Prezesa ARiMR z [...] stycznia 2019 r. stwierdza, iż organ nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku, ponieważ nie zbadał należycie, tj. dokładnie treści żądanych dokumentów pod kątem wystąpienia elementu materialnego tajemnicy przedsiębiorcy. Jedynie ogólnie wskazał, że dokumenty te przedstawiają wartość gospodarczą, nie zadając sobie trudu przedstawienia o jakie konkretnie chodzi dokumenty - oprócz ww. dwóch umów. Prezes ARiMR posługuje się zbiorczym pojęciem "dokumentacji" (w ramach której występują operaty szacunkowe) i odnosząc się do nich, ogólnie wskazuje na zawarte w nich dane organizacyjne oraz techniczne posiadające wartość gospodarczą (ceny usług, sposoby realizacji umów, listę podmiotów i nieruchomości, których dotyczą usługi), podczas gdy należało indywidualnie treść każdego z tych dokumentów zbadać. Tymczasem organ, wypowiadając się na temat analizowanych dokumentów, skonkretyzował tylko dwie umowy. Nie wiadomo zatem co ponadto było przedmiotem jego badania (ile operatów szacunkowych, faktur, rachunków, not). W tym zakresie z całą pewnością zabrakło indywidualnego i wnikliwego podejścia Prezesa ARiMR. Ponownie należy zwrócić uwagę na motywy Sądu, zawarte w uzasadnieniu prawomocnego orzeczenia – w odniesieniu do art. 35 u.f.p., w których wyraźnie zaakcentowano potrzebę konkretnego wskazania tych postanowień umów, których dotyczą ograniczenia wynikające z regulacji szczególnych, skoro umowy finansowane ze środków publicznych stanowią jawną informację publiczną, a jawność stanowi szczególny koszt prowadzenia interesów z administracją. Również podnieść należy, na co trafnie wskazała skarżąca, że organ nieprawidłowo interpretuje zapis § 9 ust. 1 umów z [...] listopada 2015 r. oraz z [...] lutego 2016 r. Jego brzmienie jest następujące: "Wszelkie informacje, w których posiadanie weszła druga Strona w związku z wykonywaniem niniejszej umowy są chronione. Każda ze Stron zobowiązuje się nie ujawniać ich osobom trzecim, także po zakończeniu realizacji niniejszej umowy, wyjąwszy przypadku przewidziane prawem." Prezes ARiMR błędnie wywodzi, iż "Wyżej wymieniony zapis dotyczy wszelkich postanowień umów, w tym również kwestii związanej z ustaloną przez strony umów ceną wykonania usługi przez przedsiębiorcę", podczas gdy expressis verbis wskazano w nim, że chodzi o informacje, w posiadanie których strona weszła w związku z wykonywaniem umowy, a więc po jej zawarciu. Słusznie dostrzega spółka, iż sama treść umowy nie stanowi informacji, w posiadanie których strona weszła w związku z jej wykonywaniem, bowiem była ona znana stronie na etapie jej zawarcia, a nie realizacji. Odnosząc się do wniosku dowodowego spółki, należy wskazać, iż według art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dokumenty objęte ww. wnioskiem, tj. umowy zawarte pomiędzy A. P. a Dyrektorem Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] listopada 2015 r. i z [...] lutego 2016 r. stanowią część akt administracyjnych niniejszej sprawy, przy czym niepodlegającą udostępnieniu skarżącej. Skoro zatem Sąd od początku dysponował tymi dokumentami, to wniosek skarżącej należy uznać za bezprzedmiotowy. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona pogłębionej analizy treści wszystkich dokumentów stanowiących przedmiot wniosku skarżącej, a następnie ustali czy istotnie (w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości) zachodzi podstawa do wyłączenia, przewidziana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. zakwalifikowanie żądanej informacji publicznej jako tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. [pic]