II SA/Wa 287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku mł. chor. szt. rez. R. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie wypowiedzenia chorążemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że młodszy chorąży sztabowy rezerwy R. K. pełnił zawodową służbę wojskową do dnia 31 lipca 2006 r., ostatnio na stanowisku służbowym: starszy technik – [...] - Wojskowe Liceum [...], STE: st. sierż., [...]. Na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., z dniem 15 lipca 2005 r. rozformowaniu uległo Wojskowe Liceum [...] w [...], w wyniku czego zajmowane przez chorążego stanowisko służbowe uległo likwidacji i nie było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych. W tej sytuacji, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r., na podstawie art. 114 ust. 2 i 3 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 zpóźn. zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), wypowiedział mł. chor. szt. rez. R. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. W dniu 30 listopada 2005 r. (data wpływu do kancelarii) chorąży wystąpił z odwołaniem od decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] października 2005 r., wnosząc o zwolnienie go ze służby po dniu 1 stycznia 2006 r., z uwagi na osiągnięcie 25 - letniego stażu zawodowej służby wojskowej. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, działając w oparciu o przepis art. 132 k.p.a., uchylił w całości zaskarżone wypowiedzenie stosunku służbowego nr [...] z dnia [...] października 2005 r. W zaistniałej sytuacji, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., działając w oparciu o art. 114 ust 2 i 3 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz, 1750 z późn. zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), ponownie wypowiedział mł. chor. szt. rez. R. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Podoficer nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, wskutek czego stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Następnie, w dniu 16 marca 2009 r. po upływie prawie trzech lat od zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, mł. chor. szt. rez. R. K. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na złożony wniosek Minister Obrony Narodowej, postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2009 r., wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., odmówił chorążemu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego, zachowując ustawowy termin do wniesienia środka zaskarżenia, w dniu 24 października 2009 r. (data stempla pocztowego) wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem pełnomocnika, skarżący został nieprawidłowo zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Według pełnomocnika, skarżącego zwolniono w wyniku likwidacji jednostki organizacyjnej, jaką było Wojskowe Liceum [...] w [...], a nie w wyniku rozformowania jednostki wojskowej. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów Minister Obrony Narodowej w pierwszej kolejności nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika, zgodnie z którym w dacie zwolnienia mł. chor. szt. rez. R. K. nie pełnił zawodowej służby wojskowej w jednostce wojskowej, lecz zajmował stanowisko w szkole publicznej. W tym zakresie organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 7 zarządzenia Ministrów Obrony Narodowej oraz Kultury i Sztuki z dnia [...] lipca 1984 r. w sprawie przekształcenia Wojskowej Szkoły [...] w [...] w Wojskowe Liceum [...], liceum podlegało Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego jako jednostka wojskowa centralnej dyspozycji w grupie II. Następnie organ wyjaśnił, iż jednostką wojskową, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej jest jednostka organizacyjna Sił Zbrojnych, funkcjonująca na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środki transportu i innego wyposażenia należnego jednostce oraz posługująca się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki, ponadto jednostkami wojskowymi są jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane, przedsiębiorstwa państwowe, dla których jest organem założycielskim oraz komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej. W ocenie organu, powyższe regulacje oznaczają, iż skarżący zawodową służbę wojskową pełnił w jednostce wojskowej i w wyniku jej rozformowania - do którego doszło na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie rozformowania Wojskowego Liceum [...] w [...] - w oparciu o art. 114 ust. 2 przywoływanej wojskowej ustawy pragmatycznej, został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Minister za niezasadny uznał także zarzut pełnomocnika, w którym wywodził on, że w innej decyzji Ministra Obrony Narodowej - decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.- wydanej na podstawie art. 59 ustawy o systemie oświaty, mowa jest o "likwidacji" Wojskowego Liceum [...] w [...], a nie jego rozformowaniu. W tej części uzasadnienia organ odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego i ugruntowanej już, jego zdaniem, linii orzeczniczej sądów administracyjnych, z której wynika, iż rozformowanie i likwidacja jednostki wojskowej należy uznać za pojęcia tożsame (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 2874/00 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1556/06). Z tego powodu dokonane mł. chor. szt. rez. R. K. przez właściwy organ wojskowy wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ uznał za prawidłowe i w pełni uzasadnione. Wyjaśniając wskazaną podstawę rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ może nastąpić, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, uległa rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełni służbę, albo gdy uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym. Zdaniem organu, w sprawie skarżącego zaistniały wszystkie wynikające z powyższej regulacji przesłanki, a w konsekwencji zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej było zgodne z prawem. To z kolei, jak stwierdził dalej organ, oznacza, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w treści art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie ma podstaw do stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie zwolnienia mł. chor. szt. rez. R. K. z zawodowej służby wojskowej. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego A. R., wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył argumenty zamieszczone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo, w zakresie zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., pełnomocnik stwierdził, że na poparcie twierdzeń o posiadaniu przez Liceum statusu jednostki wojskowej organ powołał się jedynie na regulację § 7 zarządzenia Ministra Obrony narodowej oraz Kultury i Sztuki z dnia [...] lipca 1984 r. w sprawie przekształcenia Wojskowej Szkoły [...] w [...] w Wojskowe Liceum [...] w [...], która to regulacja, zdaniem pełnomocnika, nie stanowi jednak dowodu na okoliczność, że Liceum posiadało taki status w dacie dokonywania skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego. Tym samym, jak dalej podkreślił, organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, ani nie odniósł się do wszystkich twierdzeń zgłaszanych w tej kwestii przez skarżącego w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 6 sierpnia 2010 r. pełnomocnik organu, wykonując wezwanie Sądu z dnia 4 sierpnia 2010 r., złożył do akt odpis ww. zarządzenia Ministra Obrony Narodowej oraz Kultury i Sztuki. Na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że podstawy delegacyjne tego zarządzenia nie uprawniały do określenia charakteru jednostki organizacyjnej (Liceum), a wiodący w tym zakresie charakter miał przepis art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei, normy tej ustawy wyznaczały ramy dla szczególnych rozstrzygnięć innych ustaw wojskowych. Natomiast pełnomocnik organu podniósł, że Wojskowe Liceum [...] w [...] było szkołą chorążych kształcącą kandydatów na żołnierzy zawodowych i miało, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie określenia wykazu szkół, które prowadzą ministrowie właściwi do spraw: wewnętrznych, obrony narodowej i sprawiedliwości (Dz. U. Nr 162, poz. 1134), status szkoły publicznej, pozostając jednocześnie jednostką wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 k.p.a.). Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej. Pozytywna decyzja organu nadzoru w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko wówczas, gdy organ ten stwierdziłby, iż decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. została dotknięta wadami określonymi w art.156 § 1 k.p.a. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą ("Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze - Warszawa 1985, s. 237, por. także "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" - B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Konkludując, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju wady. W związku z tym sformułowany wobec zaskarżonej decyzji zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 170 ze zm.), jest niezasadny. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że obowiązujący w dacie wydania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przepis art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej stanowił, iż dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ może nastąpić, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, uległa rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełni służbę, albo gdy uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym. Skoro zatem kwestia wypowiedzenia stosunku służbowego uregulowana została w sposób wyczerpujący w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a cytowany przepis był podstawą dokonanego wobec skarżącego wypowiedzenia, to pojęcie jednostki wojskowej należy rozumieć zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w tej właśnie ustawie, a dokładnie w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1. W myśl tego przepisu, ilekroć w ustawie jest mowa o jednostce wojskowej należy przez to rozumieć jednostkę wojskową, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 20, z późn. zm), oraz jednostki organizacyjne podporządkowane Ministrowi Obrony Narodowej i przez niego nadzorowane, przedsiębiorstwa państwowe, dla których jest on organem założycielskim, oraz komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej. Z kolei, jak stanowił art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 grudnia 2005 r., przez jednostkę wojskową rozumie się jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki. W ocenie Sądu, przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ma znaczenie rozstrzygające dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, jednostkami wojskowymi w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych są nie tylko jednostki wojskowe, o których mowa w przepisach ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ale także jednostki organizacyjne podporządkowane Ministrowi Obrony Narodowej i przez niego nadzorowane (v. użyty w przepisie łącznik "oraz"). Wolą ustawodawcy wyrażoną w treści powołanego przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 wprowadzono bowiem dwie grupy podmiotów, które są, na potrzeby ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, traktowane jako jednostki wojskowe. Pierwsza grupa to jednostki wojskowe w rozumieniu ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (art. 3 ust. 5 tejże ustawy), natomiast druga – to właśnie jednostki podporządkowane i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej. W odniesieniu do tej ostatniej grupy ustawodawca nie wprowadził żadnych innych wymogów, które definiowałyby te jednostki jako wojskowe. Wystarczy zatem, aby z innych, poza ustawą o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, unormowań wynikało, że są to jednostki podporządkowane i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej. W rezultacie, do jednostek takich należało także Wojskowe Liceum [...] w [...], które, w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie określenia wykazu szkół, które prowadzą ministrowie właściwi do spraw: wewnętrznych, obrony narodowej i sprawiedliwości (Dz. U. Nr 162, poz. 1134) zostało zaliczone do kategorii szkół prowadzonych przez Ministra Obrony Narodowej (v. pkt 2 załącznika do rozporządzenia). Także z treści decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie rozformowania Wojskowego Liceum [...] w [...], w której w punkcie 4. dokonano skreślenia Wojskowego Liceum [...] jako jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej z zestawienia zadań mobilizacyjnych Sił Zbrojnych RP, wynika, iż jednostka ta była podporządkowana temu Ministrowi. W tej sytuacji, bez znaczenia dla statusu Wojskowego Liceum Muzycznego w Gdańsku jako jednostki wojskowej w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pozostaje okoliczność, że Wojskowe Liceum [...] w [...] było także szkoła publiczną w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Jak wskazano już powyżej, sam ustawodawca założył dwoisty charakter tej drugiej grupy podmiotów i w sposób jednoznaczny, na użytek ustawy pragmatycznej, zaliczył ją do jednostek wojskowych. Z tego powodu nie ma również znaczenia dla oceny prawidłowości działań Ministra Obrony Narodowej podnoszona w skardze okoliczność likwidacji Wojskowego Liceum [...] w [...] na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie likwidacji Wojskowego Liceum [...] w [...] oraz wprowadzenia nowych zasad szkolenia muzyków orkiestr wojskowych (Dz. Urz. MON Nr 13, poz. 144 ze zm.). Czym innym jest bowiem likwidacja szkoły publicznej, a czym innym jest rozformowanie jednostki wojskowej w rozumieniu art. 114 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które, jak wskazano, zostało dokonane odrębną decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., ze skutkiem na dzień 15 lipca 2005 r. Oznacza to również, że zbędne było powoływanie się przez Ministra Obrony Narodowej na regulację zawartą w zarządzenia Ministra Obrony Narodowej oraz Kultury i Sztuki z dnia [...] lipca 1984 r. Niemniej jednak poczynione w tym zakresie rozważania organu nie czynią, jak usiłuje to wywieść skarżący, zaskarżonej decyzji wadliwą. Wobec powyższego Minister Obrony Narodowej prawidłowo ocenił, iż wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej R. K. zostało dokonane zgodnie z treścią art. 114 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ, poza innymi wymienionymi w tym przepisie przesłankami, jednostka wojskowa w rozumieniu ustawy pragmatycznej w której ten żołnierz zawodowy pełnił służbę wojskową, uległa rozformowaniu. Toteż, dokonane decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie zostało wydane z rażącym naruszeniem tego przepisu. W dalszej konsekwencji oznacza to, że organ nie dopuścił się również naruszenia tego przepisu ustawy pragmatycznej prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, a odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji wyjaśnił swoje stanowisko w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania z uwzględnieniem zasad wymienionych w art. 7, 8 i 9 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.