II SA/Wa 2876/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania kwatery tymczasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. O. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant [...] Policji (dalej: KGP, organ) decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania W. O.(dalej: funkcjonariusz, skarżący) od decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. Komendanta [...] Biura Śledczego Policji (Komendant) zobowiązującej W. O. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa jego reprezentującymi do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazania jej dysponentowi – Komendantowi [...] Biura Śledczego Policji, utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Komendanta. Do wydania decyzji KGP doszło w następującym stanie sprawy. Na podstawie decyzji nr [...] z [...] lutego 2014 r. KGP przydzielono W.O. tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w [...]o pow. 32,89 m2. W decyzji zastrzeżono między innymi, iż traci ona moc z dniem zwolnienia ze służby w Policji, przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji, upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę, a także wystąpienia okoliczności, o których mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów( Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 z póź. zm.) dalej rozporządzenia MSWiA. Od powyższej decyzji funkcjonariusz nie złożył odwołania. Rozkazem personalnym KGP nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. ww. funkcjonariusz został przeniesiony z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i tym samym utracił prawo do zajmowanego przedmiotowego lokalu. Jak wynika z akt sprawy, tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi własność [...] i wchodzi w skład zasobu lokalowego [...] Biura Śledczego Policji, pozyskanego na mocy "Porozumienia w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta [...] Biura Śledczego Policji lokali mieszkalnych stanowiących własność [...]z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy [...] Biura Śledczego Policji" z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant pismem z 13 września 2018 r. zawiadomił funkcjonariusza, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia zajmowanej przez ww. tymczasowej kwatery. W podstawie prawnej wskazano art. 61 § 1 Kpa. w zw. z art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. W zawiadomieniu poinformowano także o możliwości skorzystania z przysługujących stronie postępowania praw. Funkcjonariusz nie wypowiedział się co do zebranych w toku postępowania materiałów. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że funkcjonariusz w ww. lokalu przebywa od czerwca 2018 r. Informację tę uzyskano na podstawie czynności sprawdzających prowadzonych przez Wydział [...] KRP [...]. Komendant decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. zobowiązał funkcjonariusza wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa jego reprezentującymi do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazania jej dysponentowi – Komendantowi [...] Biura Śledczego Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o Policji policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych Policji. Natomiast w myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Natomiast na podstawie ust. 4 decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Jednocześnie, jak wskazał Komendant, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Funkcjonariusz złożył odwołanie od ww. decyzji Komendanta, zarzucając: - naruszenie art. 2 Konstytucji RP; - obrazę prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; - naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 35, art. 64, art. 77, art. 80 oraz art. 107 Kpa. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uwzględnienie odwołania, jako uzasadnionego w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie wszczętego postępowania w całości, ze względu na jego bezprzedmiotowość, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem funkcjonariusza w niniejszej sprawie Komendant wszczynając postępowanie wskazał błędnie jako podstawę tego postępowania art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji , zgodnie z którym decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, [...], wydaje się, jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu. Funkcjonariusz uznał w związku z tym, że błędnym jest wydanie decyzji administracyjnej z uwagi na okoliczność przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji (co było podstawą wydania decyzji z [...] kwietnia 2019 r.) w postępowaniu prowadzonym w sprawie zalegania z opłatą czynszu. Zauważył, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (zob. np. wyrok NSA w Gdańsku z 9 czerwca 1999 r., sygn. akt: I SA/Gd 984/97), wskazanie błędnej podstawy prowadzonego postępowania administracyjnego nie może być traktowane jako oczywista omyłka pisarska i prostowane w trybie art. 113 Kpa.. Funkcjonariusz nie zgodził z twierdzeniem Komendanta jakoby od wydania decyzji KGP nr [...] z [...] lutego 2014 r. zmieniła się jednostka organizacyjna Policji, w której służy. Podkreślił, że w momencie wydawania decyzji z [...] lutego 2014 r., [...] Biuro Śledcze Policji, w którym był zatrudniony stanowiło integralną część jednostki organizacyjnej Policji jaką jest Komenda [...] Policji. Również w momencie wszczęcia postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery przy ulicy [...] m. [...], jak i wydania decyzji nr [...], pełnił (i pełni nadal) służbę w tej samej jednostce organizacyjnej Policji (Komendzie [...] Policji), co w momencie wydawania decyzji z [...] lutego 2014 r. W opinii funkcjonariusza w momencie wszczęcia postępowania przez Komendanta nie zaistniała zatem wskazana w decyzji okoliczność uzasadniająca utratę mocy przez decyzję z [...] lutego 2014 r. Co więcej, jak stwierdził, trudno jest znaleźć podstawę prawną do wydania decyzji z [...] kwietnia 2019 r. przez Komendanta w sytuacji, gdy decyzja z [...] lutego 2014 r. (do której odnosi się decyzja z [...] kwietnia 2019 r.) została wydana przez KGP. Za taką podstawę nie może bowiem być uznane "Porozumienie w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta [...] Biura Śledczego Policji lokali mieszkalnych stanowiących własność miasta [...] z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego Policji" z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] czerwca 2020 r. KGP wyjaśnił, że nie jest władny rozstrzygać o tym, czy stronie przysługiwała w dacie przydziału tymczasowa kwatera. Zarówno ustawa o Policji, jak też przepisy rozporządzenia wykonawczego nie zawierają regulacji, które odnoszą się kompleksowo do zagadnienia przydzielania tymczasowych kwater. Stosowne przepisy znajdują się w regulacjach odnoszących się do różnych aspektów tymczasowego zakwaterowania policjantów (art. 88 ust. 2 ustawy o Policji, art. 96 ust. 4 ustawy o Policji, § 13 rozporządzenia wykonawczego), a w praktyce kwatery przydzielano również na podstawie przepisów art. 104 Kpa. w związku z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego. Jak podał organ, od strony przesłanek podmiotowych możliwość przydzielenia kwatery została określona szeroko i dotyczy zarówno policjantów w służbie stałej, jak też funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej. Natomiast od strony przedmiotowej, jakkolwiek niektóre z powyższych regulacji wprowadziły konkretne przesłanki przydziału, to w każdym przypadku przepisy nie nałożyły na organ orzekający obowiązku przyznania kwatery po ich spełnieniu, a więc decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Innymi słowy, w ocenie KGP, organ przyznający kwaterę jest ograniczony jedynie przesłankami natury podmiotowej oraz przesłankami skutkującymi koniecznością opróżnienia tymczasowej kwatery. W pozostałym zakresie posiada swobodę decyzyjną. Decyzje bowiem w sprawach przydziału kwater należą do decyzji o charakterze uznaniowym, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ może". Sformułowaniem tym ustawodawca posłużył się zarówno w treści art. 88 ustawy, jak też art. 96 ust. 4 ustawy. Podobnie, KGP nie ma podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia w sprawie opróżnienia przedmiotowej kwatery, zatem jeżeli w trakcie postępowania organ będący dysponentem kwatery uzna, że występują przesłanki do jej opróżnienia, kontrola instancyjna może się odnosić wyłącznie do tej kwestii. W niniejszej sprawie, na co zwrócił uwagę KGP, Komendant wskazał, że przydział tymczasowej kwatery nastąpił w wyniku braku zastosowania regulacji z art. 96 ust. 4 ustawy o Policji, co obecnie skutkuje również brakiem możliwości zastosowania reguły, odnoszącej się do pokrywania kosztów zakwaterowania funkcjonariusza. W ocenie organu nie było zasadne przyznanie kwatery, jeżeli strona nie została przeniesiona z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości. Komendant jest dysponentem kwatery, co oznacza, że ponosi wszelkie koszty związane z jej utrzymaniem oraz ponoszeniem kosztów zakwaterowania, które ustawa w znowelizowanym brzmieniu mu narzuciła. Jeżeli zatem, jak stwierdził KGP, organ uznaje, że strona nie posiada prawa do refundacji tych kosztów, a więc nie posiada prawa do zakwaterowania w tymczasowej kwaterze na zasadach, na jakich je otrzymywała, zachowuje kompetencje do jej opróżnienia. Kwestię tę ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu dysponenta kwatery. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie KGP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. W skardze domagał się stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji, ewentualnie uchylenia obu decyzji. Wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 35, art. 64, art. 77, art. 80 oraz art. 107 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również poprzez naruszenie przez organy obu instancji terminów wynikających z Kpa.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 2 Konstytucji RP; - naruszenie art. 95 ust 2 pkt 4 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez ich błędne wskazanie jako podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Komendanta, akcentując błędne wskazanie jako podstawy tego postępowania art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Jako abstrakcyjną skarżący uznał argumentację organu wskazującą na brak konkretnych uregulowań umożliwiających wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Komendanta. Zdaniem skarżącego argument, że podstawą wydania decyzji może być art. 104 Kpa. w związku z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia, należ uznać za nietrafiony. Podkreślił, że decyzja powinna mieć oparcie w przepisach prawa materialnego rangi ustawowej, a w niniejszej sprawie takiej podstawy nie ma, a z pewnością jej nie wskazano. W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko organów Policji odnośnie do kwestii zajmowania lokalu bez tytułu prawnego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajdowała się i nadal się znajduje decyzja KGP o przydziale kwatery tymczasowej. Skoro ta decyzja obowiązuje, to nie sposób twierdzić, iż decyzja o przydziale kwatery tymczasowej wygasła z chwilą wydzielenia ze struktur Komendy [...] Policji [...] Biura Śledczego Policji. Żaden z aktów prawnych zarówno w zakresie zmiany brzmienia art. 96 ust. 4 ustawy o Policji, jak i dotyczący wyodrębnienia [...]Biura Śledczego Policji nie stanowi o wygaśnięciu wcześniejszych decyzji wydawanych przez organ uprawniony, w tym przypadku przez KGP, a w szczególności o tym, aby wyłączeniu podlegał tryb wzruszania prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych. Oczywistością jest w opinii skarżącego błędna interpretacja art. 96 ust. 4 ustawy o Policji, prowadząca do wniosku, że policjantowi można przydzielić kwaterę tymczasową wyłącznie w sytuacji, gdy w poprzednim miejscu zamieszkania nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu. W przedmiotowej sprawie nie uwzględniono stanu, że skarżący faktycznie nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż go nigdy nie posiadał. Ponadto, co w ocenie skarżącego jest zasadnicze, nie podniesiono charakteru uznaniowości wskazanego przepisu. Skarżący podkreślił, że inna sytuacja jest policjanta, który w poprzednim miejscu zamieszkania posiadał lokal mieszkalny lub dom, od sytuacji policjanta, który nie posiadał lokalu mieszkalnego lub domu, w związku z czym nie mógł go zwolnić. W konkluzji skarżący stwierdził, że skoro spełniał przesłanki do otrzymania tymczasowej kwatery, jest stroną ostatecznej decyzji o przydziale tymczasowej kwatery, która nie została wycofana z obrotu prawnego i nie wystąpiły przesłanki, które obligowały organ do wydania decyzji o opróżnieniu tymczasowej kwatery, bowiem zajmuje powyższą kwaterę posiadając do niej tytuł prawny. Skarżący dodał, że zarówno obecnie, jak i w chwili wydawania decyzji organu, CBŚP nie jest i nie było dysponentem lokalu, którego dotyczy postępowanie. Obecnie lokal powrócił do zasobów mieszkaniowych miasta, wygasła bowiem umowa, na mocy której Komendant dysponował lokalem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 23 września 2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wskazane w skardze zarzuty. Do pisma załączył decyzję o przydzieleniu lokalu oraz rozkazy kierujące skarżącego na poszczególne stanowiska. Sąd postanowieniem z dnia 10 stycznia 2022 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 i art. 107 § 3 Kpa. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 107 § 1 pkt 6 Kpa. obowiązkowy element decyzji administracyjnej stanowi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 Kpa., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Rolą uzasadnienia wynikającą z art. 107 § 3 Kpa. jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2008 r., str. 530). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann. Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 Kpa. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Komendant [...] Policji rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym nie dokonał żadnych ustaleń dotyczących zaistnienia w tej sprawie przesłanki lub przesłanek dających podstawę do wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej. Organ I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza do służby do innej jednostki organizacyjnej Policji. Wskazano, że skarżący został przeniesiony z [...] Biura Śledczego do Komendy [...] Policji. Natomiast organ II instancji stwierdził w decyzji, że rozstrzygając w niniejszym postępowaniu nie jest władny rozstrzygać o tym, czy stronie przysługiwała w dacie przydziału kwatera tymczasowa. Jednocześnie jednak organ odwoławczy stwierdził, że "Podobnież, organ II instancji nie ma podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia w sprawie opróżnienia przedmiotowej kwatery, zatem jeżeli w trakcie postępowania organ będący dysponentem kwatery uzna, że występują przesłanki do jej opróżnienia, kontrola instancyjna może się odnosić wyłącznie do tej kwestii". Następnie zaś stwierdził "Jeżeli zatem organ uznaje, że strona nie posiada prawa do refundacji tych kosztów, a więc nie posiada prawa do zakwaterowania w tymczasowej kwaterze na zasadach, na jakich je otrzymywała, zachowuje uprawnienia o jej opróżnienia. Kwestię tą ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu dysponenta kwatery". Zdaniem Sądu ocenę organu odwoławczego co do podstaw utrzymania w mocy decyzji organu I instancji uznać należy za dowolną. Organ odwoławczy w istocie nie przedstawił żadnej argumentacji w zakresie podstaw prawnych wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej, powołując się jedynie na prawo wydania przez organ I instancji decyzji o opróżnieniu jeśli organ ten uznaje, że strona nie posiada prawa do refundacji kosztów zakwaterowania. Nie przywołano przy tym żadnych przepisów prawa wiążących kwestie opróżnienia kwatery tymczasowej z refundacją kosztów, o których mowa w decyzji. Organ odwoławczy nie przedstawił przy tym własnego stanowiska co do trafności argumentów powołanych w decyzji przez organ I instancji, tj. twierdzeń o tym, że decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o przydziale skarżącemu kwatery tymczasowej wygasła i że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanej kwatery tymczasowej (art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji). W tym miejscu Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy jako podstawę do wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej wskazano § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. przeniesienie do służby do innej jednostki organizacyjnej Policji, to w uzasadnieniu powinna ta kwestia być wyjaśniona w oparciu o przepisy wykonawcze i zmiany struktury organizacyjnej Policji, aby można było ocenić, czy w ogóle można mówić o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej Policji. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni przedstawione wyżej rozważania i wskazania. Pamiętać należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wyjaśnienie podstawy prawnej winno odnosić się w niniejszej sprawie do podstawy prawnej nakazania opróżnienia kwatery tymczasowej. Z uwagi na powyższe, istotne uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do postawionych w skardze zarzutów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego na rozprawie oraz opłatę od dokumentu pełnomocnictwa.