II SA/Wa 2894/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2086.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia [...] września 2019 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci w postaci kopii ewidencji postanowień o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ. W uzasadnieniu wskazał, że wymienionym wnioskiem, w jego punkcie 4 wnioskodawca zwrócił się o czy postanowienia o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ były ewidencjonowane, jeśli tak to przez kogo, wniósł o przesłanie kopii tej ewidencji. Organ podał, że odnosząc się do tego punktu poinformował wnioskodawcę, że postanowienia dotyczące sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w Aktach Własności Ziemi były ewidencjonowane w ogólnym rejestrze postanowień, przygotowywanych przez Wydział Geodezji. Dla przedmiotowych postanowień nie był prowadzony odrębny rejestr, na podstawie którego organ mógłby wprost udzielić żądanej odpowiedzi. Udzielenie takiej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności, polegających na przeanalizowaniu rejestru wszystkich wydanych do tej pory postanowień i sporządzeniu zestawienia tylko tych postanowień, które dotyczą sprostowania omyłek pisarskich w Aktach Własności Ziemi. W związku z powyższym organ wezwał J. S. do wskazania szczególnie ważnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie informacji publicznej objętej w pkt 4, ponieważ w ocenie organu informacja, której żąda, ma charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że wnioskodawca w odpowiedzi poinformował, że wnioskowane przez niego informacje nie stanowią informacji przetworzonej, ponieważ "wydrukowanie łub skopiowanie kilku stron rejestru postanowień nie prowadzi do powstania nowej jakościowo informacji, nie stanowi zatem jej przetwarzania" Zdaniem wnioskodawcy działania organu w tym zakresie były bezprawne, a "ujawnienie tej patologii, ukaranie winnych, umożliwienie pokrzywdzonym dochodzenia ich praw i zapobieżenie podobnym sytuacjom w przyszłości, doprowadzi do poprawy funkcjonowania władz publicznych i uzasadnia istnienie szczególnego interesu publicznego dla udostępnienia wnioskowanej informacji. Organ przytoczył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazał, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, albowiem udzielenie wnioskodawcy informacji publicznej w postaci kopii ewidencji postanowień o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ, wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności, polegających na przeanalizowaniu rejestru wszystkich wydanych do tej pory postanowień, tj. rejestru prowadzonego do [...].12.2017r. w wersji papierowej jak i rejestru prowadzonego od [...].01.2018r. w wersji elektronicznej, i sporządzeniu zestawienia tylko tych postanowień, które dotyczą sprostowania omyłek pisarskich w Aktach Własności Ziemi, a następnie przekształcenia go w inny dokument, którego w zasobach tutejszego urzędu aktualnie nie ma. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał szczególnie ważnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie mu żądanych danych. Przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego uprawniającego do uzyskania informacji przetworzonej występuje wtedy, gdy po stronie wnioskodawcy istnieje indywidualna, realna i konkretna możliwość wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej i to w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Wnioskodawca w swoich pismach nie określił w jaki sposób wnioskowane przez niego informacje, spełniające warunki wskazane w jego żądaniu, miałyby wpłynąć na realizację interesu publicznego. W ocenie organu argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę stanowi jedynie insynuacje, które nie zostały przez wnioskodawcę poparte żadną dokumentacją określoną przepisami prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2020r., sygn. akt II SA/Wa 1147/20 uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. zwróciło się o nadesłanie pełnomocnictwa uprawniającego W. S. do złożenia odwołania w imieniu wnioskodawcy. Pełnomocnictwo udzielone przez J. S. dla W. S. zostało przesłane przy piśmie z dnia [...] czerwca 2021r., które do Kolegium wpłynęło w dniu [...] czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]. SKO wskazało jak rozumie pojęcie informacji publicznej i informacji przetworzonej. W odniesieniu do informacji przetworzonej organ wskazał, że jest to informacja, uległa istotnej zmianie w stosunku do informacji pierwotnej, a zatem przetworzenie informacji należy wiązać z czynnościami zmierzającymi do wytworzenia informacji o nowej treści. Przetworzenie, wiąże się zatem z pojawieniem się informacji o nowej treści, jako skutek podjętych działań polegających na konieczności dokonania analiz, zestawień, obliczeń, a więc zaangażowania intelektualnego, skutkiem czego pojawia się nowy dokument. Tym samym, wyłącznie czynności organu polegające na wyszukaniu dokumentu oraz analizie jego treści nie może być rozumiane jako przetworzenie informacji, ale jako jej przekształcenie. Jednakże sporządzenie zestawienia danych, o których mowa we wniosku, będące skutkiem analizy dokumentów, będących w posiadaniu Urzędu, zakres tej analizy i stopień szczegółowości, należy uznać za informację przetworzoną. W odniesieniu do informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził szczególną przesłankę jej udostępnienia. Przed udostępnieniem informacji podmiot zobowiązany powinien sprawdzić, czy udostępnienie informacji w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest więc wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, zgodnie z regułą koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie określonej sprawy w określony sposób, że informację które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie. Przechodząc na grunt tej sprawy, SKO wskazało, że zgodzić się należy ze stanowiskiem organu I instancji, iż przygotowanie informacji, których żądał wnioskodawca wiązałoby się z koniecznością podjęcia szeregu dodatkowych czynności związanych z selekcją i analizą dokumentów, która byłaby czasochłonna i wymagałaby zaangażowania kadrowego i prowadziłoby do wytworzenia nowej informacji nieistniejącej dotychczas w zasobie Urzędu. Udzielenie takiej informacji jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Żądana informacja w zakresie przygotowania zestawienia postanowień dotyczących sprostowania omyłek pisarskich w Aktach Własności Ziemi wymaga wytworzenia informacji na użytek tego wniosku. Z informacji przekazanych przez organ I instancji wynika, że postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek były rejestrowane w ogólnym rejestrze postanowień wydawanych przez Wydział Geodezji i nie były ewidencjonowane w odrębnym rejestrze. W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie zobowiązanego środki i zasoby niezbędne dla jego prawidłowego funkcjonowania. Zdaniem Kolegium wykonanie przez organ I instancji odrębnego rejestru postanowień o sprostowaniu oczywistej omyłki aktów własności ziemi nie wpłynie na sposób funkcjonowania organu, skoro od 2019r. Starosta [...] zaprzestał prostowanie oczywistych omyłek pisarskich w aktach własności ziemi. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił: - naruszenie art. 7, 8 , 9 i 77 § 1 k.p.a., art. 134 i art. 136§ 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a w szczególności niepodjęcie z urzędu postępowania w celu uzupełnienia dowodów w zakresie ilości wydanych bezprawnych postanowień co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy i doprowadziło w konsekwencji do prowadzenia postępowania w sposób pozbawiający zaufania do władzy publicznej, - brak odniesienia do zarzutów odwołania zawartych w jego pkt. 1, 3 i 4 co miało również wpływ na wynik sprawy, - sprzeczność rozstrzygnięcia z ustalonym stanem faktycznym w sytuacji istnienia i posiadania przez organ gotowej, wnioskowanej informacji publicznej w postaci elektronicznego rejestru wszystkich wydanych postanowień, obejmującego również postanowienia objęte wnioskiem, - błędne zastosowanie art. 3 ust.1 u.d.i.p. i art. 16 ust.1 u.d.i.p. w sytuacji gdy przedmiotem wniosku jest informacja prosta znajdująca się w posiadaniu organu. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że wnioskowana informacja jest informacją prostą, istnieje w formie elektronicznego spisu a wydrukowanie kilku jego stron po uprzednim wyborze i ewentualnej anonimizacji to zwykłe rutynowe działanie urzędnicze, nie wymagające nadzwyczajnych środków ani nadzwyczajnego zaangażowania intelektualnego. Z uwagi na nieustalenie pojemności informacji źródłowej, nie jest możliwa ocena zakresu tych działań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy zostały spełnione. Żądanie wnioskodawcy, o którym rozstrzygnął organ władzy publicznej bezsprzecznie dotyczy sfery faktów i danych publicznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (v. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). Podkreślenia wymaga, że o informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający sprawę, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych jest znaczna i angażuje po stronie organu znaczne środki i zasoby. Przetworzenie informacji nie zawsze należy utożsamiać zatem z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji (v. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1398/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej organy nie wykazały w decyzjach w sposób bezsporny, że żądana we wniosku informacja publiczna w postaci kopii ewidencji postanowień o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ stanowi informację przetworzoną. Ocenę organu we wskazanym zakresie uznać należało tym samym za dowolną, a zatem naruszającą art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na to, że uchybienie powołanemu przepisowi prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Co do zasady informacja w postaci rejestru postanowień stanowi informację prostą. Wnioskodawca zażądał kopii rejestru postanowień o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ, który nie jest odrębnie prowadzony, jak wynika z decyzji. Postanowienia o sprostowaniu, o których mowa we wniosku ewidencjonowane były, jak wskazał organ, w ogólnym rejestrze postanowień. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym, jeżeli udzielenie informacji prostej wymaga w istocie takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań podmiotu zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów, w celu udzielenia żądanej informacji, której oczekuje wnioskodawca, to wówczas można taką informację uznać za przetworzoną (v. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie jednakże organy powyższego nie wykazały. Organ I instancji zwrócił uwagę, że udostępnienie żądanej informacji wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających na przeanalizowaniu rejestru wszystkich wydanych do tej pory postanowień, tj. rejestru prowadzonego do [...].12.2017 r. w wersji papierowej jak i rejestru prowadzonego od [...].01.2018r. w wersji elektronicznej i sporządzeniu zestawienia tylko tych postanowień, które dotyczą sprostowania omyłek pisarskich w Aktach Własności Ziemi, a następnie przekształcenia go w inny dokument, którego w zasobach urzędu aktualnie nie ma. Z decyzji nie wynika jednakże jak duży objętościowo jest prowadzony przez organ rejestr postanowień, ile co do zasady postanowień w nim odnotowano. W decyzji nie wskazano też jakie czynności musiałyby być podjęte (na czym polegałoby analizowanie rejestru) przez pracowników organu w celu ustalenia, które z pozycji w tym rejestrze dotyczą sprostowania Aktów Własności Ziemi. Nie wiadomo też, czy byłaby to czynność czasochłonna (organ I instancji nie stwierdził w decyzji, że byłyby to działania czasochłonne) i ilu pracowników musiałoby zająć się realizacją wniosku. Z decyzji nie wynika też, czy wpłynęłoby to na funkcjonowanie organu, tzn. utrudniło lub uniemożliwiło jego funkcjonowanie. Także SKO w zaskarżonej decyzji nie wykazało, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. SKO wskazało wprawdzie, że przygotowanie żądanej informacji "wiązałoby się z koniecznością podjęcia szeregu dodatkowych czynności związanych z selekcją i analizą dokumentów, która byłaby czasochłonna i wymagałaby zaangażowania kadrowego". Jednakże organ odwoławczy nie wskazał, o selekcji i analizie jakich dokumentów jest mowa. Jest to tym bardziej istotne, że Starosta informując wnioskodawcę o tym, że informacja ma charakter przetworzony, wskazywał jedynie na konieczność przeanalizowania samego rejestru, jako czynność która jest niezbędna do udzielenia informacji publicznej. Nie wiadomo też, albowiem decyzja SKO nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń faktycznych, na czym SKO opiera twierdzenie o czasochłonności selekcji i analizy wspomnianych dokumentów. W decyzji nie przywołano ustaleń w zakresie ani rodzaju ani ilości (choćby w przybliżeniu) tych dokumentów, które zdaniem SKO należałoby przeanalizować. Biorąc pod uwagę, że z obu decyzji nie wynika ani jakie dokładnie czynności miałyby zostać podjęte, ani jak wielu pracowników organu musiałoby zostać do ich wykonania zaangażowanych, ani przez jaki czas, nie wskazano też choćby w przybliżeniu liczby, czy objętości dokumentów, czy samego rejestru, przede wszystkim zaś organ nie stwierdził w decyzji i nie wykazał, że wykonanie tych czynności, na które powołał się w decyzji, zakłóciłoby normalne funkcjonowanie organu, zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie mogły się ostać w obrocie prawnym. Organ I i II instancji – na tym etapie postępowania – nie wykazały, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. Powyższe stanowi uchybienie również przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając wniosek organ obowiązany będzie dokonać wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do rzeczywistych możliwości udostępnienia żądanej informacji. W przypadku podtrzymania stwierdzenia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, organ obowiązany będzie wykazać powyższe. Jeśli dla udzielenia żądanej we wniosku informacji konieczne byłoby podjęcie przez organ działań polegających na przejrzeniu znacznej liczby rejestrów, bądź dodatkowych dokumentów (a nie tylko dokonanie prostej anonimizacji posiadanego już rejestru, który nie jest przy tym na przykład obszerny objętościowo), w celu udzielenia informacji, o której mowa we wniosku, co wpłynęłoby nadto negatywnie na tok realizacji ustawowych zadań organu i zostałoby wykazane, wówczas żądana informacja mogłaby być uznana za informację przetworzoną (v. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenie, że żądana we wniosku informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wymaga dokonania przez organ pełnej oceny, która to ocena nie może być dowolna. Ewentualne ustalenie organu, że wykonanie zadania w postaci udostępnienia kopii ewidencji postanowień o sprostowaniu archiwalnych decyzji AWZ zakłóci funkcjonowanie organu wymagać będzie wyczerpującego uzasadnienia z wykazaniem, jaka liczba pracowników zostałaby przez organ skierowana do wykonania tego zadania i przez jaki czas. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.