II SA/Wa 2901/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta studiów doktoranckich oddala skargę. Rektor Uniwersytetu [...] (dalej: Rektor U [...], organ) decyzją z [...] czerwca 2021 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej Kpa.) w zw. z art. 127 § 3 Kpa. oraz art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.; dalej ustawa) w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy w zw. z art. 108 § 1 Kpa., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] maja 2021 r., wniesionego przez pełnomocnika M. K. (skarżący), od decyzji Rektora [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w sprawie zawieszenia M. K. w prawach studenta studiów doktoranckich – do czasu wydania orzeczenia przez Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] oraz nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] kwietnia 2021 r. Decyzję organu z [...] czerwca 2021 r. wydano w następującym stanie sprawy. Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] (Rzecznik) w piśmie z [...] kwietnia 2021 r. (data wpływu do Sekretariatu Prorektora) wskazał, że zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające w sprawie [...] dotyczącej obrotu środkami odurzającymi przez M. K., doktoranta [...]. Dodał, że w sprawie tej pojawiają się wątki nadużyć o charakterze seksualnym jakich miał się dopuszczać ww. doktorant m.in. wobec studentek [...]. Jak podał Rzecznik, w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie obrotu narkotykami stara się weryfikować poszczególne informacje dotyczące takich zachowań. Zdaniem Rzecznika najbardziej niepokojącym zdarzeniem jest sytuacja nadużycia seksualnego jakiego miał się dopuścić ww. we wrześniu 2020 r. w [...] na studentce D. K. Świadek o szczegółach tego wydarzenia dowiedział się kilka miesięcy temu z relacji p. K., ale przekazał wiedzę Rzecznikowi o danych pokrzywdzonej wraz z opisem zdarzenia "dopiero w tym tygodniu w trakcie przesłuchania." W związku z powyższym Rzecznik zwrócił się do Rektora [...] o rozważenie wydania rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania w sprawie zachowań skarżącego skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Pismem z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], Rektor [...] zwrócił się do Rzecznika dyscyplinarnego ds. Studentów i doktorantów [...] o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie dotyczącej zachowań [...] M. K. doktoranta Wydziału [...] naruszających wolność seksualną i obyczajność. W decyzji z [...] kwietnia 2021 r. organ wskazał, że jak wynika z informacji uzyskanych od Rzecznika, M.K. (skarżący) – student III roku studiów stacjonarnych, Interdyscyplinarne studia doktoranckie "natura – kultura" na Wydziale [...]" Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2020/2021, mógł się dopuścić czynów zabronionych, określonych między innymi w rozdziale XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1444 ze zm.; dalej Kk.). Organ przywołał treść art. 312 ust. 5 i art. 322 ust. 1 ustawy, wskazując, że do odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy art. 307 ust. 2, art. 308-320 oraz przepisy wydane na podstawie art. 321. Zdaniem organu rodzaj i zakres uzyskanych od Rzecznika informacji wskazuje, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez ww. przestępstw, skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. W szczególności z uzyskanych informacji wynika, że ww. mógł dopuścić się czynów polegających na doprowadzeniu podstępem innych osób do obcowania płciowego, z wykorzystaniem środków odurzających. Organ wyjaśnił, że decyzja rektora o zawieszeniu studenta studiów doktoranckich w prawach studenta (art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy) nie jest wydawana w ramach postępowania dyscyplinarnego ani w ramach poprzedzającego go postępowania wyjaśniającego. Podkreślił, że decyzja administracyjna wydana przez rektora w przedmiocie zawieszenia studenta studiów doktoranckich do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną ma charakter uznaniowy. Przemawia za tym treść art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy, w których ustawodawca określa, jakie są warunki niezbędne (przesłanki konieczne) do zawieszenia w prawach studenta studiów doktoranckich (uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz wydanie przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego), a następnie stwierdza, że jeżeli te konieczne warunki są spełnione, to wówczas rektor może zawiesić studenta w prawach studenta studiów doktoranckich. W konstrukcji przepisu art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy ustawodawca zastosował typowe dla uznania administracyjnego sformułowanie "rektor (...) może", jednocześnie nie przesądzając, jakie są dalsze przesłanki skorzystania z tej możliwości (oprócz koniecznych), pozostawiając rektorowi możliwość działania w ramach uznania administracyjnego, a więc skorzystania z możliwości zawieszenia studenta studiów doktoranckich w prawach studenta. Zatem do rektora należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2013 r., III SA/Lu 104/13). Jak stwierdził Rektor, w sprawie spełnione są wynikające z przytoczonych przepisów przesłanki materialnoprawne wydania decyzji o zawieszeniu skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich, gdyż poza istnieniem uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego przestępstwa, w dniu [...] kwietnia 2021 r. – jednocześnie z wydaniem niniejszej decyzji – wydano polecenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zachowań skarżącego skierowanych przeciwko jednemu z najważniejszych dóbr chronionych prawem – wolności seksualnej i obyczajności. Mając powyższe okoliczności na względzie i podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego, Rektor wskazał, że powaga stawianych skarżącemu zarzutów a także konieczność ochrony dobrego imienia Uniwersytetu [...] czynią niezbędnym skorzystanie ze środka określonego w art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy. W opinii organu tego rodzaju czyny zabronione niewątpliwie uchybiają godności studenta studiów doktoranckich. To zaś powoduje, że wzgląd na dobre imię Uniwersytetu [...] oraz bezpieczeństwo członków wspólnoty akademickiej wymaga zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Zdaniem organu uczęszczanie przez niego na zajęcia i korzystanie z innych praw studenta studiów doktoranckich, przy jednoczesnym obciążeniu uzasadnionym podejrzeniem popełnienia opisanych wyżej poważnych przestępstw, niewątpliwie szkodzi dobremu imieniu uczelni. Rektor uznał, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest koniecznością zabezpieczenia interesu społecznego, w tym osób potencjalnie pokrzywdzonych. Skarżący reprezentowany przez adwokata pismem z [...] maja 2021 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzji Rektora z [...] kwietnia 2021 r. zarzucił: 1. naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa. poprzez zaniechanie zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie i wydanie tak istotnej oraz dolegliwej w skutkach decyzji administracyjnej o zawieszeniu M. K. w prawach studenta wyłącznie na podstawie pomówień i ustalenie na tej podstawie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez studenta przestępstw, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, w której przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym wydruku wiadomości kierowanych pomiędzy M. K. a D.K.oraz pomiędzy M.K. a W.G., pozwoliłoby na rzetelne ustalenie, iż nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez M. K. przestępstw skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 2. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego interesu skarżącego, wskutek nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy i wskutek niedostatecznego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym zaniechanie zwrócenia się do Prokuratury Okręgowej w [...]. i zaniechanie ustalenia czy M.K. zostały postawione zarzuty popełnienia przestępstwa, czy M.K. jest podejrzanym w tym postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przeprowadzenie tych dowodów pozwoliłoby na ustalenie, że M.K. nie jest nawet stroną postępowania karnego, nie ma statusu podejrzanego, co oznacza, że nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa, bowiem w przeciwnym razie byłby mu postawiony zarzut na podstawie art. 313 § 1 k.p.k.; 3. naruszenie art. 108 § 1 Kpa. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowym stanie faktycznym sprawy zachodzą okoliczności uzasadniające nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji jego zastosowanie w sprawie, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego czy obiektywnie uzasadnionego interesu strony, która powodowałaby konieczność nadania jej przedmiotowego rygoru; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.) polegające na błędnym ich zastosowaniu i uznaniu, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez M. K. przestępstw skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia podejrzenia popełnienia przez M. K. ww. przestępstw, co w konsekwencji oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki materialnoprawne wydania decyzji o zawieszeniu M. K. w prawach studenta studiów doktoranckich, zaś przedstawione w niniejszym wniosku argumenty i dowody na ich poparcie prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw przez M.K. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Rektora z [...] kwietnia 2021 r. oraz rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak podał pełnomocnik skarżącego, do dnia dzisiejszego M. K. nie jest strona postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...], nie ma statusu osoby podejrzanej, co wedle art. 313 § 1 k.p.k. oznacza, że Prokurator w przeciwieństwie do Rektora nie uznał, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez skarżącego. W związku z powyższym wniósł o przeprowadzenie ponownej wykładni art. 312 ust. 5 ustawy, pod kątem interpretacji dyspozycji przepisu i zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki materialnej jego zastosowania w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Zdaniem pełnomocnika skarżącego informacje, z których wynika, że M. K. mógł dopuścić się popełnienia ww. czynów zabronionych to wyłącznie twierdzenia rzekomo pokrzywdzonej – D, K., Jej partnera (czerpiącemu wiedzę o zdarzeniu od pokrzywdzonej) – D. P. oraz ewentualnie zeznania osób blisko z pokrzywdzoną związanych towarzysko, wspólnie działających w ramach SKA (które to osoby również nie posiadają samoistnej wiedzy o zdarzeniu, mogą jedynie powtarzać informacje uzyskane od D.K.). Pełnomocnik szeroko odniósł się do mailowej wymiany informacji pomiędzy ww. osobami, załączonej do akt sprawy oraz przekazów medialnych obejmujących zdarzenia poprzedzające wydane przez organ decyzje. Nadto, pełnomocnik skarżącego wniósł o weryfikację ustalonego stanu faktycznego. Wskazał, że okoliczności sprawy dalekie są od wskazywania na winę M. K.. Wręcz przeciwnie, M.K. posiada szereg materiałów, które jednoznacznie potwierdzają jego niewinność, zaś sam fakt dokonania publicznego, pozainstytucjonalnego samosądu (co więcej niepopartego żadnymi dowodami) przez studentów Uniwersytetu [...] stanowił działanie na szkodę zarówno M,K. jak i uczelni per se. Działanie Studenckiego Komitetu [...] spowodowało deprecjację statusu Uczelni, jej wizerunku w oczach opinii publicznej, a także doprowadziło do zakwestionowania etyczności jej władz. Zasygnalizował, że w najbliższym czasie M. K. podejmie szereg działań w celu oczyszczenia swojego dobrego imienia (zarówno w rozumieniu prawnym jak i wizerunkowym) oraz wyciągnięcia konsekwencji wobec osób działających na jego szkodę. Planowane działania, nakierowane na ustalenie prawdy materialnej, obejmą zarówno grunt prawa karnego, cywilnego jak i przepisów dyscyplinarnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zawieszenie w prawach studenta stanowi środek dalece drastyczny i winno być stosowane w sytuacji, gdy zgromadzone dowody w istocie uzasadniają podejrzenie, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego. Tymczasem decyzję o zawieszeniu wydano niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, zgłoszonego przez rzekomą pokrzywdzoną, jeszcze przed jej formalnym wysłuchaniem. Wytwarzana przez SKA atmosfera skandalu i linczu społecznościowego, a także zastosowana narracja, prowadzą do wytworzenia w opinii społecznej niezgodnego z prawdą przekonania – że w istocie istnieją poważne dowody potwierdzające tezy rzekomej pokrzywdzonej. W rzeczywistości dowody takie istnieć nie mogą – bowiem, jak stwierdził pełnomocnik skarżącego, do czynów nie doszło, a M.K, nie jest osobą podejrzaną w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...] W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] czerwca 2021 r. Rektor [...] przywołał treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Rektor [...] wskazał, że jak wynika z brzmienia art. 312 ust. 5 ustawy w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy, decyzja o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, aczkolwiek przy związaniu organu przesłanką formalną – uprzednim wydaniem przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz przesłanką materialną w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta studiów doktoranckich przestępstwa. Wystąpienie tych przesłanek daje dopiero możliwość zastosowania dyspozycji określonej w tym przepisie, tj. zawieszenia w prawach studenta studiów doktoranckich do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Organ przypomniał, że decyzja administracyjna wydana przez rektora w przedmiocie zawieszenia studenta studiów doktoranckich do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną ma charakter uznaniowy. Przemawia za tym treść art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy, w których ustawodawca określił, jakie są warunki niezbędne (przesłanki konieczne) do zawieszenia w prawach studenta studiów doktoranckich (uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz wydanie przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego), a następnie stwierdza, że jeżeli te konieczne warunki są spełnione, to wówczas rektor może zawiesić studenta w prawach studenta studiów doktoranckich. Wobec powyższego Rektor [...] uznał, że w przypadku skarżącego spełnione zostały wynikające z przytoczonych przepisów przesłanki materialnoprawne wydania decyzji o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich, gdyż poza istnieniem uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego przestępstwa, w dniu [...] kwietnia 2021 r. wydano polecenie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zachowań ww. skierowanych przeciwko jednemu z najważniejszych dóbr chronionych prawem – wolności seksualnej i obyczajności. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa. Wyjaśnił, że jak wynika z wywodu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do obrazy wskazanych przepisów miało dojść poprzez zaniechanie zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie i wydanie tak istotnej oraz dolegliwej w skutkach decyzji administracyjnej o zawieszeniu w prawach studenta wyłącznie na podstawie pomówień i ustalenie na tej podstawie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez studenta przestępstw, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, w której przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym wydruku wiadomości kierowanych pomiędzy M.K. a D. K. oraz pomiędzy M.K. a W. G. pozwoliłoby na rzetelne ustalenie, iż nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez M. K. przestępstw skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Rzecz jednak w tym, jak stwierdził organ, o czym była już mowa powyżej, że decyzja o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Jasne jest, że pojęcie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa nakłada na organ obowiązek ustalania jego treści w ramach okoliczności faktycznych danej sprawy, gdyż w tym zakresie organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty. Tego rodzaju fakty stanowiły informacje uzyskane od Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...], z których wynikało, że skarżący – student [...] roku studiów stacjonarnych, Interdyscyplinarne studia doktoranckie [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2020/2021, mógł się dopuścić czynów zabronionych, określonych między innymi w rozdziale XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny. Oczywiście, jak podkreślił organ, Rektor [...] dostrzega załączoną przez pełnomocnika treść korespondencji tekstowej prowadzonej między innymi przez skarżącego, przy czym zaoferowane przez pełnomocnika dowody nie dezawuują bytu przesłanki uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa, o czym wypowiedziano się już w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2021 r. Dla odparcia tego zarzutu nieodzowne jest zaś wskazanie, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie wspomnianej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich skarżącego. Jak przypomniał organ, w pkt 2 zarzutów, stawiając zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 Kpa., pełnomocnik skarżącego kontynuuje twierdzenie o nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy i niedostatecznym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego, w szczególności zaniechaniu przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym w szczególności zwrócenia się do Prokuratury Okręgowej w [...] i zaniechaniu ustalenia czy M. K. zostały postawione zarzuty popełnienia przestępstwa, czy M.K. jest podejrzanym w tym postępowaniu. Z konkluzji tego zarzutu wynika, że w konsekwencji prowadziłoby to do ustalenia, że nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez skarżącego, bowiem w przeciwnym razie byłby mu postawiony zarzut na podstawie art. 313 § 1 k.p.k. W tym zakresie co zasady Rektor [...] odesłał skarżącego do lektury wywodu dotyczącego odparcia zarzutu naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa., a zawarte tam depozycje uzupełnił o stwierdzenie, że dotychczas zgromadzone i przeprowadzone dowody, a także poczynione na ich podstawie ustalenia zostały przekazane Prokuraturze Okręgowej w [...], która – według uzyskanych informacji – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wszczęła śledztwo, mające na celu wszechstronne zbadanie i ustalenie okoliczności faktycznych przedmiotowych zdarzeń. Nie zmienia to jednak faktu, w opinii organu, że w przedmiotowej sprawie wciąż zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Tożsamo Rektor [...] ocenił zarzut z pkt 4 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy. Zdaniem Rektora [...] już uzasadnienie tego zarzutu pozwala natomiast na twierdzenie, że pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego pełnomocnik podejmuje próbę zdezawuowania przesłanki uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez skarżącego. To zaś czyni niezbędnym ponowne wskazanie, że decyzja w przedmiocie zawieszenia studenta studiów doktoranckich do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną ma charakter uznaniowy, za czym przemawia właśnie treść art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy. W przepisach tych określono, jakie są przesłanki konieczne do zawieszenia w prawach studenta studiów doktoranckich (uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz wydanie przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego), a następnie stwierdza się, że jeżeli te konieczne warunki są spełnione, to wówczas rektor może zawiesić studenta w prawach studenta studiów doktoranckich. W uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2021 r. w dostateczny sposób wykazano zaś zaistnienie obu wskazanych wyżej przesłanek. W szczególności wskazano bowiem, że podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego, w tym uwzględniając art. 7 Kpa., powaga stawianych skarżącemu zarzutów, skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także konieczność ochrony dobrego imienia Uniwersytetu [...], czynią niezbędnym skorzystanie ze środka określonego w art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy. Tego rodzaju czyny zabronione niewątpliwie uchybiają bowiem godności studenta studiów doktoranckich. To zaś powoduje, jak stwierdził Rektor [...], że wzgląd na dobre imię Uniwersytetu [...] oraz bezpieczeństwo członków wspólnoty akademickiej wymaga zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Uczęszczanie przez niego na zajęcia i korzystanie z innych praw studenta studiów doktoranckich, przy jednoczesnym obciążeniu uzasadnionym podejrzeniem popełnienia opisanych wyżej poważnych przestępstw, niewątpliwie szkodzi dobremu imieniu uczelni. W ocenie Rektora [...] nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 108 § 1 Kpa., skoro w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest koniecznością zabezpieczenia interesu społecznego, w tym osób potencjalnie pokrzywdzonych oraz że wzgląd na dobre imię Uniwersytetu [...] oraz bezpieczeństwo członków wspólnoty akademickiej wymaga zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Jak wskazano, uczęszczanie przez niego na zajęcia i korzystanie z innych praw studenta studiów doktoranckich, przy jednoczesnym obciążeniu uzasadnionym podejrzeniem popełnienia poważnych przestępstw, niewątpliwie szkodzi dobremu imieniu uczelni. Skarżący reprezentowany przez adwokata wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną na wstępie decyzję Rektora [...] z [...] czerwca 2021 r. znak [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, słusznego interesu skarżącego, wskutek nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy i niedostatecznego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności: - zaniechanie przeprowadzenia szeregu dowodów, w tym zwrócenia się do Prokuratury Okręgowej w [...], celem ustalenia czy M. K. zostały postawione zarzuty popełnienia przestępstwa, czy ww. jest podejrzanym w tym postępowaniu, - błędnym przyjęciu, że materiał dowodowy przedstawiony przez pełnomocnika skarżącego nie unicestwia przesłanki uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, w sytuacji gdy przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem zasady praworządności i wskutek zebrania zupełnego materiału dowodowego oraz jego prawidłowego rozpatrzenia, doprowadziłoby do ustalenia, że M.K. nie jest nawet stroną postępowania karnego, nie ma statusu podejrzanego, co oznacza, że nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa, a w przeciwnym razie Prokurator postawiłby mu zarzut popełnienia przestępstwa na podstawie art. 313 § 1 k.p.k., zaś dowody w postaci wydruku wiadomości kierowanych pomiędzy M. K. a D. K. oraz pomiędzy M. K. a W.G., przedstawione przez pełnomocnika skarżącego pismem z [...] maja 2021 r., ukazują niewiarygodność zeznań rzekomo pokrzywdzonej D. K. oraz jej partnera – D. P., a także ewentualnie zeznania osób blisko z pokrzywdzoną związanych towarzysko, wspólnie działających w ramach Studenckiego Komitetu [...] i wprost wskazują, że w realiach niniejszej sprawy brak jest uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstw przez skarżącego;  2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa., poprzez zaniechanie zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie, przekroczenie przez Rektora zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, wobec czego tak istotna oraz dolegliwa w skutkach decyzja administracyjna o zawieszeniu M. K. w prawach studenta, została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, wyłącznie na podstawie pomówień, które to uchybienia doprowadziły do ustalenia, że zachodzi na kanwie niniejszej sprawy uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstw, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, w której przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym wydruku wiadomości kierowanych pomiędzy M.K. a D. K. oraz pomiędzy M. K. a W. G., pozwoliłoby na rzetelne ustalenie, iż nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez M. K. przestępstw skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 Kpa., poprzez zaniechanie wskazania przez Rektora w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które uznał za udowodnione i dowodów, na których zaskarżona decyzja została oparta, ponieważ powołanie się przez Rektora w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na uzasadnienie decyzji z [...] kwietnia 2021 r., należy uznać za sprzeczne z aktualnie obowiązującymi przepisami regulującymi obligatoryjne elementy jej uzasadnienia, bowiem nie tylko nie odniesiono się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do dowodów przedstawionych przez skarżącego, ale też nie wzięto pod uwagę, że było to niemożliwe (w odniesieniu do decyzji z [...] kwietnia 2021 r.), ponieważ przedstawione dowody nie znajdowały się wówczas ani w aktach sprawy dyscyplinarnej ani też nie zostały wcześniej przedstawione do wiadomości Rektora; 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.; dalej ustawa), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie przez Rektora, że skarżący podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej wskutek uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego przestępstw, podczas gdy postępowanie prowadzone jest przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. [...] aktualnie w sprawie (in rem) a nie przeciwko osobie (in personam), wobec czego skarżący w rzeczywistości nie jest nawet stroną ww. postępowania karnego, a więc nie sposób dojść do przekonania, że na kanwie niniejszej sprawy doszło do urzeczywistnienia przesłanki uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, a w konsekwencji zasadnego zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Rektora [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, twierdząc, że "w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania w trybie art. 108 § 1 k.p.a., (...)." W uzasadnieniu skargi poszerzył argumentację sformułowaną na rzecz postawionych w niej zarzutów. Skarżący stwierdził w szczególności, że o ile w niniejszej sprawie spełniona została formalna przesłanka wydania decyzji (wydano polecenie wszczęcia postępowania wyjaśniającego), to nie zaistniała przesłanka materialna, która umożliwiałaby skorzystanie przez organ z uprawnienia do wydania decyzji na podstawie uznania administracyjnego. Nie występuje bowiem w sprawie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstw. Zdaniem skarżącego przepis art. 312 ust. 5 ustawy nie powinien był zatem w ogóle zostać zastosowany. Skarżący podkreślił, że przepis art. 313 § 1 k.p.k. nie ma charakteru fakultatywnego. W przypadku istnienia uzasadnionych podejrzeń popełnienia przestępstwa przez daną osobę – zarzuty są jej przedstawiane od razu (przy czym może to nastąpić zarówno natychmiast po otwarciu śledztwa – jak i w jego toku). Brak dotychczasowych działań Prokuratury w przedmiocie przedstawienia skarżącemu zarzutów jednoznacznie wskazuje, że w opinii organów i w świetle zgromadzonego przez te organy materiału dowodowego podejrzenie popełnienia przestępstwa przez ww. – nie jest uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że w dacie orzekania przez Sąd skutek wynikający z wydanej decyzji już nastąpił w związku z tym, że decyzji z [...] kwietnia 2021 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący zaskarżył ww. postanowienie zażaleniem. Dyrektor Zespołu Prawa Konstytucyjnego,[...] i [...] w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich w piśmie z [...] października 2021 r. zwrócił się do Rektora [...], nawiązując do wcześniejszych pism skarżącego kierowanych do Rzecznika Praw Obywatelskich, o zajęcie stanowiska wobec zasadności zawieszenia ww. w prawach doktoranta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt III OZ 1306/21 uchylił postanowienie Sądu z dnia 1 października 2021 r., wskazując, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Następnie Sąd postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w szczególności, że skarżący wnosząc o wstrzymanie jej wykonania nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku dowodowym z [...] lutego 2022 r. zwrócił uwagę na pismo o sygn. [...] z [...] stycznia 2022 r. Rzecznika Praw Doktoranta przy Krajowej Reprezentacji Doktorantów skierowane do Rektora [...] na okoliczność podjęcia przez RPD interwencji w związku z naruszeniami proceduralnymi oraz dotkliwymi skutkami wskutek rażąco nieprawidłowych działań organów, jak i błędnej interpretacji przepisów i dopuszczenia się szeregu naruszeń. Pismem z [...] lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody o charakterze majątkowym oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki z uwagi na unicestwienie postępów w zakresie realizowania przez niego studiów doktoranckich. Sąd postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślając, że z uwagi kolejny wniosek skarżącego o przyznanie ochrony tymczasowej i zawartą w nim argumentację, nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 61 § 4 p.p.s.a.. W kolejnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, objętym pismem z [...] kwietnia 2022 r., skarżący ponowił dotychczas prezentowaną argumentację, zwracając uwagą na pobierane stypendia oraz skutki wynikające z zawieszenia w prawach doktoranta. W konsekwencji Sąd postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2022 r. odmówił zmiany postanowienia z dnia 1 lutego 2022 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że ochrona tymczasowa o jaką ubiega się skarżący w kolejnym wniosku nie może prowadzić do przywrócenie stanu sprzed wydania decyzji objętej skargą do sądu administracyjnego, skutkującego powrotem skarżącego do jego praw wynikających z tego rozstrzygnięcia. W dniu [...] maja 2022 r. wpłynęło do Sądu zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 19 kwietnia 2022 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 5 maja 2022 r. wspomniane zażalenie zostało zarejestrowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja oceniana według powyższych kryteriów wydana została bez naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rektora [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu o zawieszeniu skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 478 ze zm., dalej ustawa) w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 312 ust. 5 ustawy w przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa, rektor jednocześnie z poleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może zawiesić studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Z kolei przepis art. 322 ust. 1 ustawy stanowi, że doktorant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów obowiązujących w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską oraz za czyn uchybiający godności doktoranta. Do odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy art. 307 ust. 2, art. 308-320 oraz przepisy wydane na podstawie art. 321. Stosownie do treści art. 23 ust. 4 ustawy od decyzji wydanej przez rektora służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Sprawa zawieszenia studenta w prawach studenta na podstawie art. 312 ust. 5 ustawy należy do kategorii indywidualnych spraw studentów, przy czym podkreślenia wymaga, że o ile sama decyzja związana jest z odpowiedzialnością dyscyplinarną studentów, to jednak decyzja taka nie jest wydawana w ramach postępowania dyscyplinarnego, ani w ramach poprzedzającego go postępowania wyjaśniającego, do którego mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (art. 320 ustawy). Powyższe prowadzi do wniosku, że przy jej wydaniu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.). Z brzmienia przywołanego wyżej art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy wynika, że decyzja o zawieszeniu w prawach studenta podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, jednakże przy związaniu organu przesłanką formalną – uprzednim wydaniem przez rektora rzecznikowi dyscyplinarnemu polecenia wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz przesłanką materialną w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa. Wystąpienie tych przesłanek daje dopiero możliwość zastosowania dyspozycji określonej w tym przepisie, tj. zawieszenia w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zamieszczone we wskazanym przepisie pojęcie w postaci uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa nakłada na organ obowiązek ustalania jego treści w ramach okoliczności faktycznych danej sprawy. W tym bowiem zakresie organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty. Uznanie administracyjne jest prawnie dopuszczalną przez przepis prawa materialnego możliwością alternatywnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie jest to jednak to samo, co nadanie treści pojęciom przez ustalenie stanu faktycznego i konkluzje wynikające z tych ustaleń. Oznacza to, że uzasadnienie powinno zawierać wskazanie powodów przyjęcia przez organ, że doszło do uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa i musi być przekonujące. Organ jest zatem zobowiązany do przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem, że przesłanka ta wystąpiła. Dopiero wystąpienie tej przesłanki (oraz przesłanki formalnej) daje rektorowi możliwość działania w ramach uznania administracyjnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 574/16). W konstrukcji przepisu art. 312 ust. 5 ustawy ustawodawca zastosował typowe dla uznania administracyjnego sformułowanie "rektor...może", jednocześnie nie przesądzając jakie są dalsze przesłanki skorzystania z tej możliwości (oprócz tych koniecznych), pozostawiając rektorowi możliwość działania w ramach uznania, a więc skorzystania z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta lub nie skorzystania. Do rektora więc należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Możliwość wyboru rozstrzygnięcia nie oznacza jednak, że decyzja rektora może być dowolna. Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, jednak obejmuje badanie, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza – wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego - w analizowanym przypadku art. 312 ust. 5 w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy. W związku z tym organ powinien uzasadnić rozstrzygnięcie wskazując w szczególności jakie okoliczności skłoniły go do wyboru możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Wydając decyzję organ winien mieć na względzie, że zawieszenie studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną jest to swojego rodzaju środek zapobiegawczy, który nie może być stosowany jako surogat kary dyscyplinarnej. Zatem tym bardziej wyłączona jest dowolność motywacji rektora i wymagana jest odpowiednia waga przyczyny skorzystania przez rektora z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 312 ust. 5 ustawy sprawia, że kontrola sądu sprowadza się do oceny, czy organ podejmując decyzję prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji mają swoje uzasadnienie w zabranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w granicach uznania. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie – czy organ administracji (Rektor) nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Istotą decyzji uznaniowej jest bowiem pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania w ramach tzw. luzu decyzyjnego, jednakże z zastrzeżeniem, że wybór ten powinien być odpowiednio uzasadniony. Z uzasadnienia wyboru jednego z możliwych rozwiązań wynikać powinno dlaczego organ zdecydował się na zajęcie określonego stanowiska, w szczególności gdy przyjmuje się rozwiązanie negatywne dla strony. Uzasadnienie to w pełnym zakresie podlega kontroli sądu administracyjnego z zachowaniem prerogatyw organu wynikających z działania w ramach uznania administracyjnego. Ocenie sądu w takiej sytuacji podlega zatem, czy okoliczności podane przez organ nie są dowolne i czy rozsądnie rzecz biorąc mogą uzasadniać skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia studenta w prawach studenta. Oczywistym jest bowiem, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Rektora spełniają powyższe wymogi. Podkreślenia wymaga, że wprawdzie podstawa prawna decyzji Rektora o zawieszeniu studenta w prawach studenta zamieszczona została w rozdziale 2 działu VII ustawy zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów" i sama decyzja związana jest z odpowiedzialnością dyscyplinarną studentów, to jednak decyzja taka, o czym był już mowa powyżej, nie jest wydawana w ramach postępowania dyscyplinarnego ani w ramach poprzedzającego go postępowania wyjaśniającego. Zgodnie bowiem z art. 313 ust. 1 ustawy rzecznik dyscyplinarny do spraw studentów wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie rektora, którego informuje o dokonanych ustaleniach. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny do spraw studentów umarza postępowanie lub kieruje do komisji dyscyplinarnej wniosek o ukaranie. Rzecznik dyscyplinarny może również złożyć wniosek do rektora o wymierzenie kary upomnienia (ust. 2). Stwierdzenie, że decyzja Rektor o zawieszeniu studenta w prawach studenta nie jest wydawana w ramach postępowania dyscyplinarnego ani w ramach poprzedzającego go postępowania wyjaśniającego jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 320 ustawy, do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82. Skoro decyzja Rektora o zawieszeniu studenta w prawach studenta jest wydawana poza postępowaniem wyjaśniającym i dyscyplinarnym, to znaczy, że brak jest podstawy do stosowania przez Rektora przepisów Kpk.. Wobec powyższego wskazać należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie zastosowany przez Rektora środek tymczasowy w postaci zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich, tj. kontroluje czy organ mógł zawiesić skarżącego w prawach studenta zgodnie z dyspozycją art. 312 ust. 5 ustawy, w żadnym razie natomiast nie przesądza, czy do zdarzeń, o których mowa w niniejszym postępowaniu doszło. Ocena zaistniałych zdarzeń oraz udział w nich skarżącego nastąpi w postępowaniu dyscyplinarnym, a nie w postępowaniu o zawieszeniu w prawach studenta, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania dyscyplinarnego. Sąd wyjaśnia, że w przypadku skarżącego spełnione zostały wynikające z przytoczonych przepisów przesłanki materialnoprawne wydania decyzji o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich, gdyż poza istnieniem uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego przestępstwa, w dniu [...] kwietnia 2021 r. Rektor zwrócił się do Rzecznika dyscyplinarnego ds. studentów i doktorantów [...] o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie zachowań skarżącego naruszających wolność seksualną i obyczajność (vide karta nr 332 akt sprawy). Analizując przyczyny skorzystania przez Rektora z możliwości zawieszenia skarżącego w prawach studenta należy stwierdzić, że organ wystarczająco wyjaśnił podjętą decyzję, przedstawiając motywację, która uzasadnia zawieszenie skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa. Z wywodów skarżącego wynika, że do obrazy wskazanych przepisów miało dojść poprzez zaniechanie zebrania całokształtu materiału dowodowego w sprawie i wydanie tak istotnej oraz dolegliwej w skutkach decyzji administracyjnej o zawieszeniu w prawach studenta wyłącznie na podstawie pomówień i ustalenie na tej podstawie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez studenta przestępstw, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, w której przeprowadzenie postępowania dowodowego, pozwoliłoby na rzetelne ustalenie, iż nie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstw skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Rzecz jednak w tym, o czym była już mowa powyżej, że decyzja o zawieszeniu w prawach studenta studiów doktoranckich podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Jasne jest, że pojęcie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa nakłada na organ obowiązek ustalania jego treści w ramach okoliczności faktycznych danej sprawy, gdyż w tym zakresie organ nie działa w granicach uznania administracyjnego, lecz w oparciu o ustalone fakty. Tego rodzaju fakty stanowiły informacje uzyskane od Rzecznika dyscyplinarnego ds. studentów i doktorantów [...], z których wynikało, że skarżący – student [...] roku studiów stacjonarnych, Interdyscyplinarne studia doktoranckie "[...]" na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2020/2021, mógł się dopuścić czynów zabronionych, określonych między innymi w rozdziale XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. Wprawdzie Rektor dostrzegł załączoną przez pełnomocnika treść korespondencji tekstowej prowadzonej między innymi przez skarżącego, jednakże przedstawione przez pełnomocnika dowody nie mogły zostać wzięte pod uwagę w kontekście postępowania prowadzonego w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta. Jak zasadnie uznał Rektor, dowody te nie mogły zdezawuować bytu przesłanki uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa. Wymaga w tym miejscu przypomnienia, że rodzaj i zakres uzyskanych od Rzecznika informacji wskazuje, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstw, skierowanych między innymi przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, w szczególności z uzyskanych informacji wynika, że skarżący mógł dopuścić się czynów polegających na doprowadzeniu podstępem innych osób do obcowania płciowego, z wykorzystaniem środków odurzających. Powyższe zadecydowało, jak stwierdził Rektor, że wzgląd na dobre imię Uniwersytetu [...] oraz bezpieczeństwo członków wspólnoty akademickiej wymaga zawieszenia skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. W ocenie Sądu wyrazem należytej oceny dowodowej jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji Rektora, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o zawieszeniu skarżącego w prawach studenta studiów doktoranckich. Sąd wyjaśnia za organem, że dotychczas zgromadzone i przeprowadzone dowody, a także poczynione na ich podstawie ustalenia zostały przekazane Prokuraturze Okręgowej w [...], która – według uzyskanych informacji – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wszczęła śledztwo, mające na celu wszechstronne zbadanie i ustalenie okoliczności faktycznych przywołanych w części historycznej niniejszego uzasadnienia zdarzeń. Nie zmienia to jednak faktu, na co zwrócił uwagę Rektor, że w przedmiotowej sprawie wciąż zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Zatem aktualną pozostaje przesłanka określona w ust. 5 art. 312 ustawy, dająca organowi podstawę zawieszenia skarżącego w prawach studenta. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania objętego skargą do Sądu nie jest postępowanie dyscyplinarne ani karne, wobec którego, jak wynika z analizy podniesionej argumentacji, skarżący skoncentrował zarzuty naruszenia norm prawa procesowego poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, w związku z czym Sąd nie ocenia czy doszło do opisywanych powyżej zdarzeń. Sąd ocenia jedynie czy organ uzasadnił dlaczego uznał, że doszło do uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Natomiast skarżący swoją niewinność może uzasadniać w postępowaniu dyscyplinarnym, odrębnym od postępowania w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta, w którym organ bada sprawę bądź ewentualnie przed sądem karnym w przypadku postawienia zarzutów, czy też przed sądem cywilnym w postępowaniu o ochronę dóbr osobistych. W konsekwencji zasadne okazało się być stanowisko Rektora o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na konieczność zabezpieczenia interesu społecznego, w tym osób potencjalnie pokrzywdzonych oraz wzgląd na dobre imię Uniwersytetu [...] oraz bezpieczeństwo członków wspólnoty akademickiej. Jak wskazano, uczęszczanie przez skarżącego na zajęcia i korzystanie z innych praw studenta studiów doktoranckich, przy jednoczesnym obciążeniu uzasadnionym podejrzeniem popełnienia poważnych przestępstw, niewątpliwie szkodzi dobremu imieniu uczelni. Reasumując Sąd wskazuje, że zdarzenia stanowiące kanwę postępowania prowadzonego wobec skarżącego nie są przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego zakres wyznacza treść art. 312 ust. 5 ustawy a zatem zawieszenie studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną. Z wyżej wskazanych powodów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Rektora nie naruszają przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podobnie zapadłe rozstrzygnięcia wydane zostały w zgodzie z mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie przepisami prawa materialnego w postaci art. 322 ust. 1 w zw. z art. 312 ust. 5 ustawy. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a..