II SA/Wa 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku energetycznego - oddala skargę - Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] odmawiającą przyznania P.K. dodatku energetycznego w związku z przysługującym mu spółdzielczym prawem do lokalu nr [...] położonego w W. przy ulicy [...]. Organy orzekające ustaliły bowiem, że strona nie posiada dodatku mieszkaniowego, co sprawia, iż nie została spełniona przesłanka przyznania omawianego świadczenia. Z tym rozstrzygnięciem strona się nie zgodziła i wywiodła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie. W piśmie procesowym z 15 lipca 2016 r. pełnomocnik strony sprecyzował zarzuty skargi i rozwinął ich uzasadnienie, nawiązując do przesłanek motywujących przyznanie stronie dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 5c oraz art. 3 pkt 13c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. Zgodnie z pierwszym z wyżej przywołanych unormowań, zryczałtowany dodatek energetyczny przysługuje odbiorcy wrażliwemu. Druga z ww. norm prawnych zawiera w sobie definicję odbiorcy wrażliwego, którym jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Sposób sformułowania treści art. 3 pkt 13c omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, iż dla uznania danej osoby za odbiorcę wrażliwego, konieczne jest spełnianie przez tę osobę wszystkich wymienionych przesłanek. Inaczej rzecz ujmując, brak spełnienia przez stronę choćby jednej w enumeratywnie wymienionych w przepisie przesłanek sprawia, że nie może być uznana za odbiorcę wrażliwego, co wyklucza taką osobę z grona beneficjentów dodatku energetycznego. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną był brak posiadania przez skarżącego dodatku mieszkaniowego. Zestawiając tę okoliczność z treścią wyżej przywołanych unormowań prawnych, jako uzasadniona jawiła się konkluzja organu, iż stronie nie może zostać przyznany dodatek energetyczny. Skoro bowiem nie został stronie przyznany dodatek mieszkaniowy, to w myśl przepisów ustawy – Prawo energetyczne, strona nie posiada przymiotu odbiorcy wrażliwego. To zaś, jak słusznie zauważył organ, wyklucza skarżącego z grona osób, którym może zostać przyznany dodatek energetyczny. Na marginesie dodać należało, iż bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia pozostaje podnoszona przez stronę okoliczność, iż organ I instancji wcześniej rozpoznawał wniosek o przyznanie dodatku energetycznego, a później dopiero o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W sytuacji bowiem, gdy poza sporem pozostaje to, że finalnie nie został przyznany stronie dodatek mieszkaniowy, zastosowana przez organ kolejność rozpoznawania wniosków pozostawała bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, stwierdzając że w części dotyczą one materii innego dodatku (nie będącego przedmiotem skarżonego rozstrzygnięcia), oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).