II SA/Wa 291/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) października 2018r. nr (...), wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, ze zm., zwaną dalej ustawą zaopatrzeniową), którą odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy J. R. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: J. R. wnioskiem z dnia (...) maja 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu wniosku krótko opisał przebieg swojej służby, którą przerwała choroba. Wnioskodawca wskazał na bardzo poważne problemy zdrowotne, związane z pełnioną służbą po 1989 r. Analizując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia (...) października 2019 nr (...), po rozpatrzeniu wniosku J. R., postanowił odmówić wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J. R. został zwolniony ze służby z Komendy Rejonowej Policji w S. z dniem (...) marca 1997 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Zgodnie z pismem z dnia (...) marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, stanowiącym Informację o przebiegu służby Nr (...), wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia 16 lipca 1983 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., tj. przez okres 6 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby ww. wynosi 13 lat, 8 miesięcy i 1 dzień. Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 1 rok, 11 miesięcy i 18 dni. Z kopii akt osobowych o sygn. IPN (...), przekazanych pismem z dnia (...) stycznia 2018 r. przez Instytut Pamięci Narodowej Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby J. R. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989r. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia (...) marca 2018 r., (L.dz. Kk - (...)) przekazał informację dotyczącą przebiegu służby J. R.. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał on zadania i obowiązki służbowe. Wnioskodawcy wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych wymienionemu karach dyscyplinarnych, jak również nie były prowadzone wobec wnioskodawcy żadne postępowania karne lub karno- skarbowe. Brak jest również dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia. Następnie organ przeanalizował art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, na podstawie którego minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990r., 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Organ podkreślił, że całkowity okres służby J. R. wynosi 13 lat, 8 miesięcy i 1 dzień. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 6 lat, 5 miesięcy i 16 dni, co stanowi około 46% całego okresu służby, nie można mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. Ponad sześcioletni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Organ nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez J. R. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z informacji przekazanych przez Komendanta Głównego Policji wynika, że ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby poddawać w wątpliwość rzetelność służby wnioskodawcy. Jednakże stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Zaznaczył też, że sam charakter zadań, realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji, stanowiących zagrożenie życia i zdrowia, nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Ponownie rozpatrując sprawę, Minister całkowicie podzielił ustalenia faktyczne i prawne, zawarte w decyzji z dnia (...) października 2018r., i w dniu (...) stycznia 2019r. wydał opisaną na wstępie decyzję. W skardze do tutejszego Sądu J. R. wniósł o: 1. Uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr (...) z dnia ...01.2019 r. w całości z powodu naruszenia prawa materialnego art.8a ust. 1 i 2 ustawy, art. 15 pkt 4 z dnia 18 lutego 1994r., o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz art. 365 § 1 k.p.c. i art. 366 k.p.c., które miało wpływ na wynik sprawy; 2.Uznanie w wyroku prawomocnego i podlegającego wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział w , sygnatura akt [...] z dnia 24.03.1998 r., mającego wiążącą moc dla organu administracji publicznej tj. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz sądów, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zgodnie z treścią obowiązującego prawa, tj. art. 365 § 1 k.p.c. oraz stanowiącego powagę rzeczy osądzonej (dotyczy art. 366 k.p.c.); 3. Ponowne przywrócenie do świadczenia emerytalnego skarżącemu (stronie postępowania) przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dodatku za inwalidztwo pozostające w związku ze służbą orzeczone Prawomocnym i Podlegającym wykonaniu Wyrokiem Sądu i tym samym wyłączenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wobec skarżącego art. 15 c w.w. ustawy w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu podlegającym wykonaniu oraz narażaniu życia i zdrowia w związku z pełnieniem służby w policji przez skarżącego po roku 1989 na rzecz demokratycznego państwa oraz wystawionej nienagannej opinii przez Komendanta Głównego Policji; 4. Rozpoznanie sprawy (skargi) bez udziału skarżącego; 5. Na podstawie art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji w związku z wiążącą mocą dla MSWiA prawomocnego i podlegającego wykonaniu wyroku Sądu sygnatura akt [...] oraz z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 6. Na podstawie art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanie postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymującego w całości wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie wniesionej skargi. Ponadto zarzucił w prowadzonym postępowaniu administracyjnym naruszenie art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. (dotyczy załatwiania spraw przez organy administracji publicznej bez zbędnej zwłoki i niezwłocznie w przypadku przedstawionych przez stronę dowodów i faktów nie budzących żadnych wątpliwości -dowód wyrok i postanowienia Sądu), oraz naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. (brak pouczenia dla skarżącego, wnioskującego o prawie wniesienia ponaglenia -dotyczy pism z dnia 30.05.2018 r. i 28.11.2018 r. informujących o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku -w aktach sprawy). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu w sprawie nie został naruszony żaden z przepisów prawa materialnego, ani postępowania administracyjnego. Nie zostały również popełnione błędy w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i uprawdopodobnione. Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby wynika, że J. R. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia 16 lipca 1983 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., tj. przez okres 6 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Jego całkowity okres służby wynosi 13 lat, 8 miesięcy i 1 dzień. Zdaniem Sądu, okres 6 lat, 5 miesięcy i 16 dni służby na rzecz totalitarnego państwa nie jest i nie może być uznany za krótkotrwały, zwłaszcza w porównaniu do całkowitego okresu służby skarżącego, który wynosił 13 lat, 8 miesięcy i 1 dzień. Zatem dla totalitarnego ustroju skarżący pracował przez 46% swojego okresu służby. Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, przesłanka krótkotrwałości musi być spełniona po to, aby w ogóle można oceniać zaistnienie pozostałych przesłanek, skoro, jak powiedziano na wstępie, muszą być one spełnione łącznie. Brak spełnienia przesłanki krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa, uniemożliwia badanie i wzięcie pod uwagę zaistnienia pozostałych. Zatem organ zasadnie stwierdził, że wobec skarżącego nie ma możliwości wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24c ww. ustawy. Zatem zaskarżona decyzja, odmawiająca wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Na treść tej decyzji ani na treść wyroku tutejszego Sądu nie może mieć bowiem wpływu fakt wydania przez Sąd [...] w [...] Wydział [...] , wyroku w dniu 24.03.1998 r. w sprawie o sygnaturze akt [...] . Wyrokiem tym przyznano J. R. prawo do emerytury z dodatkiem za inwalidztwo pozostające w związku ze służbą. Jakkolwiek więc wyrok ten ma wiążącą moc dla organu administracji publicznej, to jednak nie ma znaczenia w sprawie niniejszej, której przedmiotem była ocena spełnienia przez skarżącego przesłanek zastosowania wobec niego art.8a ustawy zaopatrzeniowej. W sprawie stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że służba skarżącego dla totalitarnego ustroju nie była krótkotrwała: a ponieważ obie, wskazane w przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie, nie można było wobec J. R. zastosować art.8a w.w. ustawy. Nie może więc mieć znaczenia, że w wyroku sądu powszechnego stwierdzono inwalidztwo skarżącego, pozostające w związku ze służbą. Mając powyższe analizy na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.