II SA/Wa 292/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant: Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi R. T. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora generalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji postanawia - odrzucić skargę - Powołany przez Szefa Służby Cywilnej zespół konkursowy, po przeprowadzeniu konkursu na stanowisko dyrektora generalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wskazał mocą podjętej uchwały kandydata na to stanowisko. Szef Służby Cywilnej poinformował wszystkie przystępujące i biorące udział w konkursie osoby, w tym także R.T., o jego wyniku. R. T. wyrażając swoją dezaprobatę dla rozstrzygnięcia konkursowego, wniósł do Szefa Służby Cywilnej odwołanie. Po rozpoznaniu odwołania Szef Służby Cywilnej w dniu [...] stycznia 2004r. przedstawił swoje stanowisko i podał, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej, w części odnoszącej się do sytuacji prawnej skarżącego w tym konkursie, nie stwierdził naruszenia zasad w jego przeprowadzeniu, wskazując na brak podstaw do zastosowania art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.). R. T. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu podniósł, że Szef Służby Cywilnej – informując o wyniku konkursu – wadliwie poucza stronę postępowania o możliwości wniesienia powództwa do sądu pracy, zamiast pouczać o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazał ponadto na nieprawidłowości i błędy w procedurze konkursowej. Szef Służby Cywilnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Podniósł, że w tego rodzaju sprawach sąd administracyjny nie jest właściwy, albowiem ustawa o służbie cywilnej wskazuje na właściwość sądu pracy. Gdyby jednak okazało się, że sąd ten może ją rozpoznać, skarga winna podlegać oddaleniu z uwagi na jej całkowitą bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 45 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) osoby uczestniczące w konkursie na wyższe stanowisko w służbie cywilnej mogą złożyć odwołanie od jego wyniku do Szefa Służby Cywilnej. Oznacza to, że odwołanie przysługuje osobom biorącym udział w konkursie tylko co do jego wyniku. Ustawa o służbie cywilnej nie mówi, w jakim trybie i w jakiej formie organ rozpoznaje przedmiotowe odwołanie. Nie ulega jednak wątpliwości, że rozstrzygając odwołanie Szef Służby Cywilnej załatwia indywidualną sprawę konkretnej osoby i sprawa ta ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej (postępowanie konkursowe do momentu wyłonienia najlepszego kandydata przez zespół konkursowy i ustalenia wyniku konkursu ma bowiem charakter czysto administracyjny, inny natomiast charakter ma jego dalsza część, tj. powołanie bądź odstąpienie od powołania, z różnych powodów, wyłonionego w drodze konkursu kandydata na wakujące stanowisko, i ta część bez wątpienia musi pozostać poza sferą zainteresowania sądu administracyjnego). Zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ administracji rozstrzyga indywidualną sprawę co do jej istoty w formie decyzji administracyjnej. Zatem rozpoznając odwołanie organ winien wydać decyzję administracyjną. Rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej wydane w dniu [...] stycznia 2004r. na skutek złożonego przez R. T. odwołania od wyniku konkursu w istocie jest decyzją administracyjną. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia[...] stycznia 2004r. załatwiające odwołanie skarżącego. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej. Od tego rodzaju decyzji nie przewidziano wprost skargi do sądu administracyjnego, pomijając je w treści art. 56 ustawy o służbie cywilnej. Na podstawie art. 56 tej ustawy nie można wnioskować zarówno o braku kognicji sądu administracyjnego w takich sprawach, jak i o ich rozpoznawaniu przez sądy pracy. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej poddaje właściwości sądów pracy jedynie spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej. Ustawa o służbie cywilnej, będąc regulacją pragmatyczną, nie funkcjonuje jednak w oderwaniu od innych aktów prawnych tworzących system prawa. Również i ona podlega regułom wykładni systemowej. Przepis art. 78 Konstytucji RP stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady musi wynikać z ustawy. Dwuinstancyjność postępowania konkursowego nie została wyłączona przepisami ustawy o służbie cywilnej. Według art. 127 § 3 Kpa. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra i przez samorządowe kolegium odwoławcze, nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 5 § 2 pkt 4 Kpa. wyjaśnia, że ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów. Stosownie do treści art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o służbie cywilnej, Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej, podległym Prezesowi Rady Ministrów. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2004r. R. T. nie składał do Szefa Służby Cywilnej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, toteż nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. W takiej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.