II SA/Wa 294/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Sławomir Antoniuk, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 2008 r., po rozpatrzeniu w tym dniu odwołania poborowego od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z [...] grudnia 2007 r., działając na podstawie § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu, działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 ze zm.) oraz § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.) i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Zaakceptowała tym samym, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L[...] nr [...] z [...] grudnia 2007 r., uznające J. K. za zdolnego do służby wojskowej z kategorią zdrowia "A" jest prawidłowe. W uzasadnieniu orzeczenia Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej, zgromadzonej w sprawie, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. Komisja podała, w oparciu o konsultację ortopedyczną przeprowadzoną u J. K., że rozpoznane schorzenia, w tym przebyty uraz stawu skokowego lewego bez upośledzenia sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5), zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowego lewego (§ 77 pkt 9), wysoki wzrost (§ 1 pkt 1) i płaskostopie (§ 78 pkt 1), nie stanowią przyczyny niezdolności do czynnej służby wojskowej. Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w uzasadnieniu której ponownie powołał się na przebyty uraz stawu skokowego oraz wniósł o ponowne skierowanie go na komisję lekarską. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a mianowicie, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie od zarzutów i argumentów obu stron, przede wszystkim zbadania wymagała kwestia, czy odwołanie J. K. z dnia 2 lutego 2008 r. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z [...] grudnia 2007 r. zostało wniesione w przewidzianym do jego wniesienia terminie. Zgodnie z brzmieniem art. 127 § 1 i § 2 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, zaś właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Z kolei, w świetle art. 129 § 1 i § 2 kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z [...] grudnia 2007 r. zostało doręczone matce skarżącego w dniu 19 grudnia 2007 r. Okoliczność tę potwierdza pismo reklamacyjne Poczta Polska - Centrum Poczty - Oddziału Rejonowego [...] z dnia 5 grudnia 2008 r. Zatem od dnia 19 grudnia 2007 r. należało liczyć termin do wniesienia odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji. Tak więc, czternastodniowy termin, przewidziany do złożenia odwołania, upłynął w dniu 2 stycznia 2008 r. (środa), natomiast odwołanie od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z [...] grudnia 2007 r. skarżący sformułował w dniu 2 stycznia 2008 r., a nadał je w placówce pocztowej w dniu 3 stycznia 2008 r., czyli z uchybieniem terminu. Wobec faktu, iż odwołanie zostało wniesione po terminie, organ winien - w trybie art. 134 kpa - stwierdzić, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 2008 r. uznała, że odwołanie zostało złożone w terminie, i że istnieją podstawy do merytorycznego orzekania w drodze orzeczenia, którym to orzeczeniem utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L., mimo że w dniu wniesienia odwołania orzeczenie organu pierwszej instancji korzystało już z przymiotu ostateczności. Dlatego też, z uwagi na rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonego orzeczenia w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Według tego przepisu, decyzja jest dotknięta wadą nieważności, gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.