II SA/Wa 295/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Joanna Kube, WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego – oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. nr [...] z dnia [...] października 2008 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkalnego, utrzymało w mocy zastrzeżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy P., odmówił przyznania Z. M. dodatku mieszkaniowego. Decyzję wydano na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał; że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje ze względu na fakt, iż suma miesięcznych wydatków (100 zł 12 gr) przypadająca na normatywną powierzchnię mieszkania (20,74m2) nie przekracza 15% miesięcznych dochodów jednoosobowego gospodarstwa, tj. 104 zł 63 gr. Od powyższej decyzji Z. M. złożył odwołanie. Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż Z. M. mieszka samotnie w lokalu, do którego posiada tytuł prawny – najmu lokalu mieszkalnego. Powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 20,74 m2, co oznacza, że nie przekracza określonej w art. 5 ust. 1 ustawy powierzchni, tj. 35 m2, której to nieprzekroczenie stanowi jedno z kryterium przyznania dodatku. Skarżący spełnia również kryterium dochodowe, bowiem w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego średni miesięczny dochód jego jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosił kwotę 697,53 zł brutto, który nie przekroczył 175% najniższej emerytury (czyli kwoty 1113,51 zł). Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotę stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą (...) dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. W przypadku skarżącego 15% dochodów jego gospodarstwa domowego wynosi 104,63 zł. Z akt sprawy wynika, że kwota miesięcznych wydatków na podmiotowy lokal wynosi 39,77 zł. Jednakże z uwagi na fakt, iż lokal nie jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, instalację centralnej ciepłej wody oraz instalację gazu przewodowego, zgodnie z § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.): "1. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. 2. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. 3. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę." W związku z powyższym łączna kwota wydatków na przedmiotowy lokal, jaka może być uwzględniona zgodnie z ww. przepisami, wynosi: 39 zł 77 gr + 46 zł 81 gr + 9 zł 3 gr + 4 zł 51 gr = 100 zł 12 gr. W tym stanie rzeczy wydatki na normatywną powierzchnię (20,74 m2) lokalu zajmowanego przez skarżącego obliczone zgodnie z ww. przepisami (100 zł 12 gr) nie przekraczają kwoty wydatków, którą skarżący obowiązany jest ponosić z własnych dochodów, tj. 15% miesięcznych dochodów jego jednoosobowego gospodarstwa (104 zł 63 gr). Wobec powyższego skarżącemu nie może zostać przyznany dodatek mieszkaniowy. Dodatkowo wskazać należy, iż wysokość dodatku mieszkaniowego musi być wyliczona zgodnie z ww. przepisami i nie można go przyznawać w dowolnej – żądanej przez wnioskodawcę – kwocie. Jeżeli skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, to powinien zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie mu odpowiedniej pomocy, np. w formie zasiłku celowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. M. podniósł, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, wskazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i wniósł o przyznanie dodatku mieszkaniowego w kwocie 600 zł miesięcznie. Zdaniem skarżącego jego wydatki mieszkaniowe wynoszą około 200 zł miesięcznie, natomiast jeżeli najniższe wynagrodzenie w Polsce wynosi 1200 zł miesięcznie, to on wnosi o wyrównanie do, jak to określił – "najniższego standardu" po 600 zł miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że i przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Ustawa ta reguluje zasady i tryb przyznawania i ustalania dodatków mieszkaniowych, które to świadczenie przysługuje osobom fizycznym spełniającym przesłanki w niej określone. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym; 2) 12 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym, 3) 10 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Stosownie do postanowień art. 6 ust. 3 tej ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione powyżej opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału (art. 6 ust. 4). Do wydatków mieszkaniowych nie zalicza się wydatków poniesionych z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe (art. 6 ust. 4a). W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do ustaleń w zakresie przesłanek dotyczących tytułu prawnego lokalu, w którym zamieszkuje skarżący, powierzchni tego lokalu, miesięcznych wydatków mieszkaniowych, które wynoszą 39,77 zł. Przedmiotowy lokal nie jest jednak wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, instalację centralnej ciepłej wody oraz w instalację gazu przewodowego. Zgodnie z § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.): "1. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 5 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 5, z uwzględnieniem art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. 2. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. 3. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę." W związku z powyższym łączna kwota wydatków na przedmiotowy lokal, jaka może być uwzględniona zgodnie z ww. przepisami, wynosi: 39 zł 77 gr + 46 zł 81 gr + 9 zł 3 gr + 4 zł 51 gr = 100 zł 12 gr. W tym stanie rzeczy wydatki na normatywną powierzchnię (20,74 m2) lokalu zajmowanego przez skarżącego obliczone zgodnie z ww. przepisami (100 zł 12 gr) nie przekraczają kwoty wydatków, którą skarżący obowiązany jest ponosić z własnych dochodów, tj. 15% miesięcznych dochodów jego jednoosobowego gospodarstwa (104 zł 63 gr). Prawidłowo więc uznał organ, iż w tej sytuacji dodatek mieszkalny nie może być przyznany. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze, wskazać należy, iż wysokość dodatku mieszkaniowego musi być wyliczona zgodnie z ww. przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie może być przyznana w dowolnej żądanej przez Z. M. kwocie. Jeżeli skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, to powinien zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie mu odpowiedniej pomocy np. w formie zasiłku celowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu pod sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.